
رمان نگاه شکاری
فصل یازدهم: راهنمایی تا افق
میهمانی ناخوانده به جمعِ ما پیوست و حالا، با حضور او، سه تن در این پهنای بیکران به پیش میرویم. هومان، که گویی از سنگینیِ آن شبِ هذیانها رهایی یافته، لبخندی نرم بر لبان دارد و گاه به سوی طوطی چشم میدوزد؛ انگار میخواهد با هر نگاه، خود را از تبارِ رؤیاها و هذیانها جدا کند و مطمئن شود که حقیقت، هنوز بر زمین است. من نیز دیگر با فریادهای بیپایان، دیوار میانِ خود و جهان را نمیشکنم. حالا، در سکوتِ همراه با قدمهایمان، ملنگو بر شانهام جای گرفته است. او با طنینِ صدای شیرینی که گویی از میانِ غبارِ امید میآید، در گوشم نجوا میکند: «دوستت دارم، دوستت دارم…» و من حس میکنم این کلمات، ذرهذره آن ترسِ لعنتی را از حفرههای تاریکِ قلبم بیرون میکشند و جایشان را به نوری ضعیف اما نویدبخش میدهند.
بیابان همچنان با همان کینهتوزی، خشک و سوزان است؛ اما ملنگو با آن جرعههای آبِ بهشتی که برایمان آورد، جانی دوباره به کالبدِ رنجورمان دمیده است؛ جانی که حالا، گویی اجازه میدهد همهچیز را از نو آغاز کنیم.
برای آنکه از مسیرِ خیالیِ خود مطمئن شوم، تبلت را از میانِ کولهپشتی بیرون میکشم. در میانهی این سکوتِ نسبی، نگاه کردن به درخششِ صفحهی شیشهای، تنها پلِ باقیمانده میانِ من و دنیایِ از دست رفته است. اما ناگهان، آرامشِ این لحظه با تندیِ یک تازیانه شکسته میشود. ملنگو، با چشمهایی که گویی از خشمِ آسمانها پر شده، از روی شانهام برمیخیزد و با حرکتی تند و ناگهانی، به سوی آسمانِ بیانتها پرواز میکند!
چشمهای آن پرنده، که تا لحظهای پیش زیبا و مَلنگ بودند، حالا غریبه و هولناک به نظر میرسیدند؛ گویی در پسِ آن نگاه، چیزی باستانی و تاریک نشسته بود. از ترس، ناخودآگاه عقب کشیدم و تبلت از دستانم رها شد و با صدایی خشک روی زمین نشست. هومان، مبهوت و درمانده، میان من و آن موجودِ کوچک گیر افتاده بود. با وجود فاصلهای که بینمان بود، میتوانستم سردیِ مرگبارِ دستهایش را در هوای میانمان حس کنم؛ انگار تمام گرمای وجودش در آن لحظه از دست رفته بود.
نگاهم را به آسمان دوختم؛ طوطی، همچون عقابی تشنهی شکار، بر فرازِ ما چرخ میزد. اما او در جستجوی گوشتی نبود؛ او تبلت را میدید، اما نه به چشم یک وسیله، بلکه به چشمِ یک دشمن. او میخواست آن را نابود کند؛ میخواست چنان از میان ببرد که حتی یاد و خاطرهاش هم به دست ما نرسد. با نوکِ سرخ و آتشینش، همچون پتکی بر صفحهی شیشهای کوبید؛ ضرباتِ پیدرپی و بیرحمانه، تا اینکه صفحه شکافت و محتویاتِ دیجیتالِ درون، گویی روحِ فروپاشیدهی دستگاه، از میان شکافها به بیرون میریخت. من و هومان، با چشمانی از حدقه درآمده و در بهتِ محض، تنها تماشاچیانِ این ویرانی بودیم. جرئتِ تکان خوردن هم نداشتیم.
ناگهان، همه چیز تغییر کرد. طوطی، با همان چشمهای سبز و خیرهکنندهاش، به آرامی و با وقاری عجیب، دوباره روی شانهام نشست و با ظرافتی ساختگی، پرهایش را تکاند.
دست روی قلبم گذاشتم؛ ضربانش چنان تند و وحشی بود که گویی میخواست از سینهام بیرون بپرد. زبانم بند آمده بود و کلمهای در گلو نمییافت. هومان، در حالی که در سکوتِ سنگین و سردِ خودش فرو رفته بود، قدم به سوی من برداشت. طوطی، با نگاهی که گویی تمامِ پرسشهای بیجواب ما را میدانست، کلماتش را با کوتاهیِ یک حکم، بر ما فرو ریخت:
«شیطان بود… شیطان بود… راهِ سبز… راهِ سبز…»
من مات و مبهوت ماندم. کلامش، چون ابری از مه، مبهم و پر از معما بود. منظورش از این راهِ سبز که بود؟ و این شیطان، کجای این زیباییِ فریبنده پنهان شده بود؟
ناگهان، پرنده بالهایش را با حرکتی غریب باز کرد و بدن خود را به روبرویم خم کرد. در آن لحظه، گویی پردهای از پیش چشممان کنار رفت و جادهای سبز رنگ، درخشان و خیرهکننده، از دلِ هیچ پدیدار شد. جادهای که چنان میدرخشید که گویی از ذراتِ نور بافته شده باشد؛ و با اولین نفس، رایحهی عمیق و دلانگیز گلها، مستقیم به درون ریههایمان هجوم آورد.
ناگهان، لرزشِ سردِ تنم فرو نشست؛ لبخندی بیاختیار بر لبانم نشست و گرمایی لذتبخش، رگهایم را تسخیر کرد. صورت هومان نیز، که تا لحظاتی پیش رنگ از رخسارش پریده بود، دوباره جان گرفت. گویی با استشمام آن عطرِ بهشتی، تمام سیاهیها و رنجهای شب گذشته، همچون غباری در باد، از کالبد ما رخت بربستند.
قدم به مسیر سبز گذاشتیم. جاده، با هر گام که به جلو برمیداشتیم، پیش رویمان را تا افق باز میکرد و ردپای گذشته را از پشت سرمان پاک میساخت؛ گویی مسیر، با هر قدم، از نو خلق میشد.
هومان با نگاهی پرسشگر، به طوطی اشاره کرد. من نیز نگاهی به آن پرنده انداختم؛ تا به حال دقت نکرده بودم که او چقدر باشکوه است. در این مسیرِ جادویی، او زیباتر و خیرهکنندهتر از هر زمان دیگری بود. گویی تکتکِ پرهای سبزِ بدنش، از حیات و گرما میتپیدند. چشمهایش، که حالا با حلقهای سرخ و جادویی، ترکیبی از آبی و سیاه بودند، چنان درخشان مینمود که انگار تمامِ زیباییِ جنگل را در خود جای داده است. مژههای ظریف و نگاهِ فریبندهاش، جذابیتی خاص و مسحورکننده به او بخشیده بود.
در آن لحظه، با تمامِ وجودم، یقین پیدا کردم که راه را درست آمدهایم. حسی چنان غریب، رها و دوستداشتنی، در اعماق قلبم ریشه دواند که گویی تمامِ سنگینیِ دنیا را از روی شانههایم برداشته بود.
طوطی، با صدایی که گویی از میانِ خندههای کودکان برمیخواست، با لحنی بازیگوش و شادیبخش، در میانِ مسیر فریاد زد: «سرزمینِ نور… سرزمینِ نور!» و این خندهیِ او، ما را نیز در موجی از شادیِ بیدلیل، با خود همراه کرد.
...
نظرات شما برای من بسیار ارزشمند است و به من کمک میکند تا داستان را طبق میل شما پیش ببرم.
موعد ملاقات ما در فصل بعدی: [روز چهارشنبه، ساعت دوازده شب]
.