
و دگر این من , که هیچش خویِ غریبگی نمیگیرد به تمنای آشِنایی, سر ز عدم در آرَد..
چونان که تضاد , جلوه ی حسِ وجودست ..تا که برِ خود, به تاری , بپوید..
گرچه این فاصله ها را ز درِ شکّ , هر تفاوت کُنَدَم شیوه ی آن فهم..
اما منِ من , مغلوبِ آنست که کسی نیست تا که " برِ خود را به برش تار بپوید.."
زین سان که منم آن نورِ عدم..
کز فرطِ وضوحم , تاریکی چنین می نُمایم..
درون نوشت : از اینکه این کلماتِ عاجز تا چه میزان توانِ بیان دارند...هیچ اطمینانی ندارم.ندارم. ندارم...اما اوجِ فاجعه یا اعجاز توی این کلمات , نشان از تنهایی محض هست.. آن حالت از تنهایی که گویا هیچ " دیگری ای " وجود ندارد تا تورا " تو " کند و خودش را " من" !
گویا در روزِ روشن آتشی روشن کنی ..اما تاریکی ای نباشد تا آتش و روز به " تفاوت " جلوه کند..طوری که از فاصله ی نور و تاریکی, در هم آمیختگی فهم نشود و صرفا روشنایی به چشم آید.. و این تنهایی اینگونه هست.. تنها برای آنکه حس شود نیاز دارد خودش را نابود کند تا نابودیِ خودش , امکانِ جلوه ی خودش را فراهم کند.. اما اینها عاری از زندگیست چراکه وحدتِ تنهایی , شوق را ز عشق و طرح را ز زیبایی میگیرد..آن دم همه چیز یکیست و لحظه ها در امتداد اکنون جان میدهند و تبرِ تنهایی , ارتباط با زندگی را مرگ میکند...آنگاه مرگ تنها فریادِ زندگیست که رنگ های وجود را از این عدم (این زندگی) چنگ میزند و خونِ هر سینه را از دردِ صداقت , به هم آغوشی و عشق می کشاند..تا که بودنش طاقتِ زمان آید...