
خاطرات زیادی از پدر و برادرم ندارم. از پدرم چند خاطره و از برادرم یه خاطره بیشتر به یاد ندارم . سالهای ۷۵تا۷۷ بدترین سالهای خانواده ما بود به فاصله یک سال ابتدا برادرم و بعد حدود یک سال پدرم فوت کرد . اون سالها من کودکی ۱۰تا۱۲ ساله بودم . پدرم مریض بود . طبق گفته مادرم خواب فوت برادرش را دیده بود و بعد هم برادرش را از دست داده بود و داغ برادرش نابودش کرده بود . از عموم هم کلا یه خاطره غیرتصویری بیشتر در ذهنم نمونده . برادرم آن سالها دانشجو بود. سر فروش چند تا گوسفند به شهر رفته بود که بعدش خبر فوتش اومد. من خودم را مقصر فوتش میدونستم . هنوز هم خاطره آن بار زدن آن گوسفندها در ته مینی بوس تا حدودی در خاطرم هست گوسفندها به زور در ته مینی بوس جا شدند . شاید میخواستند پیغام بدند . ده ما چند تا تپه داشت که تپه ها هم اسم داشتن به اسم اهالی ده بود . وقتی مسافری میخواست بیاد ده ، به اون تپه میرفتیم و از دور جاده را نگاه میکردیم . ماشین ها عین موچه ای در حال حرکت بودند. هر ماشینی که به سمت ده میپیچید خوشحال و ذوق زده میشدیم . منتظر بازگشت برادرم بودیم که خودش نیامد که نیامد . خبر فوتش اومد . یادمه از ناراحتی خودم را روی پشت بام یکی از خانه هایمان انداخته بودم . حدود یکسال بعد فوت برادرم ، پدرم هم فوت کرد . بیماری ضعیفش کرده بود . به زور توان راه رفتن داشت . تا وقتی پدرم در خانه مان بود زنده بود . وقتی به بیمارستان برده بودن اونجا فوت کرده بود . من به خاطر فوت پدرم در بیمارستان برادرم را مقصر میدونستم . اون سالهای تلخ گذشت ولی من ترس از دادن عزیرانم را دارم هنوز .
خاطرات