اخیراً به دستور جو بایدن، رئیس جمهور آمریکا، به حضور نظامی ۲۰ ساله ی آمریکا توی افغانستان خاتمه داده شد. فارغ از تمام بررسی ها و کارشناسی هایی که درمورد فایده ها یا ضررهای این حضور برای آمریکا یا افغانستان میشه نکته ای که جالب توجه بود، تصاویر سربازان آمریکایی و ناتو در حال لبخند زدن بود که بچه های کوچیک افغان رو بغل کرده بودند و میخواستند اون ها رو با خودشون به اتوپیای تمدن و سعادت بشری(!) ببرند بدون هیچ نژادپرستی و زورگویی و این حرفایی که درموردشون زده میشه. اما در پشت این تصاویر ما وقایع تاریخی ای رو داریم از کشتار مسلمون های بی گناه افغان توی افغانستان که با هیچ توجیه و استدلال نظامی، علمی، فرهنگی، اخلاقی یا هر جور استدلال دیگه قابل لاپوشونی نیست. ما قصد داریم در این نوشته تنها به دو مورد از این ها اشاره کنیم و پیدا کردن بقیه موارد رو به مخاطب می سپریم...
1. گروه کشتار
تا حالا اسم گروه کشتار یا kill team به گوشتون خورده؟ شاید بگین خب اینا حتماً یه تیم از سربازای زبده آمریکایی بودن که تروریست ها رو می کشتن و هیچ تروریستی از دستشون جون سالم به در نمی برد.
ولی اگه اینطوری فکر می کنید باید بگم که سخت در اشتباهید! چون این تیم یه تعداد سرباز تروریست آمریکایی بودند که مردم بی گناه رو در سال ۲۰۱۰ می کشتند و باهاشون عکس میگرفتند!
بله غیرنظامی های بیگناه رو می کشتند! تصاویر منتشره از kill team رو ما بخاطر مسائل اخلاقی اینجا منتشر نمی کنیم، اما بهتون توصیه می کنیم اگه دلش رو دارید همین الان اسم این تیم رو با کلمه افغانستان جستجو کنید و تصاویرش رو ببینید.
بنا به گزارش هایی که منتشر کردند (خود همین آمریکایی ها البته) حداقل ۳ افغان رو این افراد به قتل رسوندند. ۳ شهروند غیرنظامی افغانستانی که یکی از این ها یه پسر ۱۵ ساله بود که داشت کشاورزی می کرد نه مسلح بود نه خطری داشت برای کسی! به همین راحتی جهت تفریح به قتل رسیدند.
دست آخر نهایت مجازات این بود که از ۱۲ ارتشی آمریکایی یکیشون عفو خورد. و بقیه هم دوره های حبس خودشون رو گذروندند که اکثرشون هم تا حالا آزاد شدند. نه کسی قصاص شد نه هیچی.
2. کشتار قندهار
ماجرا از این قراره که صبح ۱۱ مارس ۲۰۱۲ در ولسوالی پنجوایی قندهار یه سرباز آمریکایی به نام رابرت بیلز هفده نفر غیر نظامی افغان رو کشت و جسد های اونا رو توی یه خونه به آتیش کشید. افرادی غیرنظامی که نه تروریست بودند و نه مسلح. افرادی که زن و بچه هم توشون بود و اعضای خونواده بودند. یه لحظه تصورش کنید نصفه شب یه سرباز آمریکایی با لگد در رو باز کنه و بیاد همه ی خونواده افغان رو به گلوله ببنده و بعدش همه جنازه ها رو بسوزونه!
بعد از اون این سرباز به یکی از کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس و از اونجا به ایالات متحده منتقل شد. باز هم دادگاهی تشکیل شد و نهایتاً براش حبس بریدند! باز هم همون داستان تکراری.
یه فرد ۱۷ مسلمون بیگناه رو توی خونه شون کشته و هیچ قصاصی درکار نبود. کشته ها چهار مرد، چهار زن، دو پسر و هفت دختر بودند. نمی دونم شاید جون هر آمریکایی معادل جون ۱۸ افغان بوده باشه که حکم اعدامی درکار نبود برای ۱۷ قتل!
و باز هم این ۲۰ سال کلی از این روایت های تراژدی داره که هیچ کدوم از این مظلومین حق و حقوقشون احقاق نشد. مثال هایی دیگه از تجاوز، کشتار، چه و چه و چه....
اما تصویری که توی ذهن مردم این کشور از آمریکایی ها هست چیه که همچنان تصاویر آویزون شدنشون به هواپیمای آمریکایی رو توی فضای مجازی می بینیم؟ شاید تصاویر نوزادای بغل سربازای ناتو و آمریکایی جذابیت بیشتری داشته باشند و بجای شاهکارای kill team و رابرت بیلز مردم دوست داشته باشند اون عکس ها رو لایک کنند! کسی چه می دونه!
