
سهراب قایقت جا دارد
برویم آن دورها
توی یک جزیره
تو از دریا از قایق از موج از طوفان نقاشی بکشی
و من گوشه ای را بکنم
و برای خود( م) قبری بسازم
بیل و کلنگ هم دارم
با خودم میارم
من زمین را می کنم
تو نقاشی کن
من توی قبر میروم
تو باز نقاشی کن
من توی قبر میخوابم
تو بیل را بردار
هر چه خاک بود
بریز روی قبرم رو تن سردم
تکه سنگی پیدا کن
بگذار روی قبرم به نشانه
بعد رفتی شهر
سنگ قبری پیدا کن واسه قبرم
رو سنگ قبرم هم بگو بنویسن :
آنکه زیر یک مشت خاک خوابیده است
تک و تنها بود
خسته از دنیا بود
داشت درد می کشید
دیگر نمی کشید
شعر : گل آقا