
رمان نگاه شکاری
فصل هشتم: آنسوی دهانِ آهنین
نقشههای تبلت، تنها راهنمای ما در این مسیرِ بیانتها بودند. قدم به قدم، خیابان به کوچه و کوچه به خیابان، مسیر را طی میکردیم؛ اما جاده انگار تمام نمیشد. خستگی، سنگینیِ خاصی به پاهایمان داده بود و گرسنگی، تمام تمرکزمان را میبلعید. در میان آن سکوتِ طولانی، تنها یک حقیقت در ذهن هر دوی ما میچرخید و هیچ راه دیگری پیش رو نداشت: باید یک ماشین پیدا میکردیم.
سرانجام، در دلِ یک تاکسی، به سمت مرز راندیم. مرز، دیواری از سیمهای خاردارِ گزنده بود که مثل مارهای فلزی دور خاک را گرفته بودند و مرزبانهایی بلندقد، با نگاههایی تیز و بیروح، هر چند قدم یکبار ایستاده بودند. با تردید، به سمت ساختمان کوچکِ کنارِ حصار رفتیم.
مردی با سبیلی ضخیم و صدایی که انگار از تهِ یک چاهِ عمیق بیرون میآمد، پشت تودهای از تجهیزات و سیستمهای پیچیده نشسته بود. بدون اینکه نگاهی به چهرههای مستأصل ما بیندازد، با لحنی آمرانه و خشن گفت: «وسایلتون رو بردارید و برید داخلِ دستگاه!»
نگاهم به جلو خیره ماند. مقابل ما، موجودی مکانیکی قرار داشت که شبیه به یک «دهان» بود؛ یک دهانِ عظیم و مستطیلشکل که با هر حرکت، تسمهای بزرگ و سیاه در گلویش به حرکت در میآمد. درونِ آن، چیزی جز تاریکیِ مطلق نبود؛ تاریکیای که انگار میخواست هر چیزی را ببلعد.
ترس، رگهای دستم را منقبض کرده بود. با اینکه برادر بزرگتر بودم و وظیفه داشتم راهنمایی کنم، اما قدمهایم سنگینتر از آن بود که پیشقدم شوم. نگاهی به هومان انداختم. او، برادر کوچکترم، بدون ذرهای تردید و در حالی که انگار هیچ خطری را حس نمیکرد، جلو رفت. ابتدا چمدانش را روی آن تسمه سیاه گذاشت و سپس، با آرامشی که مرا به حیرت میانداخت، روی آن نشست.
خجالت، مثل تلی از خاک روی سینهام سنگینی میکرد. چطور ممکن بود؟ او که سه سال از من کوچکتر بود، با تمام این ابهتِ ترسناک، با تسلیمِ کامل وارد آن دهان میشد، اما من… من هنوز در بندِ سوالات و ترسهایم بودم.
بالاخره، با دستانی لرزان، چمدانم را روی تسمه رها کردم و خودم را به آن سطحِ زبر و سیاه سپردم. تسمه، با فاصلهای ناامن از زمین، شروع به حرکت کرد. ما در حال بلعیده شدن بودیم. وارد آن دهانِ سیاه شدیم و…
واردِ آن دهانهی سیاه شدیم. عرق سردی بر پیشانیام نشسته بود و انگشتانم چنان یخ زده بودند که گویی خون در رگهایم منجمد شده است. حالم از این همه ناپایداری بد بود. تسمه با تکانهای بیرحمانه، ما را به دلِ تاریکیِ محض میراند.
سرانجام، به درونِ یک اتاقکِ آهنیِ کوچک رسیدیم که تنها با نوری بسیار ضعیف و مرده، تار و تار مشخص میشد. با لرزشِ دست، به اطراف خیره شدم.
— «وای… خدای من! هومان، اینها را ببین… اینجا را ببین!» با صدایی که از ترس میلرزید، اشاره کردم. «چند تکه استخوان… اینجا ریختهاند.»
هومان، با نگاهی ناباورانه و مبهوت، به تودهی استخوانها چشم دوخت: «چرا باید اینجا استخوان باشد؟ معنایش چیست؟»
خودم را در گوشهای از اتاقک، کنار چمدانم کز کردم. صدای زمزمهی خودم را شنیدم که از ترس میلرزید: «نمیدانم… فقط نمیدانم… نکند قصد دارند ما را هم بکشند؟»
هومان سعی کرد با لحنی آرام، من را از این مارپیچِ افکار بیرون بکشد: «اینطور فکر نکن. شاید فقط استخوانِ یک حیوان باشد…»
— «نمیدانم!» پریدم میان حرفش. «اما این فضا وحشتناک است! خیلی وحشتناک!»
هومان نگاهی به من انداخت؛ نگاهی که ترکیبی از دلسوزی و تمسخر بود. لبخندی تلخ زد و گفت: «تو که اینقدر ترسو نبودی ایرتا! این افکارِ مسموم را از سرت بیرون کن و فقط حواست را جمع کن.»
ناگهان، تسمه برای چند لحظه ایستاد. سکوتی مرگبار حاکم شد. قلبم، مثل پرندهای که در قفسِ سینهام گیر کرده باشد، با تمام توان میکوبید. چشمانم روی آن استخوانها قفل شده بود؛ گویی هر لحظه ممکن بود از دلِ تاریکی بیرون بپرند.
نکند یک چکشِ غولپیکر، درست همین لحظه بر سرمان فرود بیاید؟ نکند میخواهند ما را مثل گوشتِ بیارزش، رنده کنند و استخوانهایمان را اینجا، در این اتاقکِ آهنی، رها کنند؟!
چشمهایم را با فشار بستم. دیگر طاقتِ دیدنِ واقعیت را نداشتم. اگر آن استخوانها، بقایایِ انسانهایی بود که پیش از ما اینجا بودند، چه باید میکردیم؟ اگر آن موجودِ ناشناخته و هیولاصفت، اینجا را قبضه کرده بود، راه فراری نبود؟
مغزم از شدتِ فکر کردن، از کار افتاده بود. رشتهی افکارم گسسته بود. چرا این بازرسیِ لعنتی تمام نمیشود؟ چرا؟ ناگهان یک فکرِ بد، مثل خنجری در ذهنم فرو رفت: نکند به ما شک کردهاند؟ نکند فکر میکنند چیزی با خودمان آوردهایم؟ نه، این احمقانه است. اما… اما اگر واقعاً اینطور باشد چه؟
در میان این هیاهویِ افکار، تنها چیزی که میدانستم این بود که من، در میانِ یک معدهی آهنی، در حالِ غرق شدن در ترسهای خودم بودم.
تسمه، ما را به سمتِ روشناییِ دوردست میراند. با نزدیک شدن به نور، گویی سنگینیِ آن تاریکیِ مطلق از روی شانههایم برداشته شد؛ اما هنوز آن حسِ ناخوشایندِ استخوانها در گوشهی ذهنم چنگ میزد. با اینکه میدانستم شاید همه چیز ساده باشد، اما تا زمانی که از آن مرزِ سیاه عبور نکنیم، آرامش واقعی برایم معنایی نداشت.
از درِ عظیمِ مرحلهی بعد گذشتیم و با پاهای لرزان، روی زمینِ سخت فرود آمدیم. هومان، که انگار هیجانِ سفر بیشتر از ترسش بود، با کنجکاویِ خاصی به سمتِ آن مردِ سبیلکلفت رفت.
هومان پرسید: «آقا، ببخشید… در اون اتاقک آهنی، چند تکه استخوان افتاده و بوی بدی هم میآید. اگر بشود تمیزش کنید، ممنون میشویم که بقیه اذیت نشوند.»
من با چشمانی که هنوز از اثرِ آن تاریکی و اضطراب، بیقرار بود، به مرد خیره شدم. او با بیحوصلگی و غرغری بلند، پاسخ داد: «چند ساعت پیش، زنی با یک سگِ گنده داخل اتاقک رفت. به او گفته بودم آنجا به سگش غذا ندهد، اما اصلاً گوش نکرد؛ مدام تکههای بزرگ گوشت را به سمت سگ میانداخت. آن سگِ احمق هم تمام استخوانها را همانجا میریخت و میرفت…»
مرد ناگهان با تندی رو به پسرِ کمکیاش فریاد کشید: «آهای پسرِ تنبل! زود باش برو اتاقک را تمیز کن! اگر ارباب بیاید و این وضعیت را ببیند، همهتان را بیرون میاندازد!»
پسری بلندقامت و چاق، با لباسهای سیاهِ سنگین، جارو و خاکاندازی را از کنار دیوار چنگ زد و با قدمهایی سنگین به سمتِ آن اتاقکِ تاریک حرکت کرد.
ما هم وسایلمان را برداشته و آمادهی رفتن شدیم. مرد، در حالی که نگاهی گذرا به ما میانداخت، پرسید: «کجا میروید؟»
هومان با چشمانی براق از امید، پاسخ داد: «به سمت شمال… دنبال یک سرزمینِ خوب میگردیم.»
مرد، گوشهی سبیلش را با انگشت پیچید؛ حرکتی که نشان از تردید داشت. نگاهش را از ما گرفت و با لحنی که بویِ هشدار میداد، گفت: «اگر جای شما بودم، اصلاً به آن سمت نمیرفتم!»
...
نظرات شما برای من بسیار ارزشمند است و به من کمک میکند تا داستان را طبق میل شما پیش ببرم.
موعد ملاقات ما در فصل بعدی: [روز چهارشنبه، ساعت دوازده شب]
.