
رمان نگاه شکاری
فصل سوم: بوی مرکز ترس
هومان، چشمهایش را بسته و در حال استراحت به سر میبرد. مخفیانه، جهتم را عوض میکنم و به آن موجود زشت نگاه میکنم. چند روزی است خبری از او ندارم، میخواهم بفهمم چه میکند.
با همان دندانهای تیز و کثیف و بلند، که ازشان خون میچکد، در دریای خون میدود و فریاد میکشد: آنها را بکشید، چرا هنوز زندهاند؟
صدایش بلند و خشدار و کلفت است، گوشهایم درد میگیرد: آنها را بکشید، چرا هنوز زندهاند؟
هنوز داخل گوشهایم صدای بوق ممتد میشنوم.
چه کسانی را میگوید؟! نمیفهمم. دستهایم سرد شده. دستم را مشت میکنم و سعی میکنم بر خودم مسلط باشم.
سریع جهتم را عوض میکنم و به سرزمین نور نگاه میکنم. کمی قلبم آرام میگیرد و به نقطههای سیاه خیره میشوم. باید بفهمم آن سیاهیها در دل آن همه نور چیست.
نقطهها حرکت میکنند!!
نه…؛ دارند “حرکت میکنند”، مثلِ حشراتی در دلِ یک شکوفهی درخشان. قلبم دوباره تند میزند. باید دقیقتر ببینم؛ این نحوهی نگاهِ مرا میترساند. داخل کمد، چیزی هست که واقعاً حرفهای کار میکند: یک تلسکوپِ بزرگِ مشکی، که هیچ شبیه آن دوربینِ قدیمیمان نیست. آن یک چشم است؛ یک چشمِ ساکن و مطمئن، که گوشهی طاقچه خوابیده است.
تلسکوپ را از داخل کمد بیرون میآورم و روی سه پایه قرار میدهم. بزرگ و مشکی است. ظاهر زیبا و براقی دارد. چشمش را به سمت سرزمین ناشناخته میگذارم و با یک چشم داخلش نگاه میکنم.
نقطههای سیاه، تبدیل شده به میمونهای سیاه و زشت!
مگر میشود؟! اینجا که نباید هیچ زشتی وجود داشته باشد، اینجا پر از زیبایی و نور است. باید بفهمم موضوع چیست.
هومان: تلسکوپ را چرا اینجا گذاشتی؟!
نگاهش میکنم؛ هنوز دستهایش را به چپ و راست میکشد و صورتش خوابآلود است: چند جای این سرزمین نقطههای سیاه دیدم. میخواستم بفهمم آنها چیست.
_فهمیدی؟
_موجودات عجیبی هستند. ظاهری شبیه به میمون، ولی مثل انسانها راه میروند و بدنی سیاه رنگ دارند.
چشمهایش درشت میشود و خیره نگاهم میکند: مطمئنی؟! اینها که میگویی نشانهی موجودات خیانتکار است. کسانی که به سرزمینشان خیانت میکنند.
ابروهایم درهم میرود: آن وقت میخواهند در سرزمین نور چه غلطی بکنند؟
در فکر فرو میرود: نمیدانم، فقط میدانم موجودات بد کارهای هستند. اگر هم زیاد شوند، برای سرزمین خطرناک است.
با عجله و دستپاچگی میگویم: پس باید کمکشان کنیم. آن موجودات زشت نباید زیاد شوند.
_اگر پایمان را از سرزمین خودمان بیرون بگذاریم گرفتار آن موجود زشت و ناشناخته میشویم. تو هم که خوب میدانی هر کسی اسیرش شود میمیرد. پس فکرش را از سرت بیرون کن.
میگویم: پس چکار کنیم؟ بگذاریم آن سرزمین با آن همه زیبایی نابود شود؟
از روی صندلی بلند میشود و به طرفم میآید، نگرانی را در چهرهاش میبینم: من هم دلم نمیخواهد آن جا نابود شود، اما جانم را هم دوست دارم.
_من هم نمیخواهم بمیریم، ولی باید کاری کرد. این که یک گوشه بنشینیم و فقط نگاه کنیم هم به دور از انصاف و مردانگی است.
دیگر جوابم را نداد.
میدانم، او هم نمیخواهد آن سرزمین نابود شود، ولی از آن موجود ناشناخته و خطرناک میترسد. هر کسی تا امروز از سرزمینش بیرون رفته، به نحوی گرفتار آن موجود زشت شده و مرده است. حق دارد بترسد، من هم میترسم. ولی باید کاری کرد. نمیتوانم بیخیال باشم و فقط نگاه کنم.
پشت تلسکوپ میایستم و با یکی از چشمهایم به نقطههای سیاه زل میزنم. بیشتر از روزهای قبل راه میروند. تعدادشان هم کمی بیشتر شده. بیشتر از روزهای قبل باهم حرف میزنند. دستهایشان مدام بهم میخورد. عجیب است، برای چه میدوند؟! همهی آنها به طرف مرکز سرزمین میروند. سیاهی مرکز کم کم زیاد میشود. نمیدانم به آنها بگویم انسان یا میمون! هر فکری در سرشان دارند، گمان نمیکنم فکرهای خوبی باشد. تعدادشان کم است، اما همین لکهی سیاه هم برای این سرزمین پر از نور و روشنایی زیاد است. وسط سرزمین، در سه نقطه، جمع شدهاند. کاش میتوانستم فکرهای داخل سرشان را بخوانم. فقط بو و صدایشان را کمی میشنوم، که آن هم واضح نیست. بوی متعفن و بدی از بدنهای سیاهشان به دماغم میرسد،بویی شبیه به گوشتِ سوخته یا خاکِ مرده. خودم را نگه داشتهام بالا نیاورم. نمیدانم آن آدمهای نورانی چطور اینها را تحمل میکنند!
اینجا را، چند دسته از آدمهای نورانی و سبزپوش دارند میآیند. چه زیبا هستند.
با صدای بلند به طرف هومان میگویم: بیا ببین چه خبر است. چه لباسهای زیبایی دارند.
...
نظرات شما برای من بسیار ارزشمند است و به من کمک میکند تا داستان را طبق میل شما پیش ببرم.
موعد ملاقات ما در فصل بعدی: [روز چهارشنبه، ساعت دوازده شب]
اینجا پر از زیبایی و نور است. باید بفهمم موضوع چی. .