به نام خدا
زمستان، واژهای سرد، انگار تا اسمش را می بریم برف و سردی را هم حس می کنیم. زمستان با طولانی ترین تاریکی خود، یلدا از راه می رسد و سرد و سردتر، تاریک و تاریک تر با سیاهی و ظلمت حکومت خود را به رخ می کشد و فخرها می فروشد و سخت می گیرد بر هر آنکه طالب نور است؛ اما هیچ زمستانی برای همیشه نمی ماند و طبیعت صبورانه چشم در راه بهاری نو.
در پی کدامین زمستان، بهاری نبوده است؟
حتی در دل زمستانی سخت و سیاه هم بهاری پرنشاط و سبز جلوه گر شد.
بهاری که هرچه تاریکی بود و سیاهی، هرچه يأس بود و بی ثمری، هرچه اندوه و ماتم همه را ازبین برد.
بهارانی پر خاطره در ایرانی سبز با کبوترانی سفید و لاله هایی سرخ به رنگ خون هزاران عاشق، عاشق آزادی، عاشق امام، عاشق اسلام، عاشق مردم و عاشق ایران.
ما آن روزها نبودیم؛ اما وارثان آن بهاریم و رهپویان آن راه...
همه باهم برای ایرانی سربلند در تلاشیم.
بهمن بر نیک اندیشان مسیر انقلاب مبارک.