انقلاب چهارم صنعتی، درست مانند انقلابهای صنعتی دیگر، این توانایی را دارد که سطح درآمدهای جهانی را بیشتر کند و کیفیت زندگی را بهبود بخشد. تا امروز، فناوری محصولات و خدمات جدید ایجاد نموده که بهره وری و همین طور لذت ما از زندگی را بیشتر کرده است. امروزه گرفتن تاکسی، رزرو بليت پرواز، خرید كالا، پرداختها، گوش دادن به موسیقی و یا تماشای فیلم همه از راه دور انجام میگیرد.
در آینده، نوآوری های فناوری معجزه گر خواهند بود. هزینه حمل و نقل و ارتباطات کاهش پیدا كرده و زنجیره عرضه جهانی محصولات موثرتر مي شود. کاهش در هزینه کسب و کار سبب ایجاد بازارهای جدید و رشد اقتصادی خواهد شد.
اما از سویی دیگر همانطور که اقتصاددانانی از قبیل اریک برینجولفسون و اندرو مک کافی اشاره کردند، این تحولات بزرگ می تواند سبب ایجاد نابرابری (به ویژه در بازار نیروی انسانی) شود. جایگزینی نیروی کار با اتوماسیون و ماشین سبب وخیم تر شدن شکاف بین سرمایه و کار میشود. اما جایگزینی کارگرها با فناوری نیز می تواند سبب ایجاد امنیت و ایجاد شغل گردد.
در حال حاضر نمی توان آینده را پیش بینی کرد اما با مطالعه گذشته می توان اظهار داشت که تلفیقی از هر دو اتفاق خواهد افتاد. اما می توان اذعان داشت که در آینده، استعداد عاملی مهم تر از نیروی یدی در تولید خواهد بود. این سبب ایجاد شکاف در بازار مشاغل می شود و دو طیف مهارت بالا و يا درآمد بالا و مهارت پایین ويا درآمد پایین را پدید میآورد. این تفاوت ممکن است منجر به ایجاد تنش های اجتماعی گردد.
نابرابری علاوه بر اهمیت اقتصادی، از لحاظ اجتماعی نیز حائز اهمیت میباشد. بزرگ ترین ذینفعان در نوآوری از فراهم آورندگان سرمایه های معنوی و فیزیکی میباشند: مخترعین، صاحبان سهام و سرمایه گذاران. فناوری یکی از دلایل اصلی کاهش درآمدهاست. در کشورهایی با درآمد بالا تقاضا برای نیروی کار ماهر افزایش یافته و از نیروی کار کم مهارت کاسته شده است. نتیجه این است که بازار کار به دو بخش نیروی کار با مهارت و نیروی کار کم مهارت تقسیم شده و جایی در میانه وجود ندارد.
این توضیح می دهد که چرا برخی از کارگرها و کارمندان نگران درآمد خود هستند و طبقه متوسط نیز از وضعیت شغلی خود راضی نیستند. اقتصادی که تنها دسترسی محدودی به طبقه متوسط نیروی کار میدهد ممکن است از ریل خارج گردد.
گسترش فناوری های دیجیتال و پویایی اطلاعات، به آتش نارضایتی دامن زده است. بیش از۳۰ درصد از جمعیت جهان از پلتفرمهای رسانه های جمعی به منظور یادگیری، ارتباط و اشتراک اطلاعات استفاده مینمایند. در دنیایی ایده آل، این تعاملات سبب ایجاد فرصتی به منظور فهم بین فرهنگی میشوند اما اینگونه تعاملات میزان انتظارات ما را از مفهوم موفقیت بالا می برد و ممکن است سبب افراطی گری نیز بشود.