
رمان نگاه شکاری
فصل دوازدهم: به سوی حقیقت
گام برمیداریم و بر بسترِ نورِ سبز پیش میروم. رایحهی عمیقِ گلها مشامم را انباشته و خنکای لطیفی، چون نسیمی سحرگاهی، بر پوستِ سوختهام نشسته است.
باورکردنی نیست!
در این بیابانِ خشک و بیرحم، اکنون بر جادهای از روشنایی گام مینهیم و جانی تازه، طراوتی خنک و زنده در رگهایمان رخنه کرده است. با چشمِ ظاهر چیزی بر روی زمین نمیبینم، اما زیرِ پاهایم، حسِ غریب و آشنای چمنهای تازه و شبنمنشسته خودنمایی میکند.
همچنان پیش میروم؛ اما سرعتِ حرکتمان بینهایت بیشتر از پیش شده است. این را همین لحظه متوجه میشوم. هومان را صدا میزنم: «هومان، نگاه کن! گویی تپهها و کوههای اطرافمان دارند میدوند. مگر چنین چیزی ممکن است؟! ما که آرام قدم برمیداریم…»
هومان نیز، به اندازهی من مبهوت و شوکه، مدام به اطراف چشم میدوزد و با صدایی لرزان میگوید: «نکند… نکند داریم خواب میبینیم؟!»
و در این میان، طوطی میخندد؛ خندهای رسا و دلنشین.
میگویم: «اگر این هم خواب باشد، بگذار هرگز بیدار نشوم؛ از این به بعد، شیرینترین خوابِ دنیاست.»
هومان لبخند گرم و آسودهای بر لبان مینشاند.
— میآیی سرعتمان را بیشتر کنیم تا ببینیم اطرافمان چه تغییر میکند؟
هومان با حرکتی سر، تأیید میکند و ناگهان، با نیرویی سرشار از شور و زندگی، به دویدن میافتیم.
و شگفتا! اطرافِ ما با سرعتی ده برابرِ دویدنِ ما میدود.
پاهایمان خسته نمیشود. با شوقی لبریز از شادی و امیدِ ناگفته، همچنان میدویم و چشم به افقِ «سرزمین نور» دوختهایم؛ جایی که همهچیز از نو آغاز میشود.
پس از ساعتها دویدن و پیش تاختن در آن پهنه، هومان با صدایی که خستگیِ درونِ کلماتش موج میزد، صدایم میزند: «ایرتا… نمیخواهی کمی راه برویم؟ پاهایم هرگز خسته نمیشوند، اما ذهنم از این تکرار و سکوتِ ممتدِ دویدن به ستوه آمده است.»
هر دو سرعتمان را کند میکنیم. میگویم: «باشد… بد نیست کمی برای تنوع، آرام قدم بزنیم و گپی بزنیم.»
هومان با نگاهی لبریز از پرسش و دردمندیِ دوری، بدون معطلی رو به طوطی میکند: «طوطیجان… میخواهم چند سؤال از تو بپرسم.»
طوطی با حالتی کنجکاو، سرش را به سوی هومان خم میکند و میگوید: «بپرس… بپرس!»
هومان دستهایش را در هم گره میکند: «تو از “سرزمین نور” باخبری، اینطور نیست؟ خودت بودی که این مسیر را پیشِ پایمان گشودی.»
پرنده با طنینی خاص پاسخ میدهد: «میدانم… میدانم!»
هومان ادامه میدهد: «میتوانی بگویی آیا ما را به آن سرزمینِ زیبا راه میدهند، یا نه؟»
طوطی بیدرنگ پاسخ میدهد: «راه داده… راه داده!»
من و هومان، متحیر و خیره به پرنده، در جا میخکوب میشویم. برای لحظاتی، ضربانِ زمان متوقف میشود و از حرکت میایستیم.
این بار من به سخن میآیم و بیدرنگ از طوطی میپرسم: «چه کسی راه داده؟»
طوطی با همان غرور و اعتمادبهنفسِ همیشگیاش جواب میدهد: «خانمِ مهربان… خانمِ مهربان!»
هومان، با عجله و بیحوصلگیِ برخاسته از اشتیاق، میپرسد: «ای طوطیِ عزیز… حالا که خانمِ مهربان لطف کرده و ما را به سرزمینِ نور راه داده، میدانی که مادرِ ما نیز در آن سرزمین حضور دارد یا نه؟»
طوطی خیره به جادهٔ سبز سکوت میکند.
با تعجب و دلشورهای ناگهانی نگاهش میکنم و میگویم: «چه شد؟ چرا سکوت کردی؟»
پرنده با طنینی مبهم پاسخ میدهد: «او میداند… او میداند!»
هومان با لطافت پشتِ طوطی را نوازش میکند: «چه کسی خبر دارد؟»
— «مادرِ مهربان… مادرِ مهربان!»
با ناباوری میگویم: «منظورت همان خانمِ مهربان است؟»
— «بله… بله!»
امیدی شگفتانگیز و طوفانی در اعماق قلبم جوانه میزند. پس از پنج سال رنج، سرگردانی و فراق، توانستهایم ردپایی بیابیم؛ کسی را یافتهایم که از مادرمان خبر دارد. این یعنی رهایی، یعنی یک قدمِ بلند به سوی حقیقت!
...
نظرات شما برای من بسیار ارزشمند است و به من کمک میکند تا داستان را طبق میل شما پیش ببرم.
موعد ملاقات ما در فصل بعدی: [روز چهارشنبه، ساعت دوازده شب]
.