لجن

اکنون باز هم هیچ نمیدانم

گریزان میشوم

گریزان می شوم

از همه

از خود

از تو

از خود

گریزان میشوم

و هیچ نمیدانم

جز دردی که سینه ام را

چو روزنامه ی حوادث ..بر هم می فشارد..

پاره میشوم..

از خیلِ بی رنگِ حوادث بر نامه ,

پاره میشوم..

آنطور که لحظه سنگسار از حوادثِ

بیهوده ای..می سوزد..

برای آنکه آدمی از کنونِ لحظه ای، لجن را به یغمای سیگارش چکاند ،

تا وسوسه ی کامی از آتش,

جزامِ صلابتِ تکرار باشد..

همانا که لحظه خود آتشِ مردگیست کزان کامی بر وسوسه های من ، برنیاید.

آنچنان که من هر هوس را مرگ میشوم تا که لحظه ام، آتش بماند

چراکه من , مرگِ خونینِ اکنونم..

چراکه ز آتش , مانای خود را میلِ شدن دارم..

چراکه هلاکت ,

از من می جرد منم

که منم هزار کثافتِ من

که خود تیغ بر گلوی خونابه نفس هایم

می کشم..

آنگاه که شرمِ فریادم را..

تاریخ به عادت سکوت , مکررم می دارد..