اصلا همه چیز با این در شروع شد. دری برای ورود به همه ی خوبی ها و فرار از هر چه بدی و زشتی است. یک در برای قدم گذاشتن در قلمروی وجود و رهایی از مرداب عدم. دری که ما بین مراد است و مرید...
و داستان من هم با این در گره خورده است.
روزگاری بود که دلم از روزمرگی ها فراری شده، به دنبال سر پناهی بود.آن موقع نمیداستم که زندگی حقیقی در پشت پرده ی صحنه ی دنیا است.
دل بسته بودم به نمایش چند ساعته‌ی دنیا و غرق در لذت، فریاد های ضعیف عقلم را نمی شنیدم که میگفت: هان! این ها می گذرد.بعد هایی در کار است.
آن موقع هم شواهدی بر ابدی بودن هیچ کدام از لحظه ها نبود اما چشم به بازی خود مشغول و دل تمام توان خود را به کار بسته بود که تا ابد از این نمایش فانی لذت ببرد.
البته خود دل همواره ابد را تمنا می کرد اما چون شک کرده بود نکند پایانی در کار باشد ، غفلت را سرلوحه کار خود کرده بود.
و من هم هیچ کاری نمی توانستم بکنم.
اصلا مگر می شود کاری کرد؟
چه می کردم وقتی فریاد های عقل از پشت لایه لایه ی چشم و گوش و دهان شنیده نمی شد...
من هم همانند بازیگری بودم که مصرانه در نقش خود فرو رفته و از این نمایش به ظاهر بی پایان لذت می برد...
البته گاه گاهی تصاویر و صداهایی توجه دلم را به خودش جلب می کرد...
مثلا تصاویری از مردمان بی خانمان شده به علت جنگ های ناخواسته، جنگ هایی که توسط گروهی از اشرار مواجب بگیر ایجاد شده و البته خود این اشرار هم به واسطه ی کشور های دیگر بقا پیدا میکردند، یا صدای گریه های مادران و کودکان بی سرپرست که داغ عزیزان خود را فریاد میزنند به این امید که شاید دل من به لرزه بیافتد ولی خب چه می کردم که چشم و گوش من مسحور تریلر جدیدترین فیلم سینمایی هالیوود بود که پیش بینی می شد رکورد جدیدی در گیشه های فروش پدید خواهد آورد و احتمالا به زودی رکورد پر فروش ترین فیلم سینمایی تاریخ را خواهد زد و در عین حال دلم در گروِ بازی دربی اخر ماه و امید به شکست تیم حریف بود و منتظر گرفتن سه امتیاز شیرین و گذاشتن استوری های قلدرمآبانه و شاخ و شونه کشیدن برای هواداران مفلوک تیم مقابل...
پس نه آن تصاویر برایم تعجب آور شد و نه آن ناله ها...
اما...
اما داستان از آن در شروع شد.
اصلا شاید بتوان گفت که همه چیز با آن در شروع شد...
حال چند وقتی هست که با این در آشنا شده ام...
و هر از گاهی دست دلم را می گیرم و با هم پیش آن در میرویم...
البته نگاه های تند عقل ابتدای کار اذیت کننده بود اما اخیرا او حتی مشتاق تر شده و در مواقعی خود پیشنهاد می دهد ، مخصوصا زمانی که دلم بی قراری می کند ، یا ناراحت و غصه دار گوشه ای نشسته و می خواهد سبک شود...
راستش را بگویم این باب جدید دوستی بین عقل و دلم را خیلی دوست دارم.
بعد از بارها رفتن های عاشقانه شان پیش در و بازگشتن های با نشاط و دست پرشان، کم کم چشم و گوش و زبانم هم مهمان این بزم شدند...
آن ها نیز یاد گرفته بودند بی هوا سراغ در را بگیرند.
چشمم با تمام احساس غرق اشک میشد و گوشم با دقت حرف های در را به جان می نوشید و دهانم با او هم ناله میشد.
کم کم روزگار شکل جدیدی به خود می گرفت...
شاید هم روزگار همان بود ولی من اینبار تنها با نگاهِ در به آن می نگریستم...
دیگر به گریه ی کودکان یتیم بی تفاوت نگاه نمی کردم،
چون در از گریه های کودکان یتیم اربابش برایم گفته بود.
دیگر ضجه های زنان دلم را وارونه می کرد
چون در از ضجه های خانم آن خانه برایم روایت ها گفته بود.
دیگر سکوت بی معنای جهانیان را تحمل نمی کردم
چون در برایم نتیجه ی سکوت یک شهر را ترسیم کرده بود
و دیگر دنیا را برای خودم نمی خواستم
چون در عاقبت دنیاطلبی را برایم تشریح کرده بود...
بعد از این داستان‌ها بود که دریافتم اگر در هم بودی ، کمال آن در خانه امیرالمؤمنین بودن است و شرط آن سوختن است...
اللهم عجل لولیک الفرج.
