
بدنم خسته است،
اما ذهنم هنوز بیدار میماند.
چراغها خاموش میشوند،
شهر آرام میگیرد،
اما درون من هنوز روشن است—
پر از فکر،
پر از صدا،
پر از گفتوگویی که انگار قرار نیست خاموش شود.
در ظاهر، همهچیز عادیست.
میخوابم، بیدار میشوم، کار میکنم، برمیگردم، تکرار.
اما زیر پوست این تکرار،
چیزی مقاومت میکند.
نیرویی خاموش که نمیگذارد برخلافش زندگی کنم.
دیشب هم تا نزدیکیهای طلوع بیدار ماندم.
در گوشی میچرخیدم،
نه برای سرگرمی،
بلکه برای عقب انداختن مواجهه.
اما خواب نیامد.
چند جمله آمد.
«همه اتفاقهای بزرگ از جایی شروع میشوند که ذهن ما تمام میشود.»
شاید بیش از حد تحلیل کردهام.
شاید وقت عبور از فکر کردن صرف است.
«چرا نمیگذاری همه چیز همانطور که هست باشد؟»
شاید بیش از حد کنترل کردهام.
«برای خروج از تله باید تله را بشناسی.»
و ناگهان فهمیدم شاید هنوز اسم تلهای که در آن زندگی میکنم را نمیدانم.
و آن جمله آخر—
سنگینتر از بقیه:
«مردی میمیرد و هیچ زخمی بر جسم و روحش نیست…
واقعاً چیزی ارزش جنگیدن نداشت؟»
این جمله در من ماند.
شاید خستگیام از کار نیست.
از تکرار نیست.
از بیخوابی هم نیست.
شاید خستهام چون هنوز برای چیزی نجنگیدهام
که واقعاً برایم معنا داشته باشد.
شاید سفر از همینجا شروع میشود—
از شبی که خواب نمیآید
و حقیقت آرام آرام خودش را نشان میدهد.
شاهزاده خاکستری
اینبار قرار نیست فقط تماشا کند.
او بیدار مانده است.
و بیداری،
اولین قدم سفر است.