
رمان نگاه شکاری
بهای یک تماشای ممنوعه
«بندِ دوربین شکاری، حالا بخشی از پوستِ گردنِ مردم این سرزمین شده است. تنها راهِ خلاص شدن، “ندیدن” است؛ اما وقتی لنزِ دوربین به سمتِ آن موجودِ دندانتراش چرخید، دیگر راهِ بازگشتی نبود. در یک سو، قصری از استخوانهای سفیدِ کودکانه قد علم کرده بود و در سوی دیگر… خدای من، آن سرزمینِ نورانی دیگر چه بود؟»
فصل اول: سفر به سرزمینی که نباید دیده میشد!
مردک زشت با آن قد کوتاهش، ببخشید اشتباه گفتم.
دوباره شروع میکنم؛
بچهی بدترکیب با آن قد کوتاهش، خیلی بی ریخت و بد اخلاق است. فقط نمیدانم چرا صورتش جای سبیل دارد! به او نمیآید مرد باشد، نه اصلاً نمیخورد مرد باشد؛ یا بچه است یا یک حیوان ناشناخته!!
کسی میداند او چه موجودی است؟
راستش حیفم میآید کلمهی بچه را برایش استفاده کنم، بچه را به آدم کوچک و بیگناه میگویند. این موجود ناشناخته از دهانش خون میچکد!!
دندانهای نوک تیز و بلندی دارد. مدام به همه طرف میدود و میخواهد از هر کسی تکهای بکند و بخورد.
پوست بدنش کمی سخت و محکم، و کمی هم لیز است. چشمان سرخ و براقی دارد. خدا نکند چنین اتفاقی بیفتد، اما اگر به چشمانت نگاه کند، دنیایت سیاه میشود.
_نکند از بچههای شیطان است؟
سؤال خوبی پرسید، ولی جوابش را نمیدانم: نظر تو چیست؟!
_نگاه کن، بیا جلوتر خوب نگاه کن. چقدر استخوان انسان آن گوشه افتاده. نکند همه را این خورده؟!
راست میگوید. گوشهی زمینش، یک کوه بزرگ است که قلهاش در ابرهاست، پر از استخوان انسان است. چشمهایم روی کوه سفید از استخوان و سرخ از خونی که رویش مانده قفل میشود.
اشتباه تصور نکنید، پوزه و دندانهای بزرگی دارد ولی سگ یا تمساح نیست.
دندانهای نیش بزرگ و زهرداری دارد ولی مار هم نیست.
بدنش رنگ تیرهای دارد و وحشی است ولی کفتار نیست.
دست و پا دارد و روی دو پایش، مثل انسانها راه میرود، ولی انسان نیست.
زمین ما با او خیلی فاصله دارد، ولی از همینجا هم بوی سیلاب خون به مشام میرسد. خونش از حرکت نمیایستد. آن قدر زیاد است که تمام چمنهای سبز زمین آنجا زیر خون دفن شده.
زمین غرق در خون است و آن جانور، دو پایش را در خون میگذارد. زمینی نه از خاک، بلکه از استخوانهای لغزنده ساخته شده که هر قدمی، خطر سقوط به اعماق تاریکی را دارد.
_آنجا را ببین، با مقداری از استخوانها قصری سفید و محکم برای خودش ساخته.
خوب دقت کردم، درست است. قصری با دیوارها و گنبدی از استخوان: عجیب است؛ استخوانهای قصرش خیلی کوچک است، به نظرم برای بدن نوزادان و کودکان باشد.
_درست میگویی، خیلی ناراحت کننده است.
دوربین شکاری را از روی چشمش برمیدارد: دیگر نمیخواهم ببینم.
من هم دوربینم را رها میکنم. به خاطر بند سیاهش که دور گردنم انداختم، روی سینهام آویزان میماند: فکر نمیکردم چنین موجود بیرحمی وجود داشته باشد.
در سرزمین ما، همه بند دوربینهایشان به گردنشان زنجیر شده است؛ ما مجبوریم تماشا کنیم، اما هرگز نمیتوانیم چشم از حقیقت ببندیم.
_میخواهی سرزمین دیگری را ببینیم؟ شاید جایی زیبا را پیدا کنیم.
او مکثی کرد، نگاهی به زمین انداخت و با چشمانی که گویی تمام امیدهایش را در خاک دفن کرده بود، به من خیره شد: باشد، شاید تو راست بگویی.
به جهتی دیگر چرخیدیم و دوربینهای شکاری را روی چشمهایمان گذاشتیم.
زمینی که درونش باران میبارد و گلهایش با آب باران براق شده!
دوربین را از روی چشمهایمان برداشتیم و چشمهایمان را مالیدیم.
_تا به حال چنین سرزمینی دیده بودیم؟!
با شتاب دوربینها را روی چشمهایمان میگذاریم: نه، ندیده بودیم.
سرزمینی پهناور و بسیار دور از ما. آدمهایش راه میروند و میدرخشند. نوری سفید و زرد مثل هالهای تک تک آنها را احاطه کرده.
_اینجا را ببین!! آن زن نورانی که نمیتوانم چهرهاش را ببینم، چادرش را روی آن سرزمین کشیده. تو میدانی یعنی چه؟!
به چهرهی آن خانم نگاه میکنم. من هم نمیتوانم چهرهاش را ببینم: نمیدانم!
_نکند فهمیده به آنها نگاه میکنیم؟!
_فکر نمیکنم، شاید.
چادر زیبایی دارد، چشمانم از دیدنش سیر نمیشود. چادری سفید و نورانی، پر از چینهای ابری و پفدار. نسیمی خنک و با طراوت، با بوی گل نرگس از تک تک تار و پودش برمیخواست. تار و پودی ذکر گویان و نجوا کنان با خدای آسمانها. درون تارها قلبهایی سرخ و براق آرام میتپید. صدای تپش قلبها، صدای آواز نقارههای آسمانی بود.
گوشهایمان نوازش میشود و چشمهایمان پر از آب!
...
«سکوتی که از ابرها میآید، میتواند آرامشبخش باشد یا هشداری برای سقوطی ناتمام…»
نظرات شما برای من بسیار ارزشمند است و به من کمک میکند تا داستان را طبق میل شما پیش ببرم.
موعد ملاقات ما در فصل بعدی: [روز چهارشنبه، ساعت دوازده شب]