عموما شکست عشقی در سطح جامعه و افکار پاندمیک، محصول جدا شدن از یک رابطه یا شخص هست اما من قصد دارم به شما بگویم که اینطور نیست!
به واقع شکست عشقی مادامی رخ می دهد که شخص از توهمِ مطلوبِ ذهنش که به اقتضای نیاز و شرایط به وجود آمده ، با واقعیت مواجه میشود و درمیابد که تمامی اون احساسات و برانگیختگی ها درونِ خودش بوده که توسط یک شخص یا شئ بیرونی تحریک میشده...اکثر افراد به علت عدم وجود اون محرک بیرونی احساس شکست و اندوه میکنند چراکه فاصله ای که بین آنچه بوده و آنچه آنها " گمان " میکردند که بوده ، به کل ماهیتِ محرک را دگرگون میکند و طی مواجهه ای صادقانه با خود و زندگی ، تنها واقعیتِ موجود ناشی از احساسِ غم و اندوه اینست که افراد خودشان را فراموش کرده اند. و اکنون آنقدر دیوانه اند که تجربه ی اکنون را با چیزی که در گذشته تجربه کردند ، به کل با ماندن در گذشته از دست میدهند و گذشته به صورتی از موانع بر زندگی آنها ظاهر میشود.
اما آنها از یاد می برند که محرک عواطف و احساساتی که معطوف به پرسونا و شخصیتِ آنهاست ، تحت سلطه ی ذهن خودشان هست چراکه مقوله ی تعاملی که بر مدارِ " لذت و رنج " هست ، حتما در گروی بدست آوردن و از دست دادن بوده و سرور به تعبیر شادیِ ژرف و بی رنج ندارد { مثل سرور از باران که هیچش به رنج قائل نیست} . بنابراین انسان از خودساخته های ذهن خودش شکست می خورد و گمان میکند که از عشق شکست خورده است ..در حالی که جریانِ حیات در هر لحظه از هستی، خود به خودی خود کمالِ عشق است که میتواند به زیبایی در تضادی وجودی جلوه کند.. نگاه کنید!
حیاتی عظیم و آزاد در تن هایی محدود و نیازمند! عایا این به کمالِ عشق نیست که این حیات مارا هست شده و آنقدر والاست که آزادی را به اختیارِ هستی محدودِ ما انگاشته به حدی که ما می توانیم ظالم و خودخواه باشیم!؟
پس خوب هست که دریابیم ،حضور یک انسان به قدری والاست که سیطره ی بدست آوردنش در بند های ذهن ، نه تنها حاکی از عشق نیست ، بلکه از دست دادنِ " زنده گی " به غایتِ مرگ هست..