
رمان نگاه شکاری
فصل هفتم: پرواز از قفس
شاید هومان دلش برای اینجا تنگ نشود، اما من… تمامِ وجودم اینجا جا مانده. برای درختانِ سبز و بلند، برای آن کافهی چوبیِ دنج میانِ چمنزار، و حتی برای آن گلهای رزِ آبی و زرد که هیچوقت نفهمیدم چطور اینجا رشد میکنند.
نیمکتهای چوبی هنوز بویِ خاطراتمان را میدهند؛ همانجا که ساعتها مینشستیم و ساندویچهای کوچکِ کافه را میخوردیم. ساندویچهایی با تخممرغِ آبپز و همان سسِ گوجهیِ تند و کذایی که همیشه گلویم را میزد. چقدر احمقانه است که حالا دلم برای تندیِ آن سس تنگ شده!
هومان راست میگوید؛ باید زیادهروی را کنار بگذارم. مگر اینجا چه بود که اینطور ریشههایم را به زمینش دوخته است؟ فقط پنج سال… فقط پنج سال زندگی در یک حبابِ امن. باید به جلو نگاه کرد؛ به دنیایِ بهتر.
به گلهای بابونه میرسیم. ترکیبِ زرد و سفیدشان زیرِ نورِ آفتاب، بیرحمانه زیباست. و بعد، آن درِ بزرگِ مشکی… همیشه مثل یک مرزِ غیرقابلِ عبور بود، همیشه بسته؛ و حالا، انگار به ریشِ ما میخندد که باز است.
پاهایمان تردید دارد، اما عبور میکنیم. سلام به دنیای بیرون؛ دنیای معمولیِ آدمها.
هومان لبخندِ محوی بر لب میآورد و زمزمه میکند: «باورت میشود از آن اتاقِ تنگ و تاریک راحت شدیم؟»
به او نگاه میکنم؛ در چشمانش خستگیِ عمیقی میبینم. میگویم: راستش را بخواهی نه. هنوز باورم نمیشود که اینقدر راحت درِ ساختمان را پشتِ سر گذاشتیم.
هومان به بالاترین جای ساختمان نگاه میکند که در ابرها فرو رفته و پنهان شده، در فکر فرو میرود: یادت هست برای چه به اینجا آمده بودیم؟
_قرار بود از بالاترین طبقهی این ساختمان، با دوربینهای شکاریمان، در سرزمینهای دور و نزدیک، به دنبال مادر بگردیم.
هومان: پس چرا او را پیدا نکردیم؟
کل پنج سال زندگی در این ساختمان را در ذهنم مرور میکنم، واقعاً چرا مادر را پیدا نکردیم؟! که نکتهای به ذهنم میرسد: یادت هست هومان؟ چند روز اول که به اینجا آمدیم، خیلی به دنبال مادر گشتیم و هیچکجا پیدایش نکردیم. کم کم ناامید شدیم و سرگرمی هر روزمان شده بود تماشای آن موجود ناشناخته.
_میدانی ایرتا؟ در اصل از وقتی سرگرم دیدن آن موجود ناشناخته شدیم، مادر را فراموش کردیم. اگر میدانستم که آمدن به اینجا فقط عمر هدر دادن است، هیچوقت نمیآمدم. حالا که فکرش را میکنم، از خودم بدم میآید.
صورتش را به طرف خودم میچرخانم و به او لبخند میزنم: این طور حرف نزن، همین که توانستیم از اینجا نجات پیدا کنیم خیلی خوب است. شاید در سرزمین نور بتوانیم مادر را پیدا کنیم.
امیدی در مردمک سیاه چشمهایش برق میزند: یعنی میشود مادر هم در سرزمین ناشناخته باشد؟!
آرامشی در قلبم مینشیند: بله، شاید از اول همان جا بوده. ما سرزمین ناشناخته را به تازگی توانستیم پیدا کنیم. باید برویم و خوب آنجا را بگردیم، باید مادر را پیدا کنیم.
نسیم خنکی میوزد و صورتم را نوازش میدهد. چشمهایم را در آغوش نسیم میبندم و به آسمان و عمق بیانتهایش نگاه میکنم. همان آسمانی که بالای آسمانخراش همیشه پشتِ لایهای از ابر پنهان بود، اینجا تا بینهایت باز و صاف است: هومان، نگاه کن، انگار آسمان بزرگتر شده. حس میکنم از قفس آزاد شدهام.
هومان پلک میزند و برق چشمانش میپرد: میدانی ایرتا؟ اگر مادر را در سرزمین نور هم پیدا نکنیم، من ...
بغض گلویش را پر کرده و چشمهایش ناراحتی را نشان میدهد. میگویم: حرفهای بد نزن. سفرمان تازه شروع شده، بگذار به خوبی و پر انرژی راه بیفتیم. من و تو چه میدانیم آینده برایمان چه خوابی دیده؟ باید ثانیهها رد شوند تا بتوانیم آینده را ببینیم. آرام و صبور باش.
دیگر به پشت سرمان نگاه نمیکنیم و جلو میرویم.
چند قدم بیشتر نرفتهایم، مطلبی در ذهنم جا خوش کرده و مدام اذیتم میکند. باید به هومان بگویم، نگاهش میکنم: هومان؟ اگر به سرزمین نور راهمان ندهند چه کار کنیم؟!
نگاهش روی چشمهایم متوقف میشود. به خوبی میفهمم که این سؤال ذهنش را بهم ریخت. دنیای هر دوی ما متوقف شد. تمام زیباییهای آن سرزمین که با دوربین شکاری دیده بودیم، جلوی چشمهایمان رژه میرود و دلمان را بیشتر وسوسه میکند. شاید هومان جوابی برای سؤالم ندارد. مردمک چشمهایش ناامیدی را جار میزند. رنگ از صورتش پریده. میگوید: ایرتا؟!! چرا رنگت پریده؟ نکند تو هم مثل من میترسی؟
_آری، میترسم راهمان ندهند.
نگاهش را از من میدزدد: به قول خودت، چه کسی میداند آینده برایمان چه خوابی دیده؟! پس به این طور فکرها بیتفاوت باش. ما چارهای جز رفتن نداریم، آنجا که برسیم میبینیم چه میشود. سعی کن آرام و قوی باشی.
برای تأیید حرفهایش، سرم را تکان میدهم: آری، درست میگویی. سعی میکنم آرام و قوی باشم.
پنج سال است که همدم تنهاییام دوربین شکاری است. ناخودآگاه دستم را روی بدن فلزی سردش میگذارم و خودم را با آن یکی میبینم. شیشههایش را روی چشمهایم میگذارم تا دوردستها را لمس کنم. صدای فوکوس درونش آرامشی به درونم میسپارد. باید بتوانم اثری از مادر پیدا کنم. باید لبخند را به صورت بیروح هومان برگردانم.
...
نظرات شما برای من بسیار ارزشمند است و به من کمک میکند تا داستان را طبق میل شما پیش ببرم.
موعد ملاقات ما در فصل بعدی: [روز چهارشنبه، ساعت دوازده شب]
.