" وَاعتَصِموا بِحَبلِ اللَّهِ جَميعًا وَلا تَفَرَّقوا " (۱)
طبیعت سرشار است از نکته هایی آموزنده برای سعادت بشری. طوری که راه حل بسیاری از چالش های زندگی ما در همان طبیعت نهفته است.
از جمله این مسائل، مسئله رشد و تنومند شدن یک درخت است. درختی که حتی می تواند هزاران سال عمر کند. قطور باشد و ریشه اش را تا هرجا که دلش خواست به دل خاک بدواند.
این درخت جهت رشد و تنومندی به یک سری لوازم و شرایط نیاز دارد. از جمله نور ، خاک، آب و هوا که همگی باهم لازم است. نه اینکه به جزئی نیاز باشد و به جزئی دیگر احتیاجی نباشد. همهء شرایط باید به طور مناسب در اختیار درخت قرار بگیرد تا به هدف غایی خود یعنی همان رشد و کمال برسد.
کمال جامعه اسلامی نیز به مثابه همان رشد درخت است. ما به عنوان مسلمان می خواهیم این جامعه به هدف غایی خود برسد پس باید تمام اجزائی را که جهت کمال و رشد این جامعه نیاز است با هم داشته باشیم. همه باهم در جهت حفظ ریشه که اسلام است تلاش کنیم و بیشتر به دنبال اشتراکات باشیم تا مسائلی که افتراق و جدایی به دنبال دارد.زمانی که انگشت روی مسائل تفرقه افکنانه بگذاریم نه تنها کمکی به رشد جامعه اسلامی نمی کنیم بلکه خواسته یا ناخواسته فاصله را بیشتر و بیشتر می کنیم و چه بسا سد و دیواری شود بین اعضای جامعه! چنان که در قرآن کریم یاد شده "همگی به ریسمان الهی چنگ زنیم" این یعنی وحدت و یکپارچگی.
یعنی اینکه به دور از هر جدایی و تفرقه افکنی وتفرقه اندیشی همه باهم در جهت بالندگی جامعه اسلامی تلاش کنیم.
پس جامعه اسلامی باید تمام مذاهب، احزاب و طرز فکرهای مختلف را با شرط احترام متقابل در درون خود بپذیرد و به تمام آن ها به معنی واقعی کلمه به عنوان شجره ای با یک اصالت و ریشه و یک هدف مشترک نگاه کند. هر چه غیر از این باشد به معنی نابودی درخت و سعادتمند نشدن آن جامعه است.
مسئله وحدت آن قدر ضرورت و اهمیت دارد که رهبر معظم انقلاب حضرت آیت الله خامنه ای (حفظه الله) میفرمایند: «بنده آرزویم این است که حیاتم در راه وحدت مسلمین باشد؛ مماتم هم در راه وحدت مسلمین باشد.»(۲)
امید است که با رعایت این مهم نه به عنوان یک تاکتیک بلکه به عنوان یک اصل اسلامی بتوانیم به همان آرمان های متعالی که برای جامعه اسلامی در نظر گرفته شده است برسیم.
پاورقی:
۱. (و همگی به ریسمان خداوند چنگ زنید و پراکنده و گروه گروه نشوید...) سوره مبارکه آل عمران، آیه ۱۰۳
۲. بیانات مقام معظم رهبری (مدظله العالی) در دیدار جمعی از علماى اهل سنّت پاکستان ۱۳۷۲/۱۰/۲۷