
رمان نگاه شکاری
فصل دهم: ستارهی سبز
گامهایم به گامهای او نمیرسد. سنگیناند، مثل دو تکه سنگ که روی شنهای داغ کشیده میشوند.
تنم چنان از گرما سوخته که گویی از درون در حال ذوب شدن است. چشمهایم دیگر نمیفهمند کجای زمین است و کجای آسمان؛ سیاهی و سفیدی در هم تنیده شدهاند و دنیای من را به یک لکهی نامشخص بدل کردهاند. زمین زیر پایم بالا میآید، میچرخد و دوباره فرو میرود. انگار آسمان، دستی نامرئی و قدرتمند را دور گردنم انداخته و مرا در مارپیچی بیپایان به رقص درآورده است. من فقط میخواهم کسی باشد که دستم را از چنگِ این آسمانِ چرخنده بیرون بکشد.
هومان مرا میکشد. فشار بازویش روی پوست سوختهام، مثل داغِ آهن است. خورشید، آن بیرحم بزرگ، مدام بر پیکرِ رنجور من تازیانه میزند. فریاد میزنم: «رها کن! مرا نزن، رهایم کن! چرا اینگونه بر تنِ بیجانم میکوبی؟»
ناگهان، سرمایی که از آن باید فراری میبودم، روی گونهام مینشیند. چشمهای بیروح و مستاصلِ هومان در میانِ هیاهویِ سیاهی و سفیدی، مقابل دیدگانم ظاهر میشوند. صدایش، یا شاید فقط پژواکِ ذهنم است، که میگوید: «هذیان نگو، بیدار شو! بلند شو، دیگر نمیتوانم تو را روی این خاکِ تشنه بکشم.»
اما من دیگر نمیتوانم. میخواهم خودم را از چنگِ این زندگیِ سوخته بیرون بکشم. دستم را از میان دستانش میکشم بیرون: «دنیای من تمام شده، هومان. برو… برو تا تو هم مثل من نشدی.»
سکوتِ او، سنگینتر از تمامِ این بیابان است؛ سکوتی که بوی مرگ میدهد. او میایستد. در میانهی این تازیانههایِ آفتاب، ناگهان چیزی را میبینم. یک ستاره! خیرهکننده و درخشان. در دلِ این روزِ کور، ستارهای در آسمان میدرخشد. لبخندی تلخ بر لبانم مینشیند؛ پس حتماً مردهام. این تنها راه است که بتوان ستاره را در نیمروز دید.
آن ستاره، کوچک و سبز، شروع به بال زدن میکند. او نزدیک میشود… چقدر زیبا، چقدر فریبنده! بالهایش زیر نورِ بیرحم خورشید، جرقههایی از بهشت میزند. با خودم میگویم: «بیا عزیزکم… زودتر بیا. این تشنگی، این سوز، دیگر امانم را بریده. بیا مرا از این خاکِ سوزان بردار و به آغوشِ خودت ببر. اگر قرار است با تو بروم، به این مرگ راضیام.»
ستارهی سبز… چرا روی شانهی هومان نشست؟ چرا؟ من باید بمیرم! ای زیبای سبز، بیا روی شانهی من بنشین، عزیزکم! چرا از من فرار میکنی؟ چرا مرا تنها میگذاری؟
صدای هومان، مثل برخوردِ سنگ بر سنگ، در سرم میپیچد: «چه میگویی؟ هیچکس قرار نیست بمیرد. بیا، کمی آب بخور.»
چند قطره آب، سرد و تند، در دهانم میریزد. جانِ رفتهی من، با این چند قلوپ، دوباره به تپش میافتد. اما ذهنم هنوز در پیِ آن ستاره است. با بیقراری به اطراف مینگرم: «آب را از کجا آوردی؟! کجاست؟!»
هومان میخندد؛ خندهای که در میانِ این سکوتِ مرگبار، عجیب است: «چه عجب! بالاخره از هذیانگویی دست کشیدی.»
سیاهیِ چشمهایم عقب مینشیند. سنگینیِ جمجمهام کم میشود. دنیا از حالتِ چرخان خارج میشود و دوباره روی زمین مستقر میگردد. اما هنوز عطشِ دیدن دارم: «آب را از کجا آوردی؟!»
او دوباره میخندد و با انگشت به شانهاش اشاره میکند: «ببین، چقدر زیباست. او برایمان کمی آب آورد.»
چشمهایم را چند بار با شدت میبندم و باز میکنم. به شانهی هومان خیره میشوم. پلک میزنم، دوباره پلک میزنم… اما چیزی نمیبینم که آن ستارهی درخشان باشد! «این… این دیگر چه موجودی است؟!»
هومان چشمغرهای میرود؛ نگاهی که هم خشم دارد و هم بیحوصلگی: «با ادب باش! این یک پرندهست، یک طوطی که به کمک ما آمده.»
با ناباوری میپرسم: «این… این پرنده برای ما آب آورده؟!»
«بله،» او با آرامشی که به نظر من جنونآمیز است، میگوید: «بهتر است حالا که حالت بهتر شده، از او تشکر کنی.»
من فقط به او خیره میمانم. مغزم تاب نمیآورد. باید از یک طوطی تشکر کنم؟ خیر، امکان ندارد. حتماً هومان هم از شدتِ گرما، عقلش را از دست داده و او هم در میانهی این بیابان، درگیرِ هذیانهایی است که من نمیبینم!
صدایی خشدار و بلند، با هیجانی که به گوش میرسید، فضا را شکافت: «حالش خوب شده، حالش خوب شده!»
مطمئن بودم این صدای هومان نیست. ناخودآگاه سرم را به سمت صدا میچرخانم و همانجا، درست روی شانهی هومان، آن طوطی سبز را میبینم. خندهی هومان، چشمانم را از تعجب، بازتر میکند. باور کردنِ این صحنهیِ غریب، از ظرفیتِ مغزِ من فراتر رفته است. شاید هنوز در میانهیِ همان هذیانهای لعنتی هستم! اصلاً طوطی را چه به فهمیدنِ احوالِ منِ بدبخت؟
صدای پر از شوقِ هومان، مثل موسیقی به سمت من میآید: «تو بسیار زیبایی! مخصوصاً چشمهایت… رنگِ آبیِ خاصی در چشمانت خودنمایی میکند. و این پرهای سبزت… چقدر دلربایی میکنی! ای طوطیِ نازنین، با آمدنت شادی را به قلبم برگرداندی.»
نگاهم را از هومان نمیگیرم و میگویم: «چرا داری با یک طوطی حرف میزنی؟! او که نمیفهمد! اگر واقعاً برایت آب آورده، بهتر است رهایش کنی برود. چرا اسیرش کردهای؟ چرا داری محبتش را خرج میکنی؟!»
ناگهان، صدایی بلند و کوبنده، مثل انفجار، به سمت من هجوم میآورد: «من آزادم! من آزادم! تو اسیری، تو اسیری!»
اخمهایم را در هم میکشم و با خشم به پرنده زل میزنم: «چرا من اسیرم؟! درست حرف بزن، پرندهی بیادب!»
طوطی، با همان چشمهای آبی و نافذش، مستقیم به اعماقِ وجودم زل میزند. نگاهش دیگر نگاهِ یک پرنده نیست. با صدایی که انگار از اعماقِ زمان میآید، میگوید:
«اسیرِ ترس… اسیرِ ترس…»
ترس؟!
لحظهای که این کلمه در ذهنم طنینانداز شد، حقیقت مثل تیغهای بر تنم نشست. حالا که فکرش را میکنم، میبینم راست میگوید. از همان نخستین قدم در این سفر، ترسی در اعماقِ وجودم خانه کرده و با من همسفر شده است؛ ترسی که سایهاش را از من جدا نمیکنم. اما… او چطور؟ او چطور توانست از میانِ دیوارهایِ پنهانِ قلبم، این حقیقت را ببیند؟!
طوطی سبز، با وقاری بینظیر، بالهایش را باز میکند و به سوی آسمان برمیگردد. اما پروازش، پروازِ یک پرنده نیست؛ انگار در میانِ هوا رقص میکند. او با سرعت به سمت هومان میرود، اما ناگهان، مثل یک رقصندهی ماهر، مسیرش را عوض میکند. دورِ ما میچرخد و با هر حرکت، جادویِ پرهای رنگارنگش را به رقص درمیآورد.
دیدنِ این حجم از زیبایی، لبخندی نرم را بیاختیار بر لبانم مینشاند. گویی تمامِ آن خشم و تندی، در برابر این شکوه، ذوب شده.
طوطی به سمت من میآید. با حرکتی آرام، روی شانهی من مینشیند. نمیدانم چرا من را برگزید؛ چرا از میانِ هومان و آن پهنایِ بیابان، روی شانهی من آرام گرفت؟
با نگاهی پرسشگر و لرزان، به او میگویم: «تو… تو از کجا فهمیدی که من ترسیدهام؟»
او با مهربانیِ عجیبی سرش را کج میکند و مستقیماً به چشمانم خیره میشود. گویی میخواهد به اعماقِ سیاهیِ مردمکهایم نفوذ کند: « چشمهایت… چشمهایت، تپشِ قلبت… تپشِ قلبت. »
چشمهای زیبایی دارد!
...
نظرات شما برای من بسیار ارزشمند است و به من کمک میکند تا داستان را طبق میل شما پیش ببرم.
موعد ملاقات ما در فصل بعدی: [روز چهارشنبه، ساعت دوازده شب]
.