
رمان نگاه شکاری
« صدای برخورد شاخههای خشک با پنجره، هومان را از کابوس بیرون کشید. او هنوز بوی سوختگیِ آن نقاط سیاه را زیر بینیاش حس میکند! »
فصل دوم: ردپای نقاط سیاه
اشکی روی گونهام میغلتد!
_وااای خدای من، به خودت نگاه کن، اشک از چشمهایت میچکد!
با دست اشک روی صورتم را پاک میکنم و به صورتش نگاه میکنم: تو هم مثل من شدی. چرا اشکهایمان درآمده؟ مگر آن زن کیست؟ آنجا کدام سرزمین است؟!
با چشمهای شکاری به سرزمین نورانی نگاه میکنیم: آنجا سرزمین ناشناخته است، چطور میشود تا به حال او را ندیده باشیم؟!
جوابش مثل جرقهای در سرم ظاهر میشود: یادت نیست؟ همیشه مشغول دیدن آن موجود عجیب بودیم. با کارهایش چشمهایمان را به خودش میخکوب کرده بود. این دفعه که خواستیم او را نبینیم اینجا را پیدا کردیم. فقط کافی بود زودتر از دیدن آن موجود زشت جدا میشدیم. قبول داری؟
سرش را با تأسف تکان میدهد: راست میگویی، همیشه چشمهایمان رویش قفل شده بود و میخواستیم ببینیم بعدش چکار میکند. چه خوب شد دیگر نخواستیم او را ببینیم.
_یعنی آدمهای دیگری هم مثل ما هستند؟ که میخکوب آن موجود زشت باشند؟
کمی فکر میکند: در سرزمین ما که زیاد هستند، در سرزمینهای دیگر را نمیدانم. شاید جاهای دیگر هم زیاد باشند.
درست است، در سرزمین ما، همه به آن موجود ناشناخته چشم دوختهاند تا بفهمند لحظه به لحظه که میگذرد میخواهد چکار کند. این کار برای ما هم خیلی جذاب بود تا
این که دیگر نخواستیم ادامهی کارهایش را ببینیم.
قمقمهی آبم را از روی میز برمیدارم و چند قلوپ مینوشم. روی صندلی نرم و لطیف خودم مینشینم و به هومان نگاه میکنم: کمی استراحت کن، خسته نشدی؟
هومان میگوید: تا به حال به آن چوب بلند زیر چادر دقت کرده بودی؟
_نه، چوبی زیر چادر نیست.
به من نگاه میکند: بیا دوباره ببین، چادر مثل خیمه ایستاده و وسطش را یک چوب محکم و بلند نگه داشته. چوبی که به آن یک پرچم با رنگهای زیبای سبز و سفید و قرمز آویزان است. رنگهای خاصی که چشم را نوازش میدهد.
با دقت نگاه میکنم، باور کردنی نیست. رقص پیچ در پیچ پرچم در آسمان زیر چادر، رنگهایش را درخشانتر جلوه میدهد. نور چادر درونش پخش میشود و با تابش اشعههای خورشید جذابیت خیره کنندهای در چشم مینشاند. لالهی سیاهی درون قلبش نشانده که غمی آسمانی در خود پنهان میدارد. تار و پودش ذکری نورانی را نجوا میکند که فقط مربوط به خدای یگانه است. اطراف لالهی سیاه، بیست و دو مرتبه نام خدای آسمانها در دو صف ایستاده. نامی سفید و نورانی، دور از هر بدی و زشتی. با نظمی خاص گرد هم جمع شدهاند. همهاش زنده و در جریان است. پرچم در هوا میرقصد و خودنمایی میکند.
مردمک چشمهایم با رقص پرچم در کاسهی چشمم میرقصد و برق میزند.
_دیدی نمیشود نگاهش نکرد؟ تا به حال چنین چیز زیبایی دیده بودی؟!!
در هالهی نور پرچم، قلبم را رها میکنم و درونش گم میشوم: درست میگویی، نمیشود رهایش کرد. انگار از بهشت به اینجا آمده. مطمئنم هیچکس چنین چیزهای زیبایی تا به حال ندیده.
قلبم میتپد و به سینه میکوبد. میخواهد به آنجا برود. به آن سرزمین ناشناخته!
هومان میگوید: آنها را میبینی؟ هر دفعه چند لالهی سرخ از زیر چادر بالا میآید و به طرف ابرها میرود. سرخی خون را دارد و با قامتی استوار حرکت میکند. آنها چیست؟! دفعهی سوم است این صحنه را میبینم.
من هم دو دفعه دیده بودم، اما نمیدانم آنها چیست: شاید اگر مدام نگاهشان کنیم، بفهمیم رازهای سرزمینشان چیست.
_خیلی دلم میخواهد بدانم چه رازهایی دارند.
_به زودی میفهمیم.
میپرسد: نقطههایی سیاه روی سرزمینشان نقش بسته. به نظرت آنها چیست؟
کمی فکر میکنم: یعنی خطرناک هستند؟!
_نمیدانم.
به نقطههای سیاه زل میزنم تا بفهمم چه چیزی هستند. آخر در این سرزمین نورانی، این نقطههای سیاه چه معنی دارد؟ باید بفهمم چیست.
بعضی جاها کمتر دیده میشود و بعضی از جاها بیشتر است. بعضی نقطهها بزرگتر و بعضی دیگر کوچکتر است.
_نکند این سرزمین آدمهای مرده را این طوری سیاه نشان میدهد؟!
سرم را تکان میدهم که بفهمد نمیدانم.
باید بیشتر دقت کنیم و زیر نظرمان باشند. مگر با چند روز نگاه شکاری، میشود رازهای یک سرزمین را فهمید؟!
روزها را شب میکنیم و شبها را روز، خواب از چشمهایمان رفته. فقط گاهی روی همان صندلیهای نرم، چند دقیقه پلک روی هم میگذاریم تا چشمهایمان بتواند استراحت کند و به کار ادامه دهیم.
...
نظرات شما برای من بسیار ارزشمند است و به من کمک میکند تا داستان را طبق میل شما پیش ببرم.
موعد ملاقات ما در فصل بعدی: [روز چهارشنبه، ساعت دوازده شب]