مدیریت مالی باید انتخاب شود، تعیین میگردد.
مدیریت سرمایه: مدیریت سرمایه روش واقعی تعیین حجم سفارش در شرایط خاص را توضیح میدهد. مدیریت سرمایه همانند پیچی است که یک معاملهگر میتواند جهت سازگاری با اهداف مدیریت ریسک، از آن استفاده کند و سطح ریسک را کاهش دهد و رشد سرمایه را بهینه سازی نماید.
یک معاملهگر بایستی تکنیکهای مختلف مدیریت مالی را به کار گیرد و ما معروفترین تکنیکها را به شما معرفی خواهیم کرد به علاوه مدلهای اصولی از درصدهای ثابت شده و سرمایههای ثابت شده:
میانگین رو به بالا، احتمال پوزیشن بُرد را بالا میبرد یا معامله مورد نظر را ارزیابی میکند، بدین معنی زمانی یک معامله به سود منتج میشود که معاملهگر قراردادهای بیشتری را جهت پوریشن موجود در نظر بگیرد.
این روش اغلب به عنوان «افزودن به پوزیشنهای متضرر» نامیده میشود و در میان معاملهگران بسیار بحث برانگیز است. این روش برخلاف میانگین رو به بالا است زیرا زمانی که معاملات شما برخلاف شما حرکت میکند، شما یک سفارش جدیدی باز خواهید کرد تا حجم معامله خود را افزایش دهید.
روش میانگین ارزش برای معاملهگران آماتور یا معاملهگرانی که کنترل بر این روش ندارند و یا احساسی با معاملات خود برخورد میکنند، توصیه نمیشود.
رویکرد حجم پوزیشن مارتینگل به اندازه روش میانگین ارزش، بحثبرانگیز است. اساسا پس از ضرر کردن در معامله، معاملهگر حجم پوزیشن معاملاتی خود را دو برابر میکند، فورا و به طور بالقوه ضررهای قبلی با اولین سود جبران میشود.
برای هر معامله فقط %۱ ریسک وجود دارد، یک معاملهگر در ردیف هشتم جدول زیر، کل حساب را متضرر میشود.
آنتی مارتینگل خطرات روش مارتینگل را از بین میبرد. برخلاف سیستم مارتینگل، زمانی که معاملهگر متضرر میشود، حجم حساب را دو برابر نمیکند اما به همان پوزیشن میچسبد که به زودی این ضرر مرتفع نمیگردد. از سوی دیگر هنگامی که یک معاملهگر به سود دست مییابد، حجم موجودی معاملاتی را دو برابر میکند و با دو برابر ریسک نیز مواجه میشود. پشت این رویکرد، چنین تفکری وجود دارد که بعد از برنده شدن در یک معامله، شما با «پول آزاد» شروع به معامله میکنید.
برای مثال یک معاملهگر در معاملهای به ۲۰۰ دلار سود دست مییابد جایی که او بر روی حساب ۱۰۰۰۰ دلاری، %۱ ریسک میکند، حالا حجم حساب جدید او ۱۰۲۰۰ دلار شده است. در معامله بعدی، او میتواند روی ۲۰۰ دلار دیسک کند که میزان ریسک بر روی ۱۰۲۰۰ دلار برابر با %۱٫۹۶ است. اگر معاملات بعدی او نیز با نسبت سود به ریسک ۲ باشد او ۴۰۰ دلار سود به دست آورده است و اکنون حجم حساب جدید وی به ۱۰۶۰۰ دلار رسیده است. در معامله بعدی، معاملهگر میتواند روی ۶۰۰ دلار ریسک نماید که میزان ریسک بر روی ۱۰۶۰۰دلار برابر با %۵٫۷ میباشد.
رویکرد نسبت ثابت براساس فاکتور سود یک معاملهگر است. بنابراین، یک معاملهگر باید میزان سود را تعیین کند تا به او امکان افزایش حجم پوزیشن معاملاتی را بدهد (افزایش حجم پوزیشن به عنوان دلتا نیز معروف است).
به عنوان مثال یک معاملهگر میتواند معاملهای را فقط با یک قرارداد شروع کند و دلتای خود را به مبلغ ۲۰۰۰ دلار انتخاب کند. هر زمان که معاملهگر سود دلتای ۲۰۰۰ دلاری را به دست آورد، میتواند میزان پوزیشن خود (حجم معامله) را با یک قرارداد افزایش دهد.
هدف از معیار کِلی این است که سود ترکیبی را به حداکثر برساند که میتواند با سرمایه گذاری مجدد سود حاصل شود و معیار کِلی با استفاده از وینرِیت و لوسرِیت جهت تعیین حجم پوزیشن مطلوب به کار رفته است و فرمول آن به شرح زیر است:
Position size = Winrat – ( ۱- Winrate / RRR)
با این حال میزان حجم معاملات پیشنهاد شده با معیار کِلی اغلب تاثیر ضررها و رکورد باختها را دست کم میگیرد. در اینجا دو نمونه وجود دارد که این موضوع را نشان میدهد:
مثال ۱:
Position size = 55% – (۱ – ۵۵% / ۱٫۵)= ۲۵%
مثال ۲:
Position size = 60% – (۱- ۶۰% / ۱) = ۲۰%
همان طور که مشاهده میکنید میزان حجم معاملات پیشنهاد شده با معیار کِلی بسیار بالا است و مدیریت ریسک بایستی بیشتر بر آن نظارت داشته باشد. برای مقابله با این اثر، روش متداول استفاده از کسر معیار کِلی است. برای مثال ۱۰/۱ معیار کِلی به %۲٫۵ . %۲ میزان حجم پوزیشن معاملاتی منجر میشود.
نویسنده و مترجم: خانم هانیه عظیم زادگان