مجری [در حالی که به دوربین زل زده است] : از پشت صحنه به من اشاره میکنند که لبخند بزن. اما من نمی توانم!!! (1)
به نام خدا
هدف این نوشته، معرفی فیلم نیست ولی اگر همین یک اثر را هم داشته باشد، خدا رو شکر .
حدود 10 سال پیش بود که یک فیلم سینمایی به من معرفی شد(+ خود فیلم ) تقریباً اولین تجربه دیدن فیلم سینمایی به این سبک بود .”هتل رواندا “
فیلم (متاسفانه!) یک واقعیت تاریخی روایت می کرد .فیلم خوش ساخت بود . حداقل برای من که تازه کار بودم .
داستان فیلم برشی از یک نسل کشی نژادی در سال 1994 ( 27 سال پیش!؟) که تقریباً حدود 800 هزار نفر توتسی در طی 100 روز توسط قبیله هوتو ها کشته شدند . والبته هوتو های میانه رو هم لیاقت زنده ماندن نداشتند . مطمئن باشید التهاب این حجم از جنایت در فیلم به شما منتقل نخواهد شد .
برگردیم به خود فیلم ، صحنه طلایی فیلم برای من وقتی بود که ماموران سازمان ملل داشتند برای نجات جان و خارج کردن افراد غیربومی( سفید پوست) مستقر در هتل رواندا (پناهگاه اصلی مردم در فیلم و البته واقعیت) اقدام میکردند .
فریم هایی از این صحنه هنوز بعد از 12 سال برایم زنده اند . برای شرح تصویر دوباره به سراغ فیلم رفتم ؛ اتوبوس از نگاه جا ماندگان بومی دیده می شود ؛ اتوبوس پر شده است از غیر بومیان.( پر به این معنی که روی هر صندلی فقط یک نفر نشسته، بسیار با وقار! ) قاب تصویر با شیشه های اتوبوس محدود شده است و چهره هایی سفید ، با موهای صاف، موهای بور، موهای زیبا (میوه های کمیاب آفریقا) را نشان می دهد. -و البته کمی ناراحت - به بیرون نگاه میکنند ، به درب هتل ، به جمعیتی که با حسرت به آنها نگاه می کنند. درماندگانی که احتمالاً جایی برای آنان در این ترن آزادی نبود.
و در آخر، دوربین به سمت صندلی های عقب می آید. ردیف آخر خانمی را میبینیم که سگی را - با همان رنگ زیبای اروپایی(بلوند) - در آغوش گرفته و هر دو به سمت هتل نگاه می کنند و مردی که در صندلی کنار که احتمالاً همسرش باشد در حال عکاسی است. یک کادر انقدر عجیب!!!
اما چرا الان این تصویر زنده در سرم اعلام حضور کرد ؟ خبری که به تازگی خواندم : امانوئل مکرون به خاطر نقشه فرانسه در نسل کشی رواندا ( 800 هزار نفر در طول 100 روز ! فقط 27 سال پیش) عذرخواهی کرد !! .
اگر از این خبر تعجب کردید پیشنهاد می کنم این عبارت خبر را گوگل کنید. تازه ماجرا شروع میشود.
ولی خب ، ما را چه به توتسی و هوتو، ما را چه به فرانسه و رواندا و فروش اسلحه ، ما را چه به سربرینتا ، بوسنیایی های پناه آورده به حافظان! صلح! سازمان ملل ، به صرب ها و هلندی ها ، مارا چه به یمن و عربستان ، به امارات ، انگلستان و ایالت متحده آمریکا ، اصلا ما را چه به فلسطین و اسرائیل!
به قول بیدل دهلوی : ما همه بی غیرتیم ، آینه در کربلاست .
مگه نه؟
۱) کوروش علیان در برنامه نقد فیلم درخت گردو