«و چسباندن صورت و تن به درختان
کسی را زیرِ خاک تسکین میدهد
وگرنه این نیاز
این اندازه عمیق نبود.»
_ شهرام شیدایی
| به جستجوی تو|
« ای کاش تو اینجا بودی. کاش اینجا بودی و من بغلت میکردم و یک دل سیر گریه میکردم.
کاش تو اینجا بودی تا باز هم شعر بخوانی. از حافظ و سعدی و خاقانی.
همیشه پر از شعر و ضرب المثل برای هر موقعیتی.
که صدای الله اکبر گفتن موقع نمازخواندنت بیدارم کند، که صبح بروی کلهپزی و مرا بخاطر دوست نداشتنش شماتت کنی.
دستت را روی شانهام بگذاری و بگویی:« میشه.. میشه... تلاش و توکل کافیه.»
که اشکهایم را پاک کنی و بگویی:« تو غصه نخور، من درستش میکنم.»
که نگاهم کنی و از چشمانت چیزی شبیه یقین، یک حقیقت به من سرایت کند. به روح من ایمان ببخشد و من رد خدارا در آن ببینم.
من دلم لک زده که تو باشی، که تو در خانه را برای من باز کنی، که رویت را ببوسم، رویم را ببوسی. دل من برای بودنت، تندتند راه رفتنت، خندههای بامزهات پر میزند.
هر طرف را که مینگرم این حقیقت را توی صورتم میکوبد که تو رفتهای. رفتهای اما تنها نه.
تو با خودت تمام رویاها، خندهها، آغوش ها و قلبی که عاشقانه میتپید را بردهای و نیستی.
همه جا نیستی و همهجا پر از جای خالی توست.»
