ویرگول
ورودثبت نام
مهسا رویا
مهسا رویامن می‌نویسم… چون کلمات، تنها راه من برای نفس کشیدن هستند. در اینجا، تکه‌هایی از رویاهایم را به شکل داستان می‌چینم. خوش آمدید به دنیای من✍️ اینجا دنیای جادوگر نویسندگی است!
مهسا رویا
مهسا رویا
خواندن ۳ دقیقه·۱ ماه پیش

فصل دوازدهم: به سوی حقیقت

رمان نگاه شکاری

فصل دوازدهم: به سوی حقیقت

گام برمی‌داریم و بر بسترِ نورِ سبز پیش می‌روم. رایحه‌ی عمیقِ گل‌ها مشامم را انباشته و خنکای لطیفی، چون نسیمی سحرگاهی، بر پوستِ سوخته‌ام نشسته است.

باورکردنی نیست!

در این بیابانِ خشک و بی‌رحم، اکنون بر جاده‌ای از روشنایی گام می‌نهیم و جانی تازه، طراوتی خنک و زنده در رگ‌هایمان رخنه کرده است. با چشمِ ظاهر چیزی بر روی زمین نمی‌بینم، اما زیرِ پاهایم، حسِ غریب و آشنای چمن‌های تازه و شبنم‌نشسته خودنمایی می‌کند.

هم‌چنان پیش می‌روم؛ اما سرعتِ حرکت‌مان بی‌نهایت بیشتر از پیش شده است. این را همین لحظه متوجه می‌شوم. هومان را صدا می‌زنم: «هومان، نگاه کن! گویی تپه‌ها و کوه‌های اطرافمان دارند می‌دوند. مگر چنین چیزی ممکن است؟! ما که آرام قدم برمی‌داریم…»

هومان نیز، به اندازه‌ی من مبهوت و شوکه، مدام به اطراف چشم می‌دوزد و با صدایی لرزان می‌گوید: «نکند… نکند داریم خواب می‌بینیم؟!»

و در این میان، طوطی می‌خندد؛ خنده‌ای رسا و دلنشین.

می‌گویم: «اگر این هم خواب باشد، بگذار هرگز بیدار نشوم؛ از این به بعد، شیرین‌ترین خوابِ دنیاست.»

هومان لبخند گرم و آسوده‌ای بر لبان می‌نشاند.

— می‌آیی سرعت‌مان را بیشتر کنیم تا ببینیم اطرافمان چه تغییر می‌کند؟

هومان با حرکتی سر، تأیید می‌کند و ناگهان، با نیرویی سرشار از شور و زندگی، به دویدن می‌افتیم.

و شگفتا! اطرافِ ما با سرعتی ده برابرِ دویدنِ ما می‌دود.

پاهایمان خسته نمی‌شود. با شوقی لبریز از شادی و امیدِ ناگفته، هم‌چنان می‌دویم و چشم به افقِ «سرزمین نور» دوخته‌ایم؛ جایی که همه‌چیز از نو آغاز می‌شود.

پس از ساعت‌ها دویدن و پیش تاختن در آن پهنه، هومان با صدایی که خستگیِ درونِ کلماتش موج می‌زد، صدایم می‌زند: «ایرتا… نمی‌خواهی کمی راه برویم؟ پاهایم هرگز خسته نمی‌شوند، اما ذهنم از این تکرار و سکوتِ ممتدِ دویدن به ستوه آمده است.»

هر دو سرعت‌مان را کند می‌کنیم. می‌گویم: «باشد… بد نیست کمی برای تنوع، آرام قدم بزنیم و گپی بزنیم.»

هومان با نگاهی لبریز از پرسش و دردمندیِ دوری، بدون معطلی رو به طوطی می‌کند: «طوطی‌جان… می‌خواهم چند سؤال از تو بپرسم.»

طوطی با حالتی کنجکاو، سرش را به سوی هومان خم می‌کند و می‌گوید: «بپرس… بپرس!»

هومان دست‌هایش را در هم گره می‌کند: «تو از “سرزمین نور” باخبری، این‌طور نیست؟ خودت بودی که این مسیر را پیشِ پایمان گشودی.»

پرنده با طنینی خاص پاسخ می‌دهد: «می‌دانم… می‌دانم!»

هومان ادامه می‌دهد: «می‌توانی بگویی آیا ما را به آن سرزمینِ زیبا راه می‌دهند، یا نه؟»

طوطی بی‌درنگ پاسخ می‌دهد: «راه داده… راه داده!»

من و هومان، متحیر و خیره به پرنده، در جا میخکوب می‌شویم. برای لحظاتی، ضربانِ زمان متوقف می‌شود و از حرکت می‌ایستیم.

این بار من به سخن می‌آیم و بی‌درنگ از طوطی می‌پرسم: «چه کسی راه داده؟»

طوطی با همان غرور و اعتمادبه‌نفسِ همیشگی‌اش جواب می‌دهد: «خانمِ مهربان… خانمِ مهربان!»

هومان، با عجله و بی‌حوصلگیِ برخاسته از اشتیاق، می‌پرسد: «ای طوطیِ عزیز… حالا که خانمِ مهربان لطف کرده و ما را به سرزمینِ نور راه داده، می‌دانی که مادرِ ما نیز در آن سرزمین حضور دارد یا نه؟»

طوطی خیره به جادهٔ سبز سکوت می‌کند.

با تعجب و دل‌شوره‌ای ناگهانی نگاهش می‌کنم و می‌گویم: «چه شد؟ چرا سکوت کردی؟»

پرنده با طنینی مبهم پاسخ می‌دهد: «او می‌داند… او می‌داند!»

هومان با لطافت پشتِ طوطی را نوازش می‌کند: «چه کسی خبر دارد؟»

— «مادرِ مهربان… مادرِ مهربان!»

با ناباوری می‌گویم: «منظورت همان خانمِ مهربان است؟»

— «بله… بله!»

امیدی شگفت‌انگیز و طوفانی در اعماق قلبم جوانه می‌زند. پس از پنج سال رنج، سرگردانی و فراق، توانسته‌ایم ردپایی بیابیم؛ کسی را یافته‌ایم که از مادرمان خبر دارد. این یعنی رهایی، یعنی یک قدمِ بلند به سوی حقیقت!

...

نظرات شما برای من بسیار ارزشمند است و به من کمک می‌کند تا داستان را طبق میل شما پیش ببرم.

موعد ملاقات ما در فصل بعدی: [روز چهارشنبه، ساعت دوازده شب]

.

طوطیرمانداستانسرگرمیشادی
۰
۰
مهسا رویا
مهسا رویا
من می‌نویسم… چون کلمات، تنها راه من برای نفس کشیدن هستند. در اینجا، تکه‌هایی از رویاهایم را به شکل داستان می‌چینم. خوش آمدید به دنیای من✍️ اینجا دنیای جادوگر نویسندگی است!
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید