اینکه بخوام به بچه های جدیدالورود حرفی بزنم که هم انتقال تجربه بشه و هم به دردشون بخوره ، بسته به فرد بسیار متفاوت هست و گاها نگاه هایی که ما در طول این چند سال دانشجویی داشتیم ممکن هست مورد پذیرش و مقبولیت عده ای قرار نگیره، البته همون طور که ممکنه عده ای هم استفاده کنند. ولی اگر بخوام به صورت عمومی حرفی بزنم به نظرم چیزی که از همه مهم تر هست و واقعا نیاز جدی آن حس میشود ، مخصوصا در ابتدای کار ، هدف گذاری درست و منطقی هست. چون در غیر این صورت تمام تلاش های یک انسان و دست و پا زدن ها و سختی کشیدن ها و هر انچه که به نوعی برای ان زنده ست و زندگی می کند که به وسیله ی هدف معنا میپذیرد ، مفهومی ندارد
و البته از طرف دیگر یک هدف باید بر این اساس باشد که ارزش عمر ادمی و تمام مشکلاتی که اون با ان ها مواجه می کند را داشته باشد و انسان از وقتش که برای ان هدف خرج می کند «هیچی» عایدش نشود...
همچنین این هدف باید با همان معیار ها و هنجار هایی که خود او قبول دارد تطابق داشته باشد وگرنه شروع نکرده راه را به بیراهه میرود و این هدف قابل بسط می باشد ، یعنی فردی می تواند هدفی انسانی و والا را انتخاب کند و فردی دیگر همین که تصمیم بگیرد وقت خود را تلف نکند خود نیز یک هدف گذاری انجام داده ست.
و بی شک هر چه هدف خدایی تر و الهی تر مطمئنا ارزشمند تر است. چون این هدف است که راه را مشخص می کند و حتی بر شدت حرکت موثر است...
فارغ التحصیل رشته پزشکی ورودی سال 91