اگرچه آسیب شناس گفتار و زبان می تواند در تشخیص و ارزیابی بیمار مبتلا به اختلالات صدا، با منشاء عضوی، نقش فعالی ایفا کند.
درمان این اختلال معمولاً به عهده پزشک، دندانپزشک و یا جراح است. آسیب شناس گفتار و زبان ممکن است از درمان چند هدف داشته باشد.
یکی اینکه به بیمار کمک کند عملکرد فیزیولوژیکی حنجره آسیب دیده اش را بهبود ببخشد. و هنگامی که مشکل ساختمانی مجرای تنفسی کنترل یا برطرف شد. با روش های درمانی گوناگون، با او تمرین کند تا بهترین صدای ممکن دست یابد.
در ارزیابی و برنامهریزی برای بیمار مبتلا به اختلالات صوت با منشا عصبی، مثل ارزیابی حجم تنفس و کنترل بازدم، یا معاینه تار صوتی فلج شده به کمک آندوسکوپی(درون بینی). یا به کارگیری ارزیابی های تشخیصی برای بیمار مبتلا به بیماری پارکینسون، برای تعیین روش های درمانی که به تولید صدای بهتر میانجامد.
آسیب شناس گفتار و زبان نقش بسیار مهمی ایفا می کند. گرچه بیشتر آسیب دیدگی های عصبی و بیماریهایی که به بلع، تنفس، صدا و طنین آسیب می رساند. را نمی توان علاج کرد یا از میان برد. آسیب شناس گفتار و زبان در افزایش کارایی حتی الامکان نزدیک به سطح طبیعی نقش بسیار مهمی دارد.
بسیاری از بیماران دچار آسیب دیدگی عصبی ممکن است، در عمل، ناتوانی های متفاوتی داشته باشند که می توان آن را، با چاره اندیشی صحیح و مداخله درمان مستقیم، به حداقل کاهش داد.
در سطح تاراوا ها، بسیاری از بیماران به دلیل بیش از حد بلند صحبت کردن، صحبت کردن با برخورد شدید تاراوا ها، استفاده از ارتفاع نامناسب، یا هرگز استراحت ندادن به صدا، از صدای خود نادرست استفاده می کنند.
یا به دلیل فریاد زدن زیاد، سرفه کردن، سیگار کشیدن، گلو صاف کردن، یا گریه زیاد، از تارهای صوتی خود بد استفاده می کنند.
وقتی پی می بریم، بیمار به کرات از الگوهایی استفاده میکند که بد و نادرست است. یعنی به این نتیجه میرسیم که بیمار رفتارهایی دارد. که معمولا نوعی پرکاری صدا به حساب می آید.
بیشتر زیبایی و کیفیت صدا، به کمک حفره های تشدید کننده مجرای تنفسی ایجاد می شود. این حفره ها از خود حنجره آغاز میشوند و تا حلق، حفره دهان، و حفره های بینی ادامه می یابند.
گرچه بیشترطنینهای بیش از اندازه خویشومی منشا عضو یا جسمی دارند. گاهی، به دلایل کاملاً عملکردی، افراد با گفتار بیش از اندازه خویشومی صحبت می کنند. اگر، برای گفتار بیش از اندازه خویشومی، علت عضوی وجود نداشته باشد. بیمار میتواند با استفاده از صدا درمانی به طنین دهانی بیشتری دست یابد.
گفتار کمتر از اندازه خیشومی، یعنی فقدان طنین خیشومی، معمولاً نتیجه انسداد حلقی فوقانی است. که مانع از طنین خیشومی طبیعی در حفره های بینی می شود.