ویرگول
ورودثبت نام
شـب
شـب
شـب
شـب
خواندن ۳ دقیقه·۷ سال پیش

اتم مسافر

یادمه اهواز که زندگی می کردیم تا حدود 8 سالگی من بخاطر شرایطی که توی محله و شهرمون وجود داشت حق اینو نداشتم تا چندتا خیابون اونورتر برم مغازه؛ راستش خودمم میترسیدم از چیزایی که می شنیدم ولی انقدری قوی نبود که مانع هیجان من برای دیدن برخورد آدمای جامعه با خودم به عنوان عضوی از جامعه بشه.

تو این بین بخاطر مسافرت هرساله ی تابستونه مون، شهرا و آدمایی رو دیده بودم که بهم فهموندن دنیا خلاصه نمیشه توی اهواز و فامیلای دور و برمون.

مامانم آدم حساس و محافظه کاریه و این خصوصیتو منم دارم توی خودم، و برای شکستن این تابو یه شب از همون روزای 8،9 سالگی بحث کردم و رفتم بیرون از خونه تا برم مغازه و فکر کنم این اولین طغیان من نسبت به یه محدودیت هرچند کوچیک بود؛ یادمه توی مسیر با هر صدایی که میومد میترسیدم ولی برای اولین بار صدای خودمو توی مغزم خیلی بلندتر از صدای اطرافم می شنیدم که میگفتم: کم کم آسون میشه صبر کن، این همه آدم اینجان و چیزیشون نمیشه!

خرید کردم و برگشتم و مامانم بهم سخت نگرفت، با اینکه یکم دلگیر بود. اون تابو شکست.

گذشت اون روزا و ما از اون شهر رفتیم، خیلی چیزا تغییر کرد

دیگه احتیاج نبود واسه خرید و مغازه رفتن بحثی باشه، میرفتم و میومدم

دانشگاه دولتی شهرستان قبول شدم و راهی بروجرد شدم، تنهایی پا میذاشتم توی شهرای مختلف تو ساعتای مختلف، گرگ و میشِ صبح و ظهر توی ظل گرما. میرفتم و برمیگشتم. اونجا هم حس کردم زندگی خیلی وسیع تر از مسخره بازیای ما توی خونه و شهرمونه. به راننده ای فکر میکردم که هر روز کارش مسافرت بود، به کارگرای مسافری که می دیدم هر هفته کارشون جدایی از خانواده س .

شخصیتمو توی دوری از خانواده پیدا کردم، آدمای جدید و اتفاقات تاثیرگذار توی یه زندگی خوابگاهی به اندازه ی سربازی رنگ و لعاب جدید بهم داد، بعدش هم دوبار مسافرت با دوستای صمیمی برای دیدن دوستای صمیمیِ دیگه هم حکم آبدیده کردن فولاد، یه سری احساسات و نظریه رو تثبیت کرد

من میگم هر موجود زنده یه "اتم مسافر" توی کل این دنیاست، نمیدونیم قبلش چی بود و بعدش چیه! ولی واقعا جا داره یه سری چیزا رو با گوشت و استخون و پوستت لمس کنی تا نتیجه تغییراتشو توی ذرات سازنده ت ببینی انقد توی قالب خودت خودتو به چالش بکشی که دیگه سختی کلمات معنی شونو از دست بدن.

ته تهش میخوام بگم هرجایی جرات داشتم و پا گذاشتم توی محیط جدید و خودمو پیدا کردم، از خودم راضی تر بودم و هزار بار تونستم بهتر موج احساسات مردم رو توی سیلابا درک کنم.

شاید از عوارض جانبی قرنطینه با چاشنی یه سری جوگیری باشه، ولی دلم میخواد توی اولین فرصتِ آزادی با دوستام به یه گروه برای مسافرت و ایرانگردی بپیوندیم و شروع کنیم سفرمونو .

که اما اگه اون روز مامانم بهم سخت میگرفت این اتفاقات نمیوفتاد ..

این نتیجه مهم تره و میخوام یادم بمونه که به خودم قول دادم مادر سخت گیری نشم و بهش عمل کنم؛ مخصوصا اگه دختردار شدم.



مسافرتدلنوشتهاتمیادآوری
۳
۱
شـب
شـب
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید