
سراسر غم بودم که قرار است از پیش مادرجان برویم. از حیاط قشنگ و بزرگمان. دلم نمیخواست درخت انجیر و حوض کوچک را ترک کنم.
خوب یادم است. با چشمان گریان از ماشین پیاده شدم. از همه طلب کار بودم و همه را مقصر جدایی می دانستم. از در که وارد شدم حس میکردم تکه ای از قلبم را پیش مادرجان و درخت انجیر جا گذاشته ام.
تا اینکه دم در تو را دیدم. پیراهن گل گلی تنت بود. با یک تنگ ماهی در دستت. آفتاب روی صورتت آوار شده بود و چشمهایت را عسلی کرده بود.
شیطنت از چشم هایت می بارید نازلی جان!
لبخند که زدی و سلام دادی، قلبم روشن شد. احساس کردم یک دلخوشی کوچک برای این خانه و محله پیدا کردم. دلخوشی ای برای ماندن که میتوان با آن بازی کرد و بخاطر جدایی کمتر غصه خورد.
همه چیز خوب بود. دلتنگی ام کمتر شده بود و من هم به کاشانه جدید خو گرفته بودم.
ما دوست شده بودیم، شاید هم کمی فراتر.
تا اینکه تنگ از دستت افتاد و ماهیها به بیرون پرتاب شدند. گریه میکردی و این وظیفهی من بود که برشان گردانم به آب.
یادت می آید؟
همیشه از پشت تنگ نگاهشان میکردم. زیبا بودند. دم هایشان، پولک هایشان و شنا کردنشان. اما جرئت نداشتم بهشان دست بزنم. حتی برای نجاتشان وقتی که جلوی چشمم جان می دهند.
مسخرهام کردی! گفتی که ترسو هستم.
تو از من ناامید میشدی و من بیشتر خجالت میکشیدم. ساعت کش میآمد، ترس من هم با ساعت.
چندشم می شد اما دوست نداشتم جلوی تو ضایع بشوم و فکر کنی ترسو هستم.
از طرفی نمیخواستم آن پسر همسایه که دوست دارد با با تو دوست بشود یکهو بیاید ماهی را جابجا کند برق خوشحالی چشمان تو سهم او بشود و جام شجاعت را بگیرد.
گریه میکردی و وقتی ناامید شدی بلند شدی تا بروی یک بزرگتر اینکار را بکند. همهچیز به این لحظه بند بود و لطف تو به من هم یه این لحظه.
چشمهایم را بستم. اسمت را مثل یک ورد زمزمه میکردم تا ترس را پس بزنم.
دست انداختم، ماهی را برداشتم و به تنگ انداختم. پوستش لجز و چندش آور بود، همانطور که فکر میکردم.
لحظه ی مهمی بود. تا آن لحظه به دل ترسهایم نزده بودم. ماجرا ختم بخیر شد و من هم پیش تو خجل نشدم. پاداشم شد نگاه و لبخند مهربان تو.
•
تا اکنون ماهی های زیادی را در دست گرفتهام و اجازه ندادم بچه های همسایه جام شجاعت را از من بگیرند. ماهی های لجز که سر میخورند.
با اینکه با ماهی های زیادی جنگیدهام و از پسشان بر آمدم،
هر بار که با تنگ جدیدی رو به رو میشوم می ترسم.
من هنوز همان ترسو هستم نازلی !
( که نمیخواهد جلوی تو خجل شود.)
تو باید باشی
تا من تمام قدرتم را جمع کنم و ماهی هارا در دستانم بگیرم.
بخاطر تو و برق چشمانت؛
نگاهی که مرا از روی زمین بلندم میکند.