ویرگول
ورودثبت نام
h.hoseini.1386
h.hoseini.1386
h.hoseini.1386
h.hoseini.1386
خواندن ۴ دقیقه·۷ سال پیش

بهار اردهال

روزی روزگاری در روستای دوری که یک جنگل کوچک نزدیکش بود مردمی زندگی می کردند. مردم آن روستا کمی از آن جنگل می ترسیدند چون در آنجا شیرهایی زندگی می کردند ولی آن شیرها در انتهای جنگل زندگی می کردند و کاری به مردم نداشتند مردم آن روستا برای پیکنیک به آن جنگل می رفتند . در جنگل رودخانه ای بود که بچه ها در کنار آن آب بازی می کردند .نام آن روستا بهاراردهال بود. مردم آن روستا کشاورز بودند و برای خودشان زمین هایی داشتند و در آن زمین گندم، برنج، انواع گل ها و انواع درختان و حبوبات را می کاشتند. خانم های آن روستا در خانه برای خودشان تنور داشتند و نان می پختند کارهای هنری مثل آشپزی ، گل دوزی، خیاطی، فرش بافی، سبد بافی و ... مردم آن روستا هر روز صبح با الاغ هایشان به زمین می رفتند و کار را شروع می کردند . مردهایی که زمینی برای خود نداشتند کارهای دیگر مثل: منبت کاری ، درست کردن ظروف مسی ، نجاری ، بنایی و ... می کردند. وقت هایی که مدارس تعطیل می شد دختر ها و پسرها به کمک پدر و مادرشان می رفتند و کارها رایاد می گرفتند . بروی درختانی که در آن روستا بود پرنده های زیبایی لانه درست می کردند . در آن روستا به دلیل زمین های شالی و حبوبات موش های زیادی زندگی می کردند و گربه ها هم که موش خیلی دوست دارند به دنبال آن ها می رفتند و آن ها را می خوردند . یکی از روزها خانواده ای برای پیکنیک به آن جنگل رفته بودند . زیرانداز را پهن کردند . پدر پسر خانواده برای جمع کردن چوب رفتند که آتش روشن کنند . مادر خانواده هم که داشت نهار آماده می کرد . زهرا دختر خانواه که داشت به مادرش کمک می کرد یک دفعه خرگوشی دید . خواست به دنبال آن برود ولی نتوانست از رودخانه بپرد . ناراحت شد و برگشت و دوباره به مادرش کمک کرد . پدر و برادرش که داشتند با تکه های چوب تو بغلشان می آمدند از دور شیری آن ها را دید و فکر کرد که که می خواهند به او حمله کنند به خاطر همین فرار کرد و رفت . پدر و برادرش آتش روشن کردند و چای ذغالی دم کردند . زهرا و برادرش داشتند توپ بازی می کردند که مادرشان گفت :« بچه ها بازی دیگه بسه بیاید می خواهیم نهار بخوریم ». بچه ها یک صدا گفتند:«چشم». و توپ را کنار گذاشتند و نشستند که نهار بخورند . بعد از تفریح به خانه برگشتند و استراحت کردند . یک روز اهالی ده تصمیم گرفتند جلسه ای برگزار کنند . آنها در جلسه درباره ی شیرهایی که در آن جنگل بود صحبت می کردند . یکی گفت :« بهتر است دوره محل زندگی شیر ها حصار بکشیم ؟». بقیه هم قبول کردند ولی یک نفر گفت :« بهتر است مزاحم شیر ها نشویم ودریک جای دیگر یک جای دیگر یک جای تفریح درست کنیم تا برای تفریح به آنجا برویم ؟». چند ثانیه سکوتی سنگین درجلسه راه افتاد همه داشتند به پیشنهاد پدر زهرا یعنی حسین آقا فکر می کردند که یک نفر گفت:« من موافقم ».و بقیه هم پشت سر هم گفتند:« من هم موفقم». چند روز بعد مصالح خریدند و یک جایی نزدیک به ده که کسی به آن نگاه هم نمی کرد را درست کردند ،راه آب رودخانه را به آنجا باز کردند که به آنجا هم مثل مکان های دیگر آب برسد . خاک ریختند و چمن کاشتند وسایل بازی برای بچه ها ساختند که بازی کنند درختان میوه ، گل و انواع درختان را کاشتند خلاصه آنجا را مثل جنگل زیبا کردند . برای حیوانات اهلی لانه درست کردند و با طناب به درخت وصل کردند . در آن ده گل محمدی رونق زیادی دارد و با آن گل ها گلاب درست می کنند . بچه ها مرد هایی که زمینی برای خود داشتند ظهر ها قبل از اذان ظهر به زمین می رفتند و با خود غذا می بردند و تا موقع نهار به پدرشان کمک می کردند موقع نهار زیراندازی پهن می کردند و نماز می خواندند بعد از نماز نهار می خوردند و کمی استراحت می کردند و بعد دوباره کار می کردند تا قبل از اذان مغرب قبل از اذان مغرب به خانه برمی گشتند و استراحت می کردند . مرد هایی که زمین داشتند یک روز مشخصی برای خود داشتند که راه آب رودخانه را باز کنند که به زمینشان آب برسد . بعضی از مردم وقتی محصولات خود را می فروختند با پولش خانه شان را تعمیر می کردند . زهرا حتی وقت هایی که مدرسه می رفت به مادر و پدرش کمک می کرد و در تابستان کارهایی را که یاد گرفته بود را انجام می داد . غذا می پخت ، خیاطی می کرد، فرش می بافت ، سبد می بافت ، نان می پخت و ... برادرش محسن هم در تابستان گندم ، برنج، گل ، درخت وحبوبات می کاشت ودر کارها به مادر و پدرش کمک می کرد . بعد از گذشت چندسال یک بازارچه محلی و یک استراحت گاه در پایین ده درست کردند که اگر مسافر یا توریستی آمد بتوان استراحت کند و گلاب، لباس محلی ، عرقیجات و چیز های دیگر به عنوان سوغاتی بخرند و از آن ها استفاده کنند و بتوانند به جاهای دیدنی آن روستا بروند و از آنجا دیدن کنند . با این همه تغییر در روستا آن ده همان ده زیبا و نقلی باقی ماند .

هستی حسینی کلاس ششم

نظر یادتون نره

۳
۰
h.hoseini.1386
h.hoseini.1386
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید