ویرگول
ورودثبت نام
فانوس
فانوسنشریه فانوس دانشگاه علوم پزشکی گلستان
فانوس
فانوس
خواندن ۴ دقیقه·۵ سال پیش

هشدار! جاده لغزنده است!

وقتی دانش آموزی به دانشگاه میاد و یا بهتره بگم دانشجو میشه گاهی اوقات ناخودآگاه دچار تغییراتی میشه که شاید خودش احساس نکنه ولی اطرافیانش به طور محسوس متوجه اون تغییر میشن.

این تغییرات میتونه مثبت باشه یا منفی...

اوایل شاید زیر بار این تغییرات نره و خودش هم حس نکنه ولی هرچی زمان میگذره چنان اون تغییر در وجود اون شخص نهادینه میشه که اگر کسی خلاف اون رفتار کنه فکر میکنه اونا قدیمی اند و خودش چون دانشگاه اومده متجدد شده...

حواسمون باشه که چطور تغییری داره صورت می گیره!

اینجا می خوایم بررسی کنیم چی میشه که بعضی از تغییرات منفی به وجود میاد که یهو این بچه های خوب و امامزاده یکی دو سال بعد از ورودشون به دانشگاه میشن آدمی که خودشون سال کنکورشون از چنین آدمی به هیچ وجه خوششون نمی اومد و چنین آدمی رو آدم خوبی نمی دونستن!

۱. رفیق

اول از همه دوست آدمه که توی این تغییرات دخیله! دختر یا پسرایی سراغ دارم که سال اول دانشگاه خیلی آدمای خوبی بودن؛ اهل نماز، اهل حجاب و... اما کم کم از اون حال و هوای خودشون دور شدن و نمیگم آدمای بدی شدن (چون من اصلاً در جایگاهی نیستم که چنین چیزی بگم) اما آدمایی شدن که با اون سال اولشون دیگه خیلی فرق داشتن. بنظرتون چی باعث شد تا اینا تغییر کنن؟ یکی از اون موارد اثرگذار دوستاشون بود... چرا؟ چون آدما شبیه دوستاشون میشن! اون پسر و دخترای خوب وقتی اومدن دانشگاه دوستانی رو انتخاب کردن که رفتارها و عقائدشون با معیارهای فرهنگی خودشون و خونواده هاشون جور درنمی اومد. اما با فاز روشنفکری پیش خودشون گفتن من با فلانی دوست میشم اما مثل اون نمیشم. اگه اون نماز نمیخونه من میخونم! اگه اون سیگار میکشه من نمیکشم! اگه اون پیش نامحرم حد و حدود رعایت نمیکنه من رعایت میکنم! ولی با هم دیگه دوستیم!

در نهایت به جایی رسیدن که اون حرفای اولشون رو انگار دیگه یادشون رفته بود و شدن فردی که با اون دوستِ اشتباه تفاوتی نداشت. یعنی از لحاظ عقیده، رفتار، سبک زندگی دیگه اونا هم شده بودن مثل دوستاشون!

واقعا چنین اتفاقایی رو ما دیدیم...

انسان به دین دوستشه! یعنی چی؟ یعنی اگه میخواین ببینین من نوعی عقائدم چیه، برید ببینین دوستای من کیا هستن؟ بعدش که دوستام رو ببینین، اون وقت متوجه میشین من الان چجور آدمی هستم یا توی آینده ای نه چندان دور چجور آدمی میشم...

۲. موبایل

اون پسر و دخترای خوب تا قبل کنکور شاید خیلی فرصت نداشتن که سر گوشی بیان و توی فضای مجازی بچرخن... اما وای به اون زمانی که این عزیزان سرشون گرم این گوشیای کوفتی شه! درسته موبایل (یا اصلاً رسانه) میتونه چیز خوبی باشه اگه ازش درست استفاده بشه! اما بیاین با خودمون رو راست باشیم... چند درصد از استفاده هایی که از موبایل میشه استفاده درسته؟

فضایی باز که هرچیزی که قبلا ندیدن رو میتونن اونجا ببینن. اگه اعتقاد به این که خدایی اون بالاسر حواسش به ما هست و ملائکه و انبیا و ائمه دارن اعمال ما رو میبینن نباشه آیا خیلی راحت دست به هر کاری نمیزنن؟ اما بحث ما راجع به کیا بود؟ بچه مذهبیا... خب متاسفانه باید بگم بچه مذهبیا هم وقتی دستشون بازتر میشه و نظارت بهشون کمتر میشه با این توجیهات که یه ذره سرگرمی (!) اشکالی نداره و از این قبیل حرفا وارد فضاهای آلوده مجازی میشن... درحالی که می تونستن از این بستر فضای مجازی به شکلی خیلی بهتر برای پیشبرد اهدافشون استفاده کنن اما سرگرم چیزهایی بیخود میشن که نه تنها حالشون رو خوب نمی کنه بلکه مثل یه مرداب اونا رو فقط بیشتر توی خودش می کشه...

۳. دوری از خونواده

مورد سومی که بین یه دانشجو و دانش آموز فرق ایجاد میکنه (مخصوصاً توی بچه هایی که شهرهایی دور قبول میشن) دوری از خونواده هست. خب خیلی از بچه های خوب درواقع از ترس خونواده هاشون خیلی کارها رو نکرده بودن و حالا این فضا ایجاد شده که کارهایی که دوست داشتن انجام بدن و انجام ندادن رو انجامش بدن! دیگه کسی نیست که بهشون بگه فلان کار رو نکن فلان کار رو بکن. به خیال خودشون بزرگ شدن و حالا دیگه میتونن خودشون برای خودشون تصمیم بگیرن. چه تصمیمات اشتباهی که با این طرز فکر اشتباه برای خودشون نمیگیرن! دوستی های بی هدف، تجربه های ضرر محض! یا هر اتفاقی از این دست.

۴. دور شدن از فضاهای مذهبی

مورد چهارمی که میتونه توی این تغییرات دخیل باشه ترک نماز جماعت و هیئت و مسجد و خلاصه اجتماعات مذهبیه. توی اجتماعات مذهبی اصولاً یکسری هنجارها و باورهایی وجود داره و اون فردی که توی اون فضا هست براش عادی میشه که یکسری مسائل رو رعایت کنه و یکسری مسائل رو هم ازش فاصله بگیره. اگه جایی شبهه ای براش مطرح شد میتونه توی همون فضاهای مذهبی از اهلش بپرسه و دنبال جواب سوالش باشه تا از لغزش های فکری دور بشه. همین اجتماعات جایی هست برای پیدا کردن دوستای خوب که افراد می تونن اونجا باهم دیگه رشد کنن و توی مسیرهای لغزنده دست همدیگه رو بگیرن. یعنی یجورایی فرد میتونه اون خلائی که دوری از خونواده ایجاد می کنه رو با این فضاها برای دوری از گناه پر کنه. اما وقتی آدم مذهبی از این فضاها دور میشه در واقع خودش رو آماده می کنه برای پذیرفتن هر چیزی که با معیارهای قبلیش جور درنمیاد و ممکنه هر نتیجه ناگواری رو دنبال خودش داشته باشه.

اما باید چیکار کرد که این اتفاق ها نیفته؟ همه چی رو که نباید من بگم :)

۱
۰
فانوس
فانوس
نشریه فانوس دانشگاه علوم پزشکی گلستان
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید