اکنون چنان غرق درین نگاره ی هستی شده ام که از من , تنها یک " بودن " مانده است..همان بودنی که چو هیچ محو هستی گشته.. همان بودنی که هر حالت از حضورش, اجمالِ احساسی ذلال از انتهای آزادیست.. حوالی همین واژگانِ برهنه که ضجه ی درهم آمیختگیشان به سودای ادای احساسی, از سخن باز می ماند..
اکنون, وارسته از تمام آنچه که برای خود خزیده بودم , نگاه میدارم به چشم که چه سراب ها از بودن , به جفای خود هجران بودم...نگاه میدارم که چقدر بیهوده شفای خود را از پیِ تکرار می شدم..آنچنان که در انتظار فهم , همچو فقیری در انتظار نان , ماندنِ خود را با طنابِ " خطا " اعدام کردم.. همانا که هستی خود را تهی از بودن ساخته بودم..اما کنون , نگاه می دارم که هیچ حقیقتی ملالِ تردید ندارد..همانگونه که میتوانم کلی فلسفه ی خزعبل برایتان ببافم تا اثبات کنم که هیچ کس گریزی از تنهایی ندارد و در عین حال اثبات کنم که هیچ گریزی از ارتباط نیست.. و ذهنِ بدبختتان را بازیچه ی این تناقضِ ممکن کنم.. " بودن " !
همانطور که تمامِ خطا ها , جورِ نا بودن را در امتدادِ زمان می کشد.. تا در مخمصه ی چیزی که درین میان هست, جان بکنیم و جان دهیم..
چیزی ساده که هست اما نیست.." بودن " .
لیکن اگر دوست داشتید اندکی دقیق تر بدونید از چه حسی میگم میتونید راجع به مودِ NDE بخونید که گذاشتم این زیر اما نیومد :/
