
رمان نگاه شکاری
فصل سیزدهم: دروازهی عظیم
عطرِ دلانگیزِ آن گلهای عجیب، گویی از قلبِ نور میآمد و روحمان را در میانِ خود میپیچید. مدهوش از آن رایحهی آسمانی، ناخودآگاه به سمت آنها کشیده شدیم. خم شدیم تا ذرهای از آن حیاتِ سبز را در ریههایمان جای دهیم، اما به محض اینکه لمسشان کردیم، جادو دگرگون شد.
گلها، نه مثل گیاهانی معمولی، بلکه همچون دستهای از ساعقههای سفیدِ درخشان، ناگهان به هوا برخاستند. آنها در هوا معلق نبودند، بلکه میرقصیدند و با سرعتی باورنکردنی، از پیشِ رویمان محو شدند. جایی که تا لحظاتی پیش لبخندِ رنگها بود، حالا فقط خلئی ترسناک و بیروح باقی مانده بود.
«این چه بود؟!»
صدایم از میانِ حیرت، لرزان و از گلو بیرون پرید. نگاهم را به سمت هومان چرخاندم، اما او در همان حالتِ مات و مبهوت، خیره مانده بود؛ انگار چشمهایش در همان نقطهی خالی، گیر کرده بود.
در میان این سکوتِ سنگین، صدای ملنگو آمد. آرام، اما با لحنی که انگار از اعماقِ زمان میآمد:
«خبر، خبر… آمدند، آمدند…»
هومان، در حالی که هنوز از آن صحنهی غریب جدا نشده بود، با صدایی که میانِ تردید و ترس بود، پرسید: «چه کسی آمد؟ منظورت را نمیفهمم…»
نگاهی به طوطی انداختیم. او با آن چشمان ریز و باهوشش، به ما خیره شده بود و دوباره تکرار کرد:
«شما، شما… سرزمین نور، سرزمین نور…»
کمکم معنای کلامش در ذهنم جوانه زد. نگاهی به هومان انداختم؛ نگاهی که ترکیبی از ترس و کشف بود. «فکر میکنم منظورش این است هومان… این گلها پیامآورند. آنها با رفتنشان به آن خانم مهربان خبر میدهند که ما به مرزِ سرزمین نور رسیدهایم. آنها فهمیدند ما اینجا هستیم.»
طوطی، انگار که از تاییدِ ما خوشحال شده باشد، با بالهای سبز و کوچک خود تکانی خورد و گفت: «آفرین، آفرین…»
«چرا؟!!» هومان با فریادی که از سرِ درماندگی بود، پرسید.
فقط لبهایم را بالا انداختم؛ پاسخی نداشتم، یا شاید هم نمیخواستم بگویم که از این همه ابهام، من هم به همان اندازه سردرگمم.
ناگهان طوطی با کلماتی که مثلِ ضربهای بر مغزم فرود آمدند:
«مادر، منتظر… مادر، منتظر…»
نگاهم را با چشمانی که از تعجب گشاد شده بود، به او دوختم. «مادر؟!! هومان، منظورش مادرِ خودمان است؟ یعنی او منتظر ماست؟!»
اما طوطی با سرِ کوچک، پاسخی متفاوت داد: «نه، نه… خانم، خانم…»
هومان دستش را با کلافگی در میان موهایش کشید و با صدایی که از فشارِ استرس برآشفته بود، رو به پرنده گفت: «بس کن طوطیِ زیبا! بس کن!»
سپس رو به من کرد، نگاهش پر از تصمیم بود و بیقراری: «بیا! دوباره بدویم. هرچه زودتر به مقصد برسیم، بهتر است.»
سرم را تکان دادم. «باشد. من هم از این ایستادن و دو دل بودن خسته شدهام. هرچه زودتر برسیم، امنتر است.»
و شروع کردیم.
این بار دیگر پیادهرویِ آرام نبود. با تمام توان، پاهایمان را بر زمین میکوبیدیم. یک، دو، سه… ضربآهنگِ دویدن ما، ضربآهنگِ بقا بود. میدویدیم و میدویدیم، انگار که کلِ هستی و تمامِ داراییهای جهان، در تعقیبِ ما باشند؛ اما ما چنان با سرعتِ برق و باد پیش میرفتیم که سایهی آنها حتی به گردِ پای ما هم نمیرسید.
باید میرسیدیم. باید به آن سرزمینِ ناشناخته، آنجا که نور و راز با هم یکی شده بودند، میرسیدیم.
ما میدویم و مدام به روبرو خیره میشویم. هنوز نمیدانیم این سرزمین چه چیزی را برایمان پنهان کرده؛ میدانیم که تنها راه، گذشتن از این مسیر و رسیدن به مقصد است تا حقیقت از پسِ پردهها بیرون بیاید. اما برخلافِ تمامِ ترسهایم، قلبی که در سینهام میتپد، دروغ نمیگوید؛ حسی غریب از آرامش و اطمینان، در تار و پودِ وجودم ریشه دوانده است.
قدمهایمان تند و بلند شده است، انگار که سرعتِ گامهایمان با تندیِ کنجکاویِ درونم هماهنگ شده باشد. و ناگهان… نوری چشمهایم را لمس میکند!
در مقابل، دری عظیم و چوبی، پر از نقش و نگارهای باستانی، از میانِ ابهام پدیدار میشود. در، لحظه به لحظه، بزرگتر و باوقارتر میشود، گویی دارد با هر قدمِ ما، خود را برای دیدارمان آماده میکند. رایحهای ملایم، شیرین و خنک، همچون نسیمی از بهشت، به صورتمان هجوم میآورد و عطشی که سالها با ما بود، فرو مینشیند.
نگاهمان را به اطراف میچرخانیم؛ و در یک لحظه، جهان عوض میشود! دیگر از آن بیابانِ خشک، تشنه و سوزان خبری نیست. خبری از خاکِ تشنه و آفتابِ بیرحم نیست. در عوض، طراوت و شادابیِ درختانِ بلند و بوتههای گل، با شکوهی بینظیر به استقبالمان آمدهاند. آنها با تکان خوردنِ شاخ و برگهایشان، گویی در حالِ خوشآمدگویی به ما هستند؛ استقبالی چنان گرم و بینقص که تا به حال در تمامِ عمرم ندیده بودم.
اما چشمهایمان، بیحرکت و گشاد، روی آن در قفل شده است. دری به بزرگیِ یک آسمانخراش، که میان دیواری بلند و باستانی قد عَلَم کرده است؛ دری که گویی دروازهی ورود به یک دنیای کاملاً متفاوت است.
...
نظرات شما برای من بسیار ارزشمند است و به من کمک میکند تا داستان را طبق میل شما پیش ببرم.
موعد ملاقات ما در فصل بعدی: [روز چهارشنبه، ساعت دوازده شب]
.
.