
بعد از اینهمه سال که دیدمت، یاد زندان افتادم دوباره. یاد وقتی که حبس بودم. نمیدانم چرا.
قاعدتا باید احساس آزادی میکردم...
وقتی دیدمت، انگار زندانیای بودم که ساعت هواخوریاش رسیده... یاد زندان افتادم.
میدانی؟ به دوقدمیات نرسیده فهمیدم زندانی بودن را بیشتر دوست دارم. آخر در آن چهاردیواری کوچک سلول فقط به تو فکرمیکردم. زمان هواخوری هم باز به تو فکرمیکردم. اما اینبار...
میان آزادی، یاد زندان افتادم...
میدانی؟ دیگر آدم سابق نخواهم شد. ببخش که هنوز به چندقدمیات نرسیده، رهایت کردم و رفتم. راستش میخواستم بروم به ارتکاب جرمی جدید فکرکنم.
میدانی؟ نمیدانی... نمیدانی چقدر بد است که تو را ببینم و یاد چیز دیگری بیفتم.
سلول کوچکم سادهتر از تو پر میشود تا این دنیای بزرگ...
خداحافظت!
«از داستان سلول کوچک»