به نظر من مهم ترین چیزی که یک جدید الورود که حتما حداقل یک سال اخیرش رو بدون دغدغه فقط برای کنکور گذاشته و ارتباطی با جهان بیرون به صورت واقعی نداشته این است که خودش رو برای یک روبرویی ناگهانی با حجم زیادی از افکار و ایده های جدید روبرو کنه...
یادم میاد روز اول دانشگاه ، من و یکی از بچه ها در همون اول کار ، در اردوی توجیهی جدید الورود ها ، در همه ی کانون ها و انجمن ها و تشکل ها اسم نوشتیم و در همه هم تقریبا کار کردیم و مشغول بودیم و تا اومدیم بفهمیم دانشجویی چیه ، دو ترم ما از بین رفت.
از طرفی یک مسئله اینه حتی وقتی هدفمون رو مشخص کردیم و بسیج دانشجویی رو انتخاب کردم و اومدیم برنامه ریزی کردیم که یک سری برنامه ها اجرا کنیم باز هم از یک عدم هماهنگی و یک مدل گمشدگی در دغدغه های مختلف و ایده ها و برنامه ها روبرو شدم.
مثلا گاهی پیش میومد که همزمان برای برنامه ی سالگرد شهید برنامه ریزی می کردیم و در عین حال باید درس می خوندیم چون امتحان داشتیم ولی موقع درس خوندن ایده برا برنامه به ذهن ام میومد و موقع کار کردن استرس درس نخوندن.
و در نهایت نه میتونستم درس رو درست بخونم نه اون برنامه رو کامل و درست انجام بدم.
و به نظرم چیزی که لازمه اینه هر فرد باید مشخص کنه هدفش در یک مقطع چیه و تمام صفر تا صد تمرکزش رو اون بذاره...
و همین کل کار رو حل می کنه...
مشغولیت فکری بدون نتیجه و برنامه فقط باعث اتلاف لحظات میشه و در اخر هیچ کاری هم به نتیجه ای که باید میرسید ، نمیرسه.
و به نظرم هر کسی که بتونه در لحظه اگر کاری رو انجام میده فکر و ذکرش همون کار باشه ، بدون شک موفق تره و بهترین استفاده رو از لحظاتش خواهد داشت.
و البته به دست اوردن این مهارت سخته ولی خب لازمه...
نویسنده: فارغ التحصیل رشته پزشکی ورودی سال 91