بهار می آید تا امید درختان به بار بنشیند. درختانی که زردی پاییز را به جان خریده اند و سرمای زمستان را، ولی سر خم نکرده اند تا بهار بیاید؛ و امید به ماندن و سبز شدن مایهء حیاتشان بود. تنها درختانی رنگ سبزی را می بینند که باد پاییزی و سرمای زمستانی قامتشان را خم نگرداند.
امید واژه ایست که بارها آن را شنیده ایم و در زندگی لمسش کرده ایم. امید معجزهء زندگی انسان هاست.
بارها و بارها شاید ناامید شده ایم ولی باز امید مانند شعله ای در دلمان درخشید و ادامه داده ایم. شاید در راه زندگی، عده ای به ما بگویند راهی که می روید فایده ای ندارد، کاری که می کنید اشتباه است تا جایی که ما را از اهدافمان ناامید کنند. اما آنچه آن ها می گویند اهمیتی ندارد چرا که چیزی اگر امکان رخ دادنش وجود داشته باشد، می توان به آن امید داشت چه همه و همه و حتی خودمان بگوییم نمی شود چه فقط یک عدهء خاص آیهء يأس بخوانند و بگویند کاری که می کنید بی نتیجه است (حقیقتاً نمی توانم زمانی را تصور کنم که همه معتقد باشند: می شود). البته نقش مشوق را نمی توان در امیدواری نادیده گرفت، همان طور که اغلب (نه همیشه!) در کارهایمان اگر کسی تشویقمان نمی کرد یا انگیزه ای در آن نمی دیدیم انجامش نمی دادیم.
جدای از تمام قوانین احتمالات ما به خداوند ایمان داریم. خدایی که هر کاری برایش ممکن است. بیاییم اهدافمان را در راه خدا قرار دهیم. چطور امکان دارد در راه او تلاش کنیم و به ما کمک نکند؟
خوشا به حال آن که ارزش عمرش را درک کند، برای زندگی اش هدفی گران بها در نظر بگیرد تا موهایش در مسیر آن هدف سفید شود یا جانش را فدای آن کند.
این را هم در نظر بگیریم که ناامیدی مثل یک بیماری مسری است. اگر ناامید باشیم یا اگر اطرافمان آدم های ناامید باشند و با آن ها نشست و برخاست کنیم، کم کم بعید نیست ما مثل همدیگر شویم. مگر اینکه خودمان را با ایمان واکسینه کرده باشیم: ایمان به خدا، ایمان به هدف، ایمان به درستی مسیر و... . در واقع موتور محرکه و روح حرکات ما همین باورهای ماست.
مسئله ایمان و باور قلبی آن قدر مهم است که حتی کسی که ایمان کافی به مسائل معنوی هم ندارد، اما باور محکم به این دارد که هدفش قابل دسترسی است و رسیدن به آن ثمرهء زیادی برای شخص خودش یا دیگران دارد و همین باور محکم موجب شود تا نهایت توانش تلاش کند، به بخش های قابل توجهی از هدفش دسترسی پیدا کند.
پس باورهای قلبیمان را تقویت کنیم و بدانیم این تقویت چه در خودمان چه در دیگران، رسیدن به هدف را برایمان تسهیل می کند.
اگر بخواهیم به هدف غایی خود برسیم توکل به خداوند بسیار کمک کننده و راهگشاست. در واقع اگر درست نگاه کنیم همهء ماجرا همان توکل است:)
به عنوان نکتهء پایانی یادمان باشد اگر به صورت جمعی به سمت یک هدف حرکت کنیم راحت تر به آن می رسیم پس امید را به هم هدیه دهیم تا در مسیر رسیدن به هدف باهم برویم و همدیگر را تنها نگذاریم و جامعه ای امیدوار داشته باشیم.
سلامت و امیدوار باشید...

زندگی خالی نیست
مهربانی هست سیب هست ایمان هست
آری تا شقایق هست زندگی باید کرد
"سهراب سپهری"