
قسمت اول : پلک از Sicatch
چیزی در من تمام شده بود.
این بار فقط گذشته بود. آیندهام از گذشته ساخته شده بود، اما توان انجام هیچ کاری نداشتم. فقط نگاه میکردم. گاهی برای فرار، چشمهایم را میبستم. اما مرواریدهایم طاقت تحمل سیاهی را نداشتند. نوری نبود. چشمها باز میشدند و سیاهی بود. کلافگی مرواریدهایم از گذشتهام بود. تنها یک موج میتوانست آرامشان کند، اما آن هم همیشه نبود. کمبود آب مشکل هر روزشان شده بود.
چشمهایش باز شد. چقدر آن زمان خوب بود. نمیخواستم آن خوبیها را در تاریکیام دفن کنم. اما انگار چارهای نبود.
این بار نمیخواستم نگاه کنم. دفن کردن تن بیجان دردانهی قلبت در خاک سرد، صبری میخواست که نداشتم. اما اینجا دیگر مثل گذشته نبود. میتوانستم با مرواریدهایم همهچیز را تغییر دهم. کاش تنها از این گذشته بیرون نمیرفتم. منتظر چیزی بهتر بودم، چیزی که نه درد باشد و نه شادی.
تیغ در دستان خونی، خون از انگشتانم جاری. اشکهایم با خون درآمیخته بود. برگهی کهنهای که خون آن را تازه کرده بود، بویش خفهکننده بود. اما این گذشتهی من نبود. من چنین چیزی را تجربه نکرده بودم. به گذشته تکیه کرده بودم و نمیخواستم به آینده فکر کنم. آیا اینگونه خواهد بود؟
چشمانم سنگین شده بود. میلی به صبر در این قتلگاه نداشتم.
بهشت؟ شاید. اما نبود تو، بهشت را برایم بیمعنی میکرد. زیبایی صورتت را میدیدم. آرزو میکردم به هم برسیم. اما نه، نباید اینگونه میشد. چرا اینطور شد؟ شادی برایم قفل بود. نشدنها بیپایان بودند. حالا که اینگونه شد، همهچیز را رد میکنم. من همان بهشت را میخواهم، بهشتی که بودن تو... نه، هیچ چیز نمیخواهم.
دوباره مرواریدهایم را از کف اقیانوس بیرون کشیدم. این بار هم قرار بود همان گذشتهای را ببینم که در آیندهام گذشته بود؟ برای بار آخر پلک زدم.
خودم را در آغوشش دیدم. یعنی ما به هم رسیدهایم؟ یعنی دیگر نیازی نیست امواج اقیانوس را تحمل کنم؟ چشمهایش مرا در چشمهایم غرق کرده بود. دیگر نمیخواستم این لحظه را رها کنم. میخواستم تا آخرین دم خودم را در آغوشش تماشا کنم. اما هوا مدام سردتر میشد. دیگر توان تکان دادن دستانم را نداشتم. محو و گیج مانده بودم. چیزی نمیشنیدم. حرکت لبهایش را با چشمانم میفهمیدم تا لحظهای از او غافل نشوم. اما اینها همه گذشته بود؟ نمیتوانستم این لحظهها را بازسازی کنم. فقط لذت میبردم.
حس کردم از نگاه سنگینم خسته شده بود. میخواست راحت باشد. حس اضافی بودن در نگاهش آشکار بود. نمیخواستم به این فکر کنم، اما فهمیدم. طاقت سیلهای درون ذهنم تمام شده بود. مدام با چشمان باز سرم را به زمین میکوبیدم. میخواستم یکبار دیگر آن لحظه را تجربه کنم. مگر من چه گناهی مرتکب شدم؟ گناه زیباییاش؟
دستانش چشمهایم را نوازش کرد. دیگر چیزی نمیدیدم.
فکر کردم همهاش خواب است. باید منتظر چیزی دیگر باشم؟ شاید این آخرین صحنه بود. اما بیشتر میخواستم. همیشه لحظهها برایم ناکافی بودند.
چندی گذشت. حس کردم دوباره به حالت عادی برگشتهام. مرواریدهایم خرد شده بودند. صدفها زیر فشار موجها کبود شده بودند. همهجا سرخ بود. انگار این آخرین پلک بود.
تیغ در دستانش. صورتش خونی. خون از دستانم جاری. جوهر خودکار با خون قرمز شده بود. رطوبت کاغذ، خیسیاش را به تنم رسانده بود.
پس خوشحالی همین است؟ با هم رها شدیم. با پلکهایم.
نویسنده : 4getting