
| ✨زخمهایم را دوست دارم.
آنها شاهدان اصلیام هستند که چطور شجاعانه زندگی کردم.[ پونه مقیمی]
اتفاقی پستهای قدیمی کانال را خواندم و شوکه شدم. خیلی از چیزهایی که با اشک، با حسرت، با خوشحالی، با غلیظ ترین احساسات وجودم ازشان حرف زدهام، رنگ باختن.
حتی یکی دوبار نوشتهام در فلان تاریخ عمیقاً دلم شکست و الان اصلا یادم نمیآید موضوع چه بوده. اصلا.
از یک جا به بعد فقط یادم میآید که بابت یک چیزی خیلی گریه کردم، روزهایی بوده است که خیلی دلتنگ بودهام و روزهایی که در شرم و حسرت و غم غوطه ور بودم، یک سری آدمها را دوست داشتهام و واقعا « رنج » میکشیدم.
اما فقط یادم هست. همین.
روانشناس میگوید این یعنی:
« عبور کردن، حل شدن یک مساله. اینکه رنج نمیکشی، دردت یادت هست ولی عذاب نمیکشی. مثل این است که زخم پایت حالا خوب شده، راه میروی، اما رد یک زخم روی پایت هست. جایش هست اما تو را از راه رفتن و دویدن و ادامه دادن منع نمیکند.»
به چیزی که میخواستم رسیدهام اما خوشحال نیستم. به آن رنج معتاد شده بودم. یک جایی خوانده بودم که ما خودخواسته درد را رها نمیکنیم چون آخرین حلقه اتصالمان به چیزیست که از دست دادهایم.
دلم میخواهد نمک روی زخم پایم بریزم و مطمئنشوم هنوز همانجاست. همراه من؛ تنها چیزی که برایم از گذشته باقیمانده.