اتوبوس به نرمی متوقف شد...
- بچه ها هوا سرده،
حتما لباس گرم همراهتون باشه!
با شنیدنش بی اختیار دستانم گرم کن را برداشت و تن،سنگینی‌اش را به خود پذیرفت؛
یک ساعت از برنامه عقب بودیم و باشتاب به سمت یادمان به راه افتادیم.
به دنبال نشانه‌ای میگشتم تا اسم این مکان را به یاد بیاورم،
اما هیچکدام قصد یاری نداشتند و ناگزیر از همسفران پرسیدم
- ببخشید این یادمان اسمش چیه؟
+ شلمچه!
انگار بار ها این اسم را شنیده و خوانده بودم اما تصویری از آن در ذهن نداشتم...
حالت چهره‌ام را که دید ادامه داد
+ اینجا به غروب هاش معروفه!
با شنیدن جمله دوم تعجب کردم...
اصلا چرا باید غروب چنین مکانی معروف باشد؟
جایی که محل پرکشیدن جوانمردان کشورمان بوده آخر چه جذابیتی دارد که باعث شود سر زبان ها بیفتد؟
متوجه گذر وقت نبودم،
هنگامی که به ورودی یادمان رسیدیم فهمیدم از کاروان جا مانده‌ام.
خواستم سریع تر حرکت کنم که
کفش های جا مانده از صاحبانشان نظرم را به خود جلب کرد،
به راستی چرا یک نفر تصمیم میگیرد با پای برهنه روی رمل و گل و سنگ ریزه ها قدم بگذارد؟
دردش را چگونه تحمل میکند؟
نگران زخمی شدنش نیست؟
در دوراهی مانده بودم که کفش هایم را تنها میگذاشتم یا نه،
هرلحظه فاصله کاروان با من بیشتر می‌شد و باید خودم را سریع تر به آنها می‌رساندم،
تصمیم نهایی‌ام را گرفتم و ترکشان کردم.
با نگاهی به اطراف کاروان را یافتم و شروع کردم به دویدن.
بعد از طی بخشی از مسیر،
ناگهان درد شدیدی در کف پایم احساس شد!
نباید روی سنگ ریزه ها میدویدم!
قدم های بعدی را با دقت بیشتری برداشتم،
شانس آورده بودم که زمین داغ نبود و همچنان خورشید محیط را روشن نگه میداشت.
بعد از طی چندصد متر دیگر بهشان رسیدم.
درمسیر حال و هوای زائران عجیب بود.
خادمی که سربند یازهرا بر پیشانی داشت،
با دست احترام بر سینه خوش آمد میگفت.
افرادی که با مناظر این دشت خاکی عکس میگرفتند!
جایی که پر بود از شن و خاکی که با وزش باد هوس به آغوش کشیدن شما را داشتند،
انگار انتظارت را میکشیدند.
درگیر این افکار بودم که وارد منطقه‌ای وسیع شدیم!
دشتی از گِل!
قدم هایم را کودکانه برمیداشتم که مبادا گلی شوند!
یک قدم...
دو قدم...
هنگام برداشتن سومین قدم،
قدری آن طرف‌تر،
افرادی را دیدم که از آمیخته شدن با این زمین ابایی نداشتند!
نمازشان را اقامه میکردند،
روی این زمین!
جای عجیبی بود!
هرکس در گوشه‌ِ خلوت خود بود و حال شانه هایش موّاج!
دقایقی گذشت و در مکانی توقف کردیم،
در زمان مانده تا اذان مغرب خیره در غروب آفتاب بودم و نگاهم را از این سوی دشت تا آن سوی آن،
روی تپه ها و زائران کشیدم!
انگار چشم هایم حرف آشنایی را شنیده!
دوباره به مسیری که چشم هایم آن را طی کرده بود برگشتم،
درست دیده بودم!
یک سلام تا کربلا!
راست میگفت
السلام علی شهید الشهدا
