
رمان نگاه شکاری
فصل چهارم: تلاطم سکوت!
هومان، لیوان آب را روی میز رها میکند و با عجله میآید: چه خبر شده؟ برو کنار من هم ببینم.
چون برای کمک رساندن به سرزمین نور با من مخالفت کرد، در دلم با او لجبازی میکنم و نمیخواهم اجازه دهم او هم ببیند: هنوز چشمهایت خسته است، برو کمی دیگر استراحت کن.
به چشمهایم زل میزند: دوباره من با تو مخالفت کردم و تو از من ناراحت شدی؟
چشم از او میدزدم: نه، هرکسی نظری دارد.
_به من دروغ نگو.
مستقیم نگاهش میکنم: من میخواهم به آنجا بروم.
چشمهایش از کاسه بیرون میزند: به سرزمین نور؟؟!!
با قاطعیت جواب میدهم: بله، میخواهم آنجا را ببینم.
_دست بردار ایرتا.
با دست راستم، محکم به سینهام میکوبم: اصلاً میدانی؟ من ایرتا نیستم اگر به زودی آنجا نروم.
هومان: نمیشود، میمیری. آن موجود زشت تو را میکشد.
ایرتا: دیگر خسته شدهام، از بس اینجا نشستهام و به بقیهی سزمینها نگاه میکنم. میخواهم به دردی بخورم. میخواهم بروم کمکشان کنم.
_مگر آنها به کمک تو احتیاج دارند؟ تو یک نفری، مگر چکار میتوانی بکنی؟ دست بردار.
ناراحت میشوم: مگر خودت همیشه نمیگفتی در کارهای خوب، هر کسی باید به اندازهی توانش کمک کند؟ من هم همین قدر که میتوانم میروم کمکشان کنم.
دستهایش را روی شانههایم میگذارد و با صدای آرام میگوید: نمیخواهم تو را از دست بدهم.
تیری به قلبش میکوبم: تو هم بیا. باهم که باشیم، خطرش کمتر است.
سکوت!
هومان داخل تلسکوپ را نگاه نکرد. روی صندلی نشست و ساکت شد.
دوربین شکاری را روی چشمهایش میگذارد و به سرزمین نور نگاه میکند.
نگاهش میکنم، به من نگاه نمیکند.
شاید نباید این قدر تند و جدی با او حرف میزدم. از دستم ناراحت شده. هروقت از من ناراحت میشود، دیگر به من نگاه نمیکند و حرفی نمیزند.
اما ناگهان، گویی زمان ایستاد و جهان با شکوهی ترسناک خود را نشان داد.
بووم، بووم، بووم!!
زمین زیر پایمان لرزید!!
چشمم را به تلسکوپ میسپارم.
سکوتِ سنگینِ سرزمین نور، ناگهان با صدایی که گویی از شکافِ میانِ زمین و آسمان برمیخاست، در هم شکست؛ صدایی شبیه به سوختنِ هزاران برگِ خشک یا خرد شدنِ استخوانهای بیجان. با چشمانی که از وحشت گشاد شده بود، شاهدِ صحنهای بودم که منطق را به لرزه در میآورد.
از میانِ سینههایِ لرزان و شکسته، سبزپوشها، نهتنها جانشان، بلکه رنگِ وجودشان را از دست میدهند. گویی یک موجِ نامرئی، تمامِ سبزیِ آنها را میبلعد و شعلههایی از رنگِ سرخِ خونین را به بیرون پرتاب میکند. این سرخ، تند و لرزان است؛ مثل لایههایی از گلهای لاله که با هر تپشِ قلبِ از دست رفته، با خشمی پنهان به سمت بالا پرتاب میشوند.
مثل دودِ غلیظی که از یک آتشِ مقدس برمیخاست، در هوا میچرخند و با هر چرخش، بویِ فلزیِ خون و بویِ سوختگیِ جادویی را در ریههای ما فرو میبرند.
هومان در کنارم، مثل تندیسی از جنسِ یخ، خشک شده؛ نفسهایش چنان کوتاه و بریدهبریده است که گویی میترسد با کوچکترین جنبشی، این رقصِ مرگبارِ سرخ و سبز را متوقف کند.
هر سه نقطهی سیاه وسط سرزمین منفجر شده!
قلبها، اشک میریزند و با استقامت به طرف آسمان حرکت میکنند. میان آسمان، زیر نور خورشید و چادر بانوی مهربان، با شکوه و زیبایی خاص تبدیل به گلی سرخ و عاشق میشوند. لالههایی شکفته و سرافراز، با قامتی استوار. گلهایی دلربا و چشمنواز!
لالهها از چادر نورانی عبور میکنند و میان ابرهای سفید آسمان ناپدید میشوند.
چشم از تلسکوپ برمیدارم و به هومان نگاه میکنم: جواب سؤالت را دیدی؟
باز هم سکوت میکند!
کنارش روی صندلی مینشینم: حالا هردو از دست هم ناراحتیم.
به چشمهایم نگاه میکند: من ناراحت نیستم، میترسم.
_ترس دارد، ولی از اینجا نشستن هم خسته نشدهای؟ احساس پوچی نمیکنی؟ آنها به کمک ما احتیاج دارند. آن موجود بدترکیب میخواهد آنها و سرزمینشان را نابود کند. هومان، ترس را کنار بگذار و بیا برویم.
هومان: بعد از آن انفجارها، هرچه فکر میکنم، نمیتوانم با تو مخالفت کنم. باشد، هرچه تو میگویی.
بغلش میکنم و در گوشش میگویم: نگران نباش، خدا مراقب ماست.
آرام در گوشم میگوید: به نظرت آن خانم مهربان که چادرش را روی سرزمین نور انداخته، به ما هم کمک میکند؟
شانههایش را میگیرم و در چشمهایش نگاه میکنم: نمیدانم، شاید کمک کند.
_دلم میخواهد با او حرف بزنم، هر وقت از داخل دوربین شکاری او را میبینم، به یاد مادر میافتم و دلم برایش تنگ میشود.
با چشمهای باز مانده نگاهش میکنم: آن خانم خیلی جوان و زیبا و نورانی است، چه طور تو را یاد مادر میاندازد؟!!
با غصه به زمین نگاه میکند: نمیدانم. برای خودم هم عجیب است.
...
نظرات شما برای من بسیار ارزشمند است و به من کمک میکند تا داستان را طبق میل شما پیش ببرم.
موعد ملاقات ما در فصل بعدی: [روز چهارشنبه، ساعت دوازده شب]