من در حوالی سی سالگی یا شاید کمی بیشتر یا کمتر به لذت سرچ در گوگل با سرعتی قابل توجه تر از اینترنت دایال آپ دست یافتم.حس کردم جهان زیر پای من است.ناگفته نمونه که از اولین سرچ های گوگلم اسم خودم بود که بعد ها فهمیدم این یه اپیدمی هست و من تنها نبودم.
آرمین از حدود شش سالگیش به لذت سرچ صوتی گوگل دست یافت.زمانی که هنوز کلمات رو با گفتن یه مِ بینشون ادا میکرد. مثلا علامت میکروفون رو میزد و با لحن آروم و دوست داشتنی خودش میگفت کاردستیِ مِ ساده ی مِ با کاغذ.
بگذریم از این که چه لذتها و امکاناتی رو ما نداشتیم و این بچه ها دارن که حرفهای کلیشه است.
باران ولی تازگی به لذت این تکنولوژی دست پیدا کرده.و روزی هزار بار میگه من میخوام این کارو انجام بدم.و گوگل بدبخت رو با تلفظ های نصف و نیمه اش سرگردون میکنه.دلیل اصلیشم این بود که اولین کلمه ای که سرچ کرد صندلی بود و از اینکه گوگل زحمت کشید و کلی عکس صندلی براش آورد هیجان زده شد.گلدون رو هم دوست داشت سرچ کنه. علامت میکروفون رو می زد و میگفت گُندون.و گوگل سرگیجه میگرفت. حالا چطور دخترک سه و نیم ساله ای که اقتضای سنش خودش رو مرکز جهان میدونه توجیه کنیم که گُندون اشتباهه...تازه گلدون هم اشتباهه.و تو باید بگی گلدان؟؟؟
چهره اش موقع سرچ کتاب مورد علاقش که این روزها و شب ها مجبوریم براش هزار بار بخونیمش هم واقعا دیدنی بود. با چشمای پر از برق گفت فسقلی ها.برای تلفظ س نوک زبونش بین دندوناش بود.ولی گوگل فهمید.فهمید و دقیقا عکسهای مربوط به کتابش رو آورد.دیگه دارن باهم حسابی دوست میشن.ممکنه سالهای آینده به گوگل نگاه کنن و اون فکرشونو بخونه.جذابه نه؟ولی ترسناکم هست.