روزی با بچه ها در حال گشت و گذار تو شهر بودیم که یکی از بچه ها گفت بریم ابمیوه ای بر بدن بزنیم و ما هم رفتیم یه ابمیوه فروشی کنار میدون...
همه هم با هم هماهنگ کرده بودند اب هویج سفارش بدن...
ولی خب من گفتم من شیرموز می خورم.
سفارش ها اومد و بچه ها سریع اب هویج هاشون رو خوردن و یکی به بهانه گوشی و یکی به بهانه ی اینکه اخ دلم و اینا و یکی دیگه...
تا من شیر موز رو تموم کردم و گذاشتم رو میز دیدم هیچ کدوم نیستن...
منم تو جیبم نه کارت نه پولی بود...
خالی خالی...
البته یکی از بچه ها ما رو دعوت کرده بود و خب منم خالی بودم کلا...
هیچی دیگه من نشسته بودم و کاسه ی چه کنم چه کنم به دست صاحب ابمیوه فروشی هم زیر چشمی منو میپایید...
البته اینکه شب هم بود و دیر وقت به نفوذ نگاهش بیشتر اضافه می کرد...
رفتم جلو با یه حالت متضرعانه گفتم
اقا ببخشید من تو جیبم هیچی نیست...
گفت خب تو جیبت هیچی نیست برا چی اومدی چار نفر دیگه هم اوردی؟
گفتم والا داستان یه چیز دیگه بود
محکم گفت یه چیز دیگه بود به من ربطی نداره یا همین الان پولشو میدی یا اینقدر میزنمت که حسابمون صاف شه...
دیدم قضیه جدی شد منم با یه لحن بغض الودی اومدم یه چیزی بگم...
یک هو لبخند گرمی زد و گفت
اشکال نداره فهمیدم دوستات حرکت زدند...
امشب مهمون منی...
منم خیلی از برخورد این بنده لذت بردم و فردای اون روز سریع بدهی م رو صاف کردم و تا اخر دانشجویی به ابمیوه فروش سر میزدم و بچه ها رو اونجا میبردم...
محمد رضا یازرلو (فارغ التحصیل رشته پرستاری دانشگاه علوم پزشکی گلستان)