
رمان نگاه شکاری
فصل ششم: وداع با آسمانخراش
درِ چمدان را روی تپهای از وسایلِ ناتمام بستم؛ وسایلی که حالا دیگر برایم غریبه بودند. هومان هنوز میخکوبِ پنجره بود، چشم دوخته به سرزمینِ نور. کنارش ایستادم و نگاهم را با نگاهِ گرهخوردهاش یکی کردم. زمزمه کردم: «نمیخواهی آماده شوی؟»
دوربین شکاری را پایین میآورد. چشمهایش، سرخ و ملتهب، لبریز از آبی عمیق بود که پشتِ پلکهایش تاب نمیآورد. دستِ سردش را میانِ انگشتانم میگیرم و میپرسم: «چرا گریه میکنی؟»
اشکش را با پشت دست پاک میکند: من هم دلم میخواهد بعد از مرگم، قلبم تبدیل به لالهی سرخی عاشق شود و به طرف آسمان رود. دلم میخواهد برای همیشه زیر چادر آن خانم مهربان بمانم. یعنی میشود؟!
_تلاش میکنیم بشود.
_دوباره چند لالهی سرخ به طرف ابرها حرکت کرد. آن خانم مثل مادرشان است، میان راه، به لالهها لبخندی زد که تا به حال مثلش را ندیدهام. لبخندش، آن لالهها را محکم و قوی و عاشقتر کرد.
لرزی عاشقانه در نگاهش نشسته. سردی دستهایش را به طرف خودم میکشم و بغلش میکنم: هر چه زودتر چمدانت را ببند که راه بیفتیم.
با بغضی که راهِ گلویش را بسته است، کوتاه میگوید: «باشد.»
تا به حال هومان را اینطور ندیده بودم؛ گویی قلبش در سینه میکوبید تا حصارِ تن را بشکند و به لالهای سرخ بدل شود! با عجله چمدانش را بست.
دو چمدانِ سنگین را به راه انداختیم. از فضای اتاق و هیاهویِ باقیماندهی وسایلمان خداحافظی کردیم و در را پشتِ سرمان بستیم. صدایِ کشیده شدنِ چرخهای لاستیکی روی کفِ سنگیِ راهرو، در سکوتِ محضِ عمارت میپیچد؛ صدایی شبیه به شتاب گرفتنِ هواپیمایی که عزمِ آسمان دارد. ما آخرین مسافرانِ این راهرو هستیم که به سویِ ناکجا میرویم.
به سمتِ راهپلهها میرویم. پلههای مارپیچ با سنگهایِ سردِ مرمرین و نردههایِ طلاییرنگ که زیرِ نورِ لوسترها بیدلیل برق میزدند؛ فضایی که با وجودِ شکوهِ ظاهریاش، در نظرِ من فقط یک دکورِ باشکوه برایِ یک زندگیِ خالی است.
هومان، بیاعتنا به آن همه جلال، جلویِ درِ آسانسور میایستد و با نگاهی که به دوردستها گره خورده، میپرسد: نمیخواهی که با پله برویم؟!
آهی میکشم، نگاهم را روی نردههای طلایی میلغزانم و میگویم: نه، فقط میخواهم برای آخرین بار، اینجا را خوب ببینم.
با قدمهای آهسته کنارم میآید، سایهاش روی سنگهای سفید میافتد: یعنی دیگر هیچوقت برنمیگردیم؟
به دیوارهایِ گچکاریشده و ستونهایِ بلندِ نقاشیشده نگاه میکنم؛ ستونهایی که شاهدِ روزهایِ تکراریِ ما بودند. پاسخ میدهم: نمیدانم. این رفتنی که من میبینم… فکر نمیکنم دیگر راهِ بازگشتی به اینجا باشد. شاید برای همیشه، اینجا تبدیل به یک متروکهیِ زیبا شود.
هومان با لبخندی نرم اما با چشمانی که برقی از قاطعیت دارد، میگوید: ولی من فکر میکنم بعد از گذشتِ این ترسها، همه به اینجا برمیگردند.
به چشمانش خیره میشوم: پس تو هم نمیخواهی برگردی.
_ ما داریم به سرزمینِ نور میرویم، ایرتا. فکر نمیکنم بعد از آن بتوانیم برگردیم و اینجا، در این پیله، زندگی کنیم.
حق با او است. سرزمینی که به سمتش میرویم، با تمامِ جهانِ کوچکِ ما فرق دارد. مخصوصاً اگر بتوانیم مادرمان را آنجا پیدا کنیم، دیگر دلیلی برای ماندن در این اتاقِ تنگ و تاریک و این راهروهایِ بیروح وجود ندارد.
هومان دستم را گرفت و به سمت آسانسور کشید: بس است هرچه برای اینجا دلتنگی کردی. بیا برویم.
سؤالی در سرم جان میگیرد: تو… دلت تنگ نمیشود؟!
دکمه آسانسور را فشرد: نه، برای چه دلم تنگ شود؟!
درِ فلزیِ آسانسور با صدایی خشک و مکانیکی باز میشود. داخل میرویم، در فضایی که بوی فلز و سردی میدهد. دوباره پرسیدم: برای خاطراتمان، برای دوستان و همکاران، برای همین اتاقی که…"
دکمهی شیشهایِ طبقه اول را فشار میدهد: زیادی اینجا را جدی گرفتی. ما اینجا چیزی نداشتیم، ایرتا. حتی با یک نفر هم دوست نبودیم. ما فقط مدتی اینجا کار کردیم و حالا… حالا داریم از اینجا میرویم.
حرفهایش، مثلِ تلاطمِ موجی در ذهنم، فکرم را آشفته کرد.
اتاقکِ آسانسور با شتابی بیرحمانه، به سویِ پایین میدود. گویی میخواهد هرچه از گذشته مانده را با سرعتِ سقوط، پشتِ سر بگذارد. تمامِ هزار و دویست طبقه را در سکوتی لرزان طی میکنیم تا سرانجام به همکف، به همان طبقه یک، رسیدیم.
درِ فلزی با صدایی خشک باز میشود و نوری ناگهان به صورتمان میتابد؛ نوری که در ابتدا بیش از حدِ تحمل بود. اینجا هنوز تعدادی از آدمها در میانِ هیاهویِ کار، مشغولِ فعالیت هستند. هومان، با دستانی که شاید کمی میلرزد، مرا به سمتِ خود میکشد و با صدایی که از ترس، به نجوا میماند، میگوید: با کسی حرف نزن… بیا، فقط بیا زودتر از اینجا برویم.
در چشمانش، لرزشی از استرس و وحشت دیدم. میپرسم: از چه میترسی؟ ما که کاری نکردیم، فقط داریم میرویم.
— از این ابهام میترسم، ایرتا. از این رازهایِ پنهان در این دیوارها. به آنها نگاه کن… همه انگار در میانِ یک سوگِ سنگین یا یک خشمِ فروخورده هستند. انگار چیزی در این ساختمان شکسته است.
برای آنکه خیالش را آرام کنم، به سمتِ درِ خروج حرکت میکنیم؛ دری که از این فاصله، دو هزار متر دورتر، مانندِ یک آجر کوچک در دوردست میماند.
با هر قدم که از آدمها فاصله میگیریم، سنگینیِ آن فضا کمتر میشود. چهار پلهی سنگی و باوقار را پایین میرویم و ناگهان، جهانِ دیگری به روی ما گشوده میشود. هومان، که گویی بارِ سنگینی از شانهاش برداشته شده، آرامتر میشود. نگاهمان به درختان و گلها گره میخورد؛ موجوداتی که با بیخیالیِ تمام، در برابرِ این همه آشوب، به زندگی ادامه میدهند.
خورشید، در حالِ فرود آمدن است. نورِ غروب، ضعیف و رقیق شده. با خود فکر کردم: کاش صبح راه افتاده بودیم… اما هیچ، همین هم غنیمت است.
دو نفر دیگر، با چمدانهایی که بر زمین کشیده میشود، از کنار ما رد میشوند. نگاهِ سرد و عصبیِ کارکنانِ طبقه یک، هنوز در پسِ سرمان سنگینی میکند. شاید از خالی شدنِ ساختمان، یا از آنچه که ما میدانستیم اما آنها نمیدانند. اما ما، جرئتِ حتی یک پرسش را هم نداشتیم. ترجیح دادیم آنها را در میانِ آن غبارِ خشم و سکوت، فراموش کنیم.
...
نظرات شما برای من بسیار ارزشمند است و به من کمک میکند تا داستان را طبق میل شما پیش ببرم.
موعد ملاقات ما در فصل بعدی: [روز چهارشنبه، ساعت دوازده شب]
.