
رمان نگاه شکاری
فصل نهم: سراب دیجیتال
«چرا؟!»
صدای هومان، لرزان و کوتاه، در میانِ غوغایِ فلز و بویِ تعفنِ اتاقک، مثلِ برخوردِ تیغهای روی سنگ بود.
مرد، با نگاهی که انگار از اعماقِ یک چاهِ تاریک میآمد، سبیلهایش را تکانی داد و با لحنی که از ترسِ پنهانِ خودش میدرخشید، گفت: «اونطرف، سرزمینی است که از آسمان هم ترسناکتر است. مردمی که آنجا زندگی میکنند، قانونِ دیگری دارند. میگویند هر غریبهای که از مرز گذارد، فقط یک تکهی تازه برای سفرهی آنهاست. تکهتکه میکنند و میخورند… اگر عقل داشته باشید، از اینجا برمیگردید.»
نگاه من و هومان در هوا گره خورد. سکوتی سنگین، مثلِ لایهای از خاکِ مرده، میانِ ما نشست. این حرفها، با تمامِ آن تصاویرِ درخشان و مهربانیهایی که با دوربینِ دوچشمیمان از آن سرزمینها شکار کرده بودیم، زمین تا آسمان فرق داشت. یک نوعِ کُفرِ بصری بود؛ انگار چشمهای ما داشتند دروغ میگفتند.
هومان، با صدایی که سعی میکرد استوار باشد، پرسید: «مطمئن هستید؟»
«صد در صد.» مرد، گویی از فکرهایی که به سرش میزد، وحشت داشت. «اونجا زمینِ پاکی نیست. حتی شنیدهام در روزهای خاصی از سال، خونِ خودشان را به سمتِ آسمان میپاشند تا خاک را سرخ نگه دارند. مگر شما فیلمها و عکسهای آن افتضاح را ندیدهاید؟»
هومان، در حالی که سرش را به نشانهی نفی تکان میداد، زمزمه کرد: «نه… ندیدهایم. اما چرا؟ چرا باید چنین دیوانهوار کاری کنند؟»
«دیوانهاند دیگر!» مرد، با صدایی که حالا به فریادی خفه بدل شده بود، پرید. «دیوانهها که منطق نمیفهمند؛ هر کاری که به ذهنِ مریضشان برسد، انجام میدهند.»
با سکوتِ سنگین و پرسشهایی که بیپاسخ در هوا معلق مانده بودند، از آنجا بیرون زدیم. در حالی که سنگینیِ آن کلمات را در سینهام حس میکردم، رو به هومان کردم و پرسیدم: «هومان؟ به نظرت این مرد چرا این حرفها را زد؟ ما که از آن بالا، هرچه از آن سرزمین دیدیم، تنها مهربانی و خوبی بود…»
هومان ایستاد. نگاهش را به افق دوخت، اما نه با ترس، بلکه با صلابتی که گویی میخواست تمامِ تردیدهای من را بشکند. با صدایی قاطع گفت:
«فقط میدانم که میخواهم به آن سرزمین بروم؛ هر که هر چه میخواهد بگوید! اینها نه آنجا را دیدهاند و نه قدم به آنجا گذاشتهاند. تمامِ اینها، تنها تصوراتی است که از رسانههایِ دروغگوی آن موجودِ ناشناخته شنیدهاند. آن موجودِ زشت، هر چه دلش بخواهد در رسانهاش میتراشد تا دیگران را گمراه کند؛ تمامِ اینها، دروغ و توهماتِ اوست! پس بیا برویم. بیا و این دروغهایِ سادهلوحانهی آدمها را باور نکن. بیا!»
«حرفهایش منطقی بود. سکوت کردم؛ سکوتی که نه از سرِ رضایت، بلکه از سرِ تسلیم بود. هر دو رو به سمتِ شمال، گامهایمان را استوار کردیم.
در ابتدا، مسیر بهشت بود. از هر سو درختانی سبز و بلند قد کشیده بودند و گویی دست به دعا برای لمسِ آسمان داشتند. سرسبزیِ بیکرانِ زمین، روحی تازه در کالبدمان میدمید. هوایِ نرم و مرطوب را با ولع در ششهایمان حبس میکردیم و با طراوتی که در خونمان میجوشید، راه میسپردیم.
اما هر چه بیشتر از مرزِ شهر دور میشدیم، گویی زمین در حالِ پوستاندازی بود. سرسبزی، رفتهرفته رنگ باخت؛ درختانِ تنومند به بوتههایی نحیف بدل شدند و سرانجام، زمین دهان باز کرد. تکههای خشکِ خاک، مثلِ زخمهایِ قدیمیِ دهانبازکرده، هر لحظه بیشتر خودنمایی میکردند. گوشهای از مسیر، مارمولکی خاکیرنگ با سرعتی غیرطبیعی به درونِ سوراخی خزید و ناپدید شد؛ انگار از چیزی در هراس بود که ما هنوز به چشم نمیدیدیم.
خاکِ نرم و جاندار، حالا به زمینی سفت و ترکخورده بدل شده بود که تشنگی، امانش را بریده بود. میانِ خارهایِ تیزِ بیابان که چون دندانهایِ نیشِ زمین بیرون زده بودند، جلو میرفتیم. سوزِ ترکههایِ آفتاب، بی رحمانه بر تنمان شلاق میکشید. بیتاب از عطش، قمقمهام را از کمر جدا کردم و با عجله درش را چرخاندم. اما… هیچ. خشکِ خشک بود.
نفسم در سینه حبس شد. مگر ممکن بود؟ همین چند دقیقه پیش بود که جرعهای نوشیده بودم! دستم لرزید و قمقمه را دوباره تکان دادم؛ خالی بود. صدایِ هومان، که حالا در میانِ خشخشِ خارها میپیچید، افکارم را پاره کرد. سر برگرداندم؛ چشمهایش سرخ بود و صورتش از فرطِ گرما به رنگِ خون درآمده بود. با صدایی که لرزشِ درونیاش را پنهان نمیکرد، گفت: «ایرتا… قمقمهی من هم تمام شده. نمیدانم قرار است چه اتفاقی بیفتد، اما…»
با شنیدنِ آن جملهی ناتمام، یخِ سردی از ستونِ فقراتم گذشت. موهایِ تنم سیخ شد. عرقِ سردی روی پیشانیام نشسته بود؛ عرقِ ترس. آستینم را روی صورتم کشیدم، اما لرزشِ دستهایم را نتوانستم پنهان کنم. گویی این تشنگی، فقط نبودِ آب نبود؛ نشانهای بود از آنکه به سرزمینی قدم گذاشتهایم که قوانینِ سادهی بقا هم در آن، به سخره گرفته میشود.»
«آشوبی که در دلم برپا شده بود، حالا به طوفانی سهمگین بدل شده بود. نکند سرنوشتِ ما همین بود؟ اینکه در این برهوتِ بینامونشان، زیرِ تابشِ بیرحمِ خورشید جان دهیم و تسلیمِ تقدیری شویم که بویِ مرگ میدهد؟ لرزشی خفیف به جانم افتاده بود؛ نه فقط از عطش، بلکه از درکِ عمقِ فاجعهای که در پیش داشتیم. مرگ در اینجا، در این بیابانِ دهانبازکرده، قطعا مرگی عادی نبود؛ نوعی ناپدید شدن بود، بیآنکه اثری از ما بماند.
سرم را چرخاندم و ناگهان چیزی دیدم که خون در رگهایم منجمد شد. با صدایِ لرزان اشاره کردم: «وا… وای خدای من! هومان… آنجا را ببین! چند تکه استخوان… استخوانِ سر… آدمیزاد است!»
نفسهایم به شماره افتاده بود. آنجا، درست میانِ ترکهایِ عمیقِ زمین، جمجمهای نیمهمدفون با دهانی که گویی از ترسِ ابدیِ آخرین لحظهاش باز مانده بود، به ما خیره شده بود. فریاد زدم: «ما کجا آمدهایم؟ سرزمینِ نور که این شکلی نبود! هومان… اینجا چه خبر شده؟»
هومان، در حالِ تماشایِ آن اسکلت، طوری خشکش زد که انگار خودش هم به سنگ بدل شده است. لرزشی خفیف به دستانش افتاد؛ دستانش را پشتِ کمرش پنهان کرد تا لرزش را نبینم، اما دیر شده بود. دیگر نقابِ آن رهبرِ مقتدرِ چند لحظهی پیش، فروریخته بود. اضطراب، مثلِ سم در تمامِ بدنش جریان داشت. با صدایی که به سختی از گلویش خارج میشد، زمزمه کرد: «این… این ممکن نیست. نقشه… نقشه را دوباره چک کن. سرزمینِ نور… مگر میشود؟ نکند…»
نمیخواستم حتی احتمالاتِ شومِ ذهنش را بشنوم. فریاد زدم: «هیچچیز نگو!»
تبلت را با دستانی لرزان از کیف بیرون کشیدم. انگشتانم روی صفحه میرقصید، انگار که به آن صفحه اعتماد نداشتم. برای بارِ چندم نقشه را بالا و پایین کردم. چشمهایم روی صفحه میخکوب شد. امکان نداشت!
دکمهی موقعیتیاب را برای سومین بار با خشمی فروخورده فشار دادم. نشانگرِ آبی، بیتفاوت و سرد، دقیقاً وسطِ همان بیابانِ مرگ را نشان میداد. همانجایی که بودیم.
همانجا!
یک بیابانِ خشک، گورستانی از اسکلتهای کوچک و بزرگِ انسانهایی که شاید مثلِ ما به نقشهها اعتماد کرده بودند. دنیا، با تمامِ آرزوهایِ سرسبز و امیدهایِ واهیمان، بر سرم خراب شد. تبلت از دستم لغزید. چرا آمده بودیم؟ اینجا، سرزمینِ نور بود یا قتلگاه؟»
«رو به هومان کردم. نگاهش دیگر آن نگاهِ آشنا و برادرانه نبود؛ چشمهایی سرد و بیروح که گویی تکهای یخ در حفرهی جمجمهاش جای گرفته است. رنگ به چهره نداشت؛ آنچنانکه انگار هر لحظه ممکن بود روح، کالبدش را رها کند و به سمتِ آسمانِ بیتفاوت بگریزد.
صدایم در میانِ زوزهی بادِ گرمِ بیابان میلرزید: «اشتباه شده، هومان! نمیفهمی؟ با این اوضاع، هر دو میمیریم.»
هومان با صدایی که از تهِ چاه میآمد، پرسید: «چه شده؟ چرا میمیریم؟»
با انگشتِ لرزان به صفحهی تبلت اشاره کردم: «خودت ببین! ما واردِ قلمروِ آن موجودِ بدترکیب شدهایم. فقط چند قدم دیگر تا دروازههایِ شهرش فاصله داریم؛ اگر وارد شویم، کارمان تمام است. اگر هم نرویم، تشنگی و گرسنگی در همین برهوت کارمان را میسازد. دو نوع مرگ پیشِ رو داریم؛ بگو ببینم، کدام را انتخاب میکنی؟»
هومان، تبلت را از میانِ انگشتانِ بیحسِ من کشید. چشمانش با سرعتی دیوانهوار نقشه را کاوید؛ گویی دنبالِ راهی برایِ فرار از حقیقت میگشت. ناگهان انگشتش روی نقطهای دوردست ثابت ماند: «به اینجا میرویم. بیا!»
نفسم بند آمده بود. با ناتوانی گفتم: «با این عطش؟ مگر چقدر میشود راه رفت؟ بس کن هومان، دیگر تمام شد… بازی تمام شد!»
هومان، دستِ من را با قدرتی غیرطبیعی کشید و فریاد زد: «تو بس کن! ما زنده میمانیم و به سرزمینِ نور میرسیم. راهِ زیادی نمانده!»
با ناباوری نگاهش کردم. سرابِ امید در چشمانش، ترسناکتر از هر مرگِ دیگری بود. «راهِ زیادی نمانده؟ چه میگویی؟ زیرِ این آفتاب، من که دوام نمیآورم… داریم میسوزیم!»
هومان، بیتوجه به نالههایم، با همان لحنِ مقتدرِ اما جنونآمیز گفت: «این حرفها را تمام کن. ما میتوانیم به هر جا که بخواهیم برسیم.»
سپس دستش را رویِ دستم گذاشت. پوستش چنان سرد بود که گرما و حرارتِ تبآلودِ دستِ مرا به سردی گرایید؛ حسی که لرزه بر اندامم انداخت.
زمزمه کرد: «تو هم ترسیدهای…»
سرم را به نشانهی نفی تکان دادم، اما او دیگر نگاهش را از من گرفته بود. رو به افق ایستاد و گفت: «به تو ربطی ندارد… دنبالم بیا.»
...
نظرات شما برای من بسیار ارزشمند است و به من کمک میکند تا داستان را طبق میل شما پیش ببرم.
موعد ملاقات ما در فصل بعدی: [روز چهارشنبه، ساعت دوازده شب]
.