
من وقتهایی که ناراحتم و چیزی بیش از حد ذهنم را مشغول کرده، شروع میکنم به خواندن کتاب. بیشتر رمان میخوانم. چرا که رمان در این اوقات، باعث میشود از زندگی حقیقی فاصله بگیرم و وارد دنیای دیگری شوم، حداقل برای چندساعت. تاثیر تخدیری رمان برایم جذاب است.
خوب! باید بگویم که این هفته هم زیاد خواندهام. بله دقیقا! درست حدس زدید. در اوقات تلخ و پریشانی افکار به سر میبرم. اما نمیخواهم دربارهی این تلخیها و تشویشها حرف بزنم. میخواهم دربارهی دوتا از سه کتابی که این هفته خواندهام، ینویسم. پس در سطرهای ذیل، با نقدی غیر جدی و غیر تخصصی از دو اثر نسبتا مهم از دو نویسندهی کاملاً مهم ادبیات روسیه روبهرو خواهید شد:
به نام خدا
سوالی که برای یافتن پاسخش باید تمام رمانهای روسی را ورق بزنیم. بیایید کمی سادهتر وارد بحث شویم:
به نام خدا
اگر داستان یک نقطهی آغاز، یک اتفاق و یک انجام داشته باشد، پس این دو کتابی که من خواندم (بانوی میزبان داستایوفسکی و داستان ملالانگیز چخوف) چرا اینطوری بودند؟ کدام اوج؟ کدام انجام؟ که چه؟ آقای داستایوفسکی!! آیا واقعا این شمایید که داستان بانوی میزبان را نوشته؟ شما تا حالا برای فرزندانتان قصه نگفتهاید؟ بهنظرم بیایید و یکبار کتابتان را با زبان ساده و جدا از آنهمه احساسات، برای فرزندتان تعریف کنید و واکنشش را ببینید. یقینا خواهد گفت: «وا! همین؟ بابافئودور! مگه تو یه نویسندهی بزرگ نیستی؟»
حالا برویم سراغ کتاب دوم؛ داستان ملالانگیز. آیا اصلا اینی که شما گفتی، داستان بود؟ فقط ملالانگیز بود. دستهای شما هیچ، ولی فکرنکردید چشم بچهی مردم درد میگیرد از دنبالکردن آنهمه خطوط و کلمهای که در نهایت به هیچجا نمیرسد؟؟ شما هم برای فرزندتان همین قصه را بگویید و ببینید واکنش او از واکنش آقازادهی داستایوفسکی بهتر است یا بدتر. تشکر
تحشیه: ساعت یک و بیست و یک دقیقهی بامداد است و من مشوش و کمی عصبی. از ادبیات روسیه، بابت بیادبی فوق کمال عذرخواهی را دارم و از دستاندرکاران سایت ویرگول بابت فراهم آوردن چنین فضایی جهت این بافتههای نیمهشبانهی نسبتا بیهوده، تشکر میکنم.