
رمان نگاه شکاری
فصل پنجم: میراث لالههای سرخ
در عدسی دوربین، هنوز کمی گرد و غبار در هوایش پیداست. پیکرهایِ سیاه و بیجان، مثلِ لکههای جوهر روی پارچهای سفید، در جایجایِ سرزمین پراکنده شدند. انگار دستی غیبی، نیمی از ارتشِ تاریکی را پاک کرده است. و صد البته که به هیچکدام از اهدافشان نتوانستند برسند. اول از همه میخواستند به دستور آن قاتل بدترکیب، این سرزمین و مردمانش را نابود کنند، که به لطف خدا و آن انسانهای سبزپوش نتوانستند. تعداد زیادی از خودشان مُرد و نابود شدند. خداوند از انسانهای نیکوکار و مهربان، بسیار مراقبت میکند. علاوه بر اینها، این سرزمین، مادری مهربان و دلسوز دارد که با چادرش همه را در آغوشش پناه داده و نمیگذارد کسی آسیب ببیند.
دوباره آن صدای خشک و عصبی!
تق، تق، تق… انگار کسی با بندِ انگشتهای استخوانیاش روی در میکوبید، نه با گوشت و پوست. هومان در جایش خشکش زد؛ سایهای از وحشتِ محض روی صورتش نشست که حتی دوربین شکاری هم نتوانست پنهانش کند. زمزمه کرد: نکند فهمیدهاند؟… من اما به جای ترس، کنجکاویای سرد در وجودم حس کردم.
به طرف در میروم.
_در را باز نکن.
_این قدر نترس، ما که هنوز کاری نکردهایم. حتی وقتی برویم هم نباید این طور بترسی.
با چشمغره نگاهش میکنم: به خودت مسلط باش.
رویش را از من برمیگرداند و با دوربین شکاری به سرزمین نور نگاه میکند. میخواهد دیگر چشمهایش را نبینم.
در را که باز کردم، خبرنگارِ همسایه در چارچوب ظاهر شد؛ با چشمانی که انگار تازه به رازِ خلقت پی برده بودند به من نگاه میکند. هنوز نتوانسته کلمهای بگوید، باید کمکش کنم بفهمم چه کار دارد: مشکلی پیش آمده؟!
با چند ثانیه تأخیر حرف میزند: شما چرا هنوز اینجایید؟! دیدم چراغ اتاقتان روشن است، اما باور نمیکنم دارم میبینمتان.
هومان، با عجله به سمت ما میآید و نمیگذارد من حرفی بزنم: چه شده؟! چرا باید برویم؟
خبرنگار: واقعاً نمیدانید؟!
من و هومان همزمان جواب میدهیم: نه!
_مگر شما به آن موجود زشت نگاه نمیکنید؟؟!
من و هومان به هم نگاه میکنیم و دلشوره ای در دلمان ظاهر میشود. فقط با خودمان زمزمه میکنیم، کسی نباید بفهمد ما این مدت به او نگاه نکردیم. لرزهای به قلبم میافتد و دست سرد یخ زدهام را پشت کمرم قایم میکنم: بله، نگاه میکنیم. ما به آن دیوانهی زشت نگاه میکنیم، چطور؟!
_پس دیدید که دیوانه شده.
هومان در سکوت فرورفته و من به یاد آن نعرههای گوشخراشش میافتم که فریاد میزد، چرا هنوز زندهاند؟ آنها را بکشید. میگویم: بله دیدیم.
_دیدید امروز صبح چه گفت؟
هومان، نمیتواند جلوی دهانش را بگیرد و با نفسهای تند و قلب نگران شدهاش میگوید: نه، مگر حرف خاصی گفت؟ راستش را بخواهی، امروز صبح خسته بودیم، کمی خوابمان برد و نتوانستیم او را ببینیم.
خبرنگار، قیافهی حق به جانبی میگیرد: پس ندیدید چه گفت، آن دیوانه گفت، همهی سرزمینهای اطرافش را میخواهد منفجر کند، هر چه زودتر فرار کنید.
من و هومان: منفجر؟!!! چرا؟؟؟
_نمیدانم، دیوانه است دیگر. هرچه زودتر بروید.
هومان با نگرانی: کجا برویم؟!
خبرنگار، چند قدم دور میشود: به سرزمینهایی بروید که از موجود دیوانه خیلی دور است. هر جا که دوست دارید. هر جا که بتوانید راحت زندگی کنید. هرچه زودتر راه بیفتید.
در را که بستم، صدای قفل شدنش در سکوتِ اتاق مثلِ شلیکِ یک گلوله پیچید. دیگر خبری از آن آرامشِ کسالتبارِ همیشگی نیست. هوای اتاق سنگین شده، انگار اکسیژن را از آن بیرون کشیده باشند. هومان روی صندلی مچاله شده و سایهاش روی دیوار، لرزان و کشیده به نظر میرسد. آن سکوت، دیگر بویِ انتظار نمیدهد، بویِ «شروعِ پایان» میدهد!
هومان با لرزی در صدا: چرا این طور نگاهم میکنی؟
_با این اوضاعی که پیش آمده، خیلی راحت میتوانیم خودمان را به سرزمین نور برسانیم.
هومان: اما آنجا که خیلی از موجود ناشناخته دور نیست.
_ما که نمیخواهیم مثل بقیه فرار کنیم. میخواهیم به آن سرزمین زیبا و مردمانش کمک کنیم.
صدای لرزش سکوت آمیخته به جانمان شده!
دستم روی دستگیرهی چمدان میلرزد. انگار ثانیهها دارند با شتابی بیرحم میگذرند. نیمنگاهی به پنجره میاندازم؛ گرد و غبارِ بیرون، غلیظتر شده، مثلِ دودی که قبل از یک انفجارِ بزرگ در هوا میپیچد. اما با این حال، نمیتوانم چشم از آن تابوتهای رنگی بردارم: باید هرچه زودتر برویم.
هومان، به سرزمین نور نگاه میکند: گرد و غبار روی زمین نشسته. نقطههای سیاه که زنده ماندهاند، اطراف سرزمین پراکنده شدهاند.
وسایلی که احتیاج دارم را برمیدارم، مخصوصاً تلسکوپ: امیدوارم دیگر جایی را منفجر نکنند. امروز که فهمیدم آن لالههای سرخ زیبا و درخشان از کجا میآیند، دلم برای تک تکشان سوخت.
هومان: بدنهای سبزپوشان از دنیا رفته را داخل تابوتهای رنگی میگذارند.
با عجله دوربین شکاری را روی چشمهایم میگذارم و نگاه میکنم: رنگهایش همان رنگهای پرچم زیر چادر است. با همان کلمههای نوشته شده و لالهی سیاه وسطش.
هومان: بله، درست است. مثل همان پرچم هم میدرخشد و دلربایی میکند.
مردان نورانی، سیاهپوش شدهاند و تابوتها را روی دستهایشان میبرند. اشکهای براق از چشمهایشان میچکد و حسرت میخورند.
هومان: چرا حسرت میخورند؟ میخواهند مثل آنها بمیرند؟!
با فکری عمیق در سرم نگاهش میکنم: شاید این گونه مردن برایشان افتخار دارد و زیباست. شاید میخواهند آنها هم بعد از مرگشان، قلبهایشان تبدیل به لالههای سرخ و عاشق شود.
چهرهی هومان، مثل سر من، پر از تفکر میشود: پس حتماً آنجا مردن معمولی با مردن این شکلی خیلی باهم تفاوت دارد. برای من هم جالب شد.
عدسیِ دوربین، زیرِ لایهای از اشکهایم تار میشود؛ انگار دنیایِ نور هم میخواهد با من همنوا شود. هومان را در مهِ چشمانم میبینم که حالا او هم در سکوتی سنگین فرو رفته: راستش را بخواهی، حالا که فکرش را میکنم. آن سبزپوشها برای دفاع از مردم سرزمین و سرزمینشان کشته شدند. شاید به همین دلیل قلبهایشان تبدیل به لالههای سرخ شد. کاش میشد من هم بعد از مرگم، قلبم تبدیل به لالهی سرخی زیبا و عاشق شود!
...
نظرات شما برای من بسیار ارزشمند است و به من کمک میکند تا داستان را طبق میل شما پیش ببرم.
موعد ملاقات ما در فصل بعدی: [روز چهارشنبه، ساعت دوازده شب]
.