
رمان نگاه شکاری
فصل چهاردهم: «بیا، بیا»
درِ بزرگ و زیبا نرمنرمک باز شد و نسیمی خنک به صورتمان خورد.
باورم نمیشد. همین؟ به همین سادگی در باز شد؟
طوطی از روی شانهام جست و بیدرنگ، بیهیچ تردیدی، به درون پر کشید. از صدای بالهایش به خود آمدم و تازه فهمیدم مدتی است خشک ایستادهایم، بیآنکه پلک بزنیم. تعجبی هم نداشت؛ چنین هیبت و زیبایی را هیچکجا ندیده بودیم.
دست هومان را گرفتم و فشردم — نه برای خودم، برای او.
هومان نگاهم کرد: «باورم نمیشود رسیدهایم.»
«من هم باور نکردهام. کمی هم میترسم.»
این بار او بود که دستم را فشرد، محکمتر: «هرچه بشود، ما با هم هستیم. نگران نباش. به مادر فکر کن.»
به در نگاه کردم، به آن قد و قوارهی بیاندازهاش که تا آسمان میرفت: «اگر داخل برویم و مشکلی پیش بیاید، دیگر هیچوقت نمیتوانیم از آنجا بیرون بیاییم. باز هم برویم؟ به نظرت کار عاقلانهای است؟!»
هومان دستم را میکشد و بیهیچ جوابی، مرا با تمام سؤالها و ترسهایم به داخل سرزمین میکشد.
دیگر طاقت ماندن و انتظار کشیدن ندارد. او بیشتر از من دلش برای مادر تنگ شده؛ این را هر بار از چشمهایش میخوانم. در این روزها چشمهایش زبان تازهای پیدا کردهاند؛ زبانی که در آن، جای خالی مادر بیش از هر چیز دیگری بلند حرف میزند.
قدمهای بلند و تند برمیداریم. پاهایم از پس سرعتش برنمیآیند و هر چند قدم، یک بار خودم را به او میرسانم. از در، با تمام ابهتش، عبور میکنیم.
در پشت سرمان آرامآرام بسته میشود، انگار هرگز باز نبوده. بیصدا، بیگرد و غبار، بیآنکه حتی نسیمی از خود به جا بگذارد. برای لحظهای به آن نگاه میکنم و در دلم چیزی فرو میریزد؛ چیزی شبیه آخرین پل بازگشت.
نگاهم را از در میگیرم و با تمام ترس و استرسی که به جانم افتاده، به روبرو نگاه میکنم. همهجا رنگارنگ و زیباست.
زمین سبز، آسمان آبی، درختان تنومند و گلها باوقار. آدمها با هالههای نور گردشان، و هر گوشه و کناری خیمهای سبز برپا. رودخانهای بزرگ و پر از ماهی، میان سرزمین چون رودی از طلا میدرخشد. چشمهایم در رنگهای زندهی اینجا گم شده و دلم درونشان فرو رفته. گویی صدای تپش قلب رنگها و طبیعت اینجا، مثل آهنگی ملایم و شیرین به گوش میرسد؛ ترانهای گوشنواز و آهنگین که نمیدانم از کجا میآید و آیا اصلاً کسی جز من آن را میشنود؟
انسانی با طوطی سبزی که روی شانهاش نشسته، به ما نزدیک میشود.
سرعت قدمهایش آرام و با صلابت است، اما زمین زیر پایش چندین برابر سریعتر طی میشود؛ گویی زمین خود را به او میرساند و زیر پایش آب میشود.
ناگهان به بقیه نگاه میکنم؛ برای همه همینطور است. هر کس قدمی برمیدارد، چند برابر راه میرود. به نظر میرسد این موضوع برای همه چیزی عادی است!
«او چه کسی است؟»
سرزمینی است شبیه دیدههای خودمان. هر یک از مردم نورانی و خوشسیما که به ما میرسد، سلام میکند و خوشآمد میگوید؛ با لبخندی که در آن هیچ شتابی نیست، هیچ پرسشی نیست، هیچ کنجکاویای. سلام میکنند و میگذرند، انگار از پیش میدانند که ما خواهیم آمد.
ولی من باز هم میترسم و حرف آن مرد سیبیلو در گوشم زنگ میزند که گفت اینها میهمانهای سرزمینشان را میخوردند!
«نکند این خوشآمدگویی مقدمهی همان میهمانخوری باشد؟!»
به هومان نگاه میکنم؛ او هم لبخند میزند و جواب سلامها را میدهد. نمیفهمد که من چه میبینم، یا شاید میفهمد و نمیخواهد بفهمد. دستم را بیشتر میفشارم، اما او فقط پیش میرود.
ناگاه طوطی از شانهی او برمیخیزد و روی شانهی من مینشیند: «نترس، نترس.»
نگاهش میکنم: «امنیت، امنیت. آزادی، آزادی.»
روبرویم پرواز میکند، گویی میخواهد دستم را بگیرد و بکشد: «بیا، بیا.»
دوباره روی شانهی او مینشیند. هرچه دقت میکنم، نمیتوانم صورتش را ببینم. نور، جای چشمها و لبهایش را پر کرده و تنها سایهای از سر و گردنش مانده. با این حال، احساس میکنم لبخند میزند؛ لبخندی که بیشتر حدس میزنم تا ببینم.
«او کیست؟!»
...
نظرات شما برای من بسیار ارزشمند است و به من کمک میکند تا داستان را طبق میل شما پیش ببرم.
موعد ملاقات ما در فصل بعدی: [روز چهارشنبه، ساعت دوازده شب]
.