-:آقااااا لطفا کمک کنید(با صدای بلند و اضطرار و اضطراب فراوان)...مادرم نفسش بالا نمیاد.
-: بچه ها پالس اکسی متری(1) دست کیه؟؟...یه مورد اورژانسی داریم...
- : اومدم(نفس نفس زنان)...بیا بگیر...چجوره وضعیت؟؟؟
-: دیسترس(2) واضح و تاکی پنه(3) داره...فک کنم فانکشن کلس 3 یا 4 (4)باشه...(رو به بیمار)مادر جان انگشتت رو بده...ببین رترکشن(5) هم داره انگار...
-: ای وای(زیر لب) برو براش ماسک بیار...spo2 (6) اش 75 شده...(رو به همراه بیمار)آقا مادرتون رو ببر رو اون تخت که کنارش کپسول داره لطفا...
همزمان یک نفر به سمت داروخانه ی بخش می رود ، نفر دیگری به کمک همراه بیمار ، بیمار را به تخت میرسانند و روی تخت می نشانند.
-: بیا اینم ماسک.
-: ممنون . خب مادر جان بی زحمت اینو اینجا نگه دار... خب آها...حالا این بره پشت سرت...خب فیکسش(7) کنم برات...تمومه...(رو به همکار)عزیز کپسول رو باز کن درجه رو بذار رو 20 ...
-: (زیر لب با کمی ترس)ای وای...(نزدیک گوش همکار)این اکسیژن نداره که...
- : (به آرامی) یا خدا...چند تا تخت خالی داریم که کنارش کپسول هست...
-: کلا چهار تا کپسول داریم.سه تا شون به بیمار وصله...یکی هم صبح خالی شد...
-: یا خدا...برو سریع بچه های خدمات رو پیدا کن بپرس تو انبار کپسول هست یا نه...من میرم دنبال سرپرستار...
هر دو با شتاب از کنار بیمار حرکت می کنند.هنوز چند قدم نرفته اند که فردی با لباس آستین کوتاه سبز(شبیه لباس های اتاق عمل) به آن ها نزدیک میشود.
-: این بیمار نیاز به اکسیژن داشت.چرا وصل نشده هنوز...
- : کپسول اکسیژن تموم شده...
-: ای بابا... من میرم دنبال سرپرستار...شما برید با بچه های خدمات تو انبار ببینید اگه اونجا کپسول نیست سریع بگید که مریض رو سریع با آمبولانس بفرستیم بیمارستان...
- : اقای دکتر خواهش می کنم به داد مادرم برسید.(قطره ای اشک در گوشه چشمان مرد جمع میشود.)
-: حتما...ایشون هم مثل مادر ما هستن...(رو به دو نفر اول)بچه ها سریع برید.
دو نفری که لباس بلند آبی رنگ پوشیده بودند به سمت انبار حرکت کردند.
بعد از 5 دقیقه با کپسولی به ارتفاع ۱.۵ متر با کمک دو نفر دیگر با زحمت فراوان به سمت تخت بیمار نزدیک شدند.
-: دکتر(نفس نفس زنان)اینم...کپسول...
- : خدا خیرتون بده...خب مادر جان...اینم اینجا...حالا نفس بکش...
سپس دست بر شانه ی همراه میگذارد و او رو به گوشه ای هدایت می کند.
- : ببینید جناب. اینجا بیمارستان صحراییه...فقط هم برا تزریق دارو و کاهش حجم بیمار از روی بیمارستان های شهر ایجاد شده...امکانات اینجا برای مادر شما کافی نیست.
- : باید چیکار کنم آقای دکتر؟؟؟
- : ببینید من با سرپرستار صحبت می کنم هماهنگی برای انتقال به بیمارستان انجام میشه ان شاءالله...الانم داروش رو همکارا میدن بهش. اگه ببینیم وضعیتشون همچنان ناپایدار باشه باید منتقل بشن.
فعلا که اکسیژن بهشون وصله و الان داروش هم آماده میشه میارن میدن...اما برای ادامه کار بهتره بیمارستان بستری بشند...
- : چشم آقای دکتر.خدا از بزرگی کمتون نکنه...
-: قربان شما خواهش میکنم.
در این هنگام فرد دیگری به آن ها اضافه میشود.
-: دکتر جان به نظر یه مورد دراگ ریاکشن (8)داریم...
: الان میام...فعلا هیدروکورتیزون(9) رو براش شروع کنید...(رو به همراه بیمار) ان شا الله حال مادرتون بهتر شه...
مرد در حالی که از پشت رفتن دکتر را تماشا میکرد غرق در آرامش و روحیه ی او و همکاران او شده بود...
اینجا هتل ورزش است...
قطعه ای از زمین...البته حال که در نوشتن این متون مشغولم و روزگاری یک ماهه ، که نزدیک به ساعتی حس شد ، را در آن جغرافیا بودم خود به این جمله شک دارم...
البته حرمت خانه به صاحب خانه ست و شاید همین سر این شک من باشد...اینکه میزبانان این « مرکز سمت دریافت سرپایی رمدسیویر» خود زمینی نبودند که نفس کشیدن و کار کردن و خسته شدن و کنار یکدیگر چای خوردن و از مادر شهید تقدیر کردن و حتی آه و ناله ی بیماران را شنیدن و یا اشک شوق و لبخند رضایت همراهان شان را دیدن بالکل معنا و مفهوم دیگری داشت.
البته این را از زبانی میشنوید که قبلا فضای بیمارستان را درک کرده و در بخش های مختلف (البته نه همه ی آن ها) بوده و حضور داشته است...
با این حال چه شد که آن جا شد شمع ما و هر روز پروانه وار برای بودن در آن فضا و کمک کردن به بیماران سر از پا نمی شناختیم ، نمیدانم...
شاید به قول یکی از جهادگران(دانشجوی سال 5 پزشکی) این روحیه لطیف و اراده ی قوی جهادگران برای خدمت بود که فضا را اینگونه تحت تأثیر خود قرار داده بود.
شاید هم به قول یکی دیگر از جهادگران(دانشجوی فارغ التحصیل پزشکی) این که مطابق امر رهبری که فرمودند الان مسئله ی اول کشور کروناست و این بچه ها با نیت خالص و مخلص فی سبیل الله اومدند ، باعث شده خدا به این حرکت چنان برکتی بده که وَالَّذِينَ جَاهَدُوا فِينَا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنَا(10)
نمیدانم علت چیست...
البته شاید به قول آن یکی از بچه های جهادی(دانشجوی سال آخر پزشکی) اینکه اول قصد بچه ها این بود یک علم(11) به اسم امام حسین(علیه السلام) تو دهه اول محرم برپا کنند ولی خب چون چنین بحرانی پیش اومد و این بچه ها سعی کردند از «آنچه دوست دارند و به آن عشق می ورزند به آنچه که باید انجام شود و تکلیف آن هاست و از دست آن ها هم برمی آید روی بیاورند » و ساده بگم باعث شد سید الشهدا به این حرکت عنایت ویژه کند...
حال با اینکه تمام این تحلیل ها در طول هم هستند اما اینکه علت چیست و چطور شد ، اینطور شد را نمیدانم...
ولی آنچه میدانم این بود که همین سعی در رساندن دستم به این جریان ، باعث شد چشمانم به بعضی مسائل باز تر شود...
همچون قطره ای که خود را به رودی رسانده و اطمینان دارد این رود به مقصد میرسد و بودنش در فضای این رود بی نهایت بودن دریا را برای اون ملموس می کند... وه...که چقدر این حس بیکران است...
رَبَّنَا...
إِنَّنَا سَمِعْنَا مُنَادِیًا یُنَادِی لِلإیمَانِ أَنْ آمِنُوا بِرَبِّکُمْ فَآمَنَّا
رَبَّنَا...
فَاغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَکَفِّرْ عَنَّا سَیِّئَاتِنَا وَتَوَفَّنَا مَعَ الأبْرَارِ
رَبَّنَا...
وَآتِنَا مَا وَعَدْتَنَا عَلَى رُسُلِکَ وَلا تُخْزِنَا یَوْمَ الْقِیَامَةِ إِنَّکَ لا تُخْلِفُ الْمِیعَادَ(12)
پی نوشت:
1.وسیله ای برای سنجش میزان اشباع پذیری گلبول های قرمز خون
2.پریشانی تنفسی
3.افزایش میزان تعداد تنفس در دقیقه
4.معیاری برای بررسی میزان تنگی نفس مرتبط با فعالیت
5.استفاده از عضلات فرعی در تنفس
6.میزان اشباع شده سطح گلبول های قرمز از اکسیژن
7.ثابت کردن
8.واکنش بدن به دارو
9.از دارو های خانواده کورتیکواستروئید که برای سرکوب واکنش های دارویی استفاده میشود.
10.و آنان که در (راه) ما (به جان و مال) جهد و کوشش کردند محققا آنها را به راههای (معرفت و لطف) خویش هدایت میکنیم.(آیه 69 سوره عنکبوت)
11.پرچم
12.پروردگارا، ما صدای منادیی که خلق را به ایمان فرا میخواند که به پروردگارتان ایمان آورید، شنیدیم و ایمان آوردیم، پروردگارا، از گناهان ما درگذر و زشتی کردار ما بپوشان و هنگام جان سپردن ما را با نیکان و صالحان محشور گردان،
پروردگارا، ما را از آنچه به زبان رسولان خود وعده دادی نصیب فرما و ما را در روز قیامت محروم مگردان، که تو هرگز در وعده تخلّف نمیورزی.(آیه 193 و 194 سوره آل عمران)