امروز دنیا «روز جهانی تعریف و تمجید» را جشن میگیرد. در زندگی ما افرادی وجود دارند که میتوانند الهام بخش زندگی ما باشند و در مسیر پیشرفت ما را یاری کنند. ادب حکم میکند که بابت لطف و محبتی که آنها نسبت به ما دارند از آنها تشکر کنیم.
در روزهایی که امید به زندگی کمی کمرنگ شده و دیدن نیمهی پر لیوان کار آسانی نیست، مایل هستم در این روز از این افراد قدردانی کنم. این کار باعث ایجاد امید و انگیزه در آنها میشود و با شکلگیری این فرهنگ باعث میشویم جامعهای امیدوارتر داشته باشیم.
« ممکن است افرادی بتوانند همهی گلهای شما را بچینند، اما هیچکس نمیتواند از آمدن بهار جلوگیری کند... »
اولین نفری که به ذهنم میرسد معلم سال اول هنرستانم است. آقای هوشنگ کولیوند که در حال حاضر شاغل در دانشگاه John Moores در لیورپول انگلستان است. افتخار این را داشتم که در آن مقطع دانشآموز درس الگوریتم، فلوچارت با ایشان باشم. نوع نگاه به چالشها و تفکر حل مسئله را از او آموختم و این باعث شد علاقهمند به دنیای برنامهنویسی شوم. از این بابت از او سپاسگزارم.
دومین نفری که قصد قدردانی از او را دارم یکی از دوستانم است. امیر کسی بود که هدیه ای بینظیر به من داد. او به من هنر شک به دانستهها را آموخت. وقتی شما بتوانید به دانستهها، اعتقادات و باورهای خود شک کنید، زندگی از آن روز شکل متفاوتی به خود میگیرد؛ اهداف شما و اولویتهای شما در زندگی دگرگون میشوند و باورهایی که شاید زمانی در اولویت بودند را با اکراه از ذهن بیرون میکنید. از این بابت از امیر سپاسگزارم.
سومین نفری که به ذهنم میرسد یک دوست قدیمی است. کمال کریمی همکار سابق؛ کسی که متانت در گفتار را به من آموخت. او بارها به من نشان داد که حتی اگر روزی بهترین برنامهنویس دنیا شوم، بدون غرور و تکبر به افرادی که نیاز به راهنمایی برنامهنویسی دارند کمک کنم و هیچ وقت خودم را بالاتر از کسی نبینم. همیشه در ادبیات خود از کلماتی استفاده کنم که نه تنها باعث برداشت بد نشود، بلکه باعث شود مخاطب من احساس ارزشمند بودن پیدا کند. از کمال سپاسگزارم.
چهارمین نفری که مایلم از او یاد کنم محسن طاووسی است. کسی که اکثرا به واسطهی تخصص و حرفه کاریاش (سئو) او را می شناسند. اما من از او به عنوان شخصی یاد میکنم که همیشه در شبکههای اجتماعی در حال تلاش برای بهبود عملکرد خود و اطرافیانش است. در دنیای پر از خبر مخصوصا در شبکههای اجتماعی، یکی از موضوعاتی که اهمیت بسیاری دارد مدیریت توجه است. موضوعی که اهمیت آن را از رشته استوریهای محسن طاووسی متوجه شدم و بابت آن از محسن ممنونم.
آخرین نفری که قصد دارم در این لحظه از او یاد کنم، پیام بهرامپور است. مدیر کسبوکار بیشتر از یک و مجموعهی آرامیا. در روزهایی که همهی ما تحت فشار روانی بودیم، او محصولات آموزشی مجموعهی آرامیا را به صورت رایگان در اختیار عموم قرار داد تا سهم خود را در بهبود روان سالم جامعه انجام داده باشد. این آموزشها به من کمک کرد تا بتوانم از این شرایط سخت عبور کنم و من آن را کار بسیار بزرگی می دانم. از پیام ممنونم.
امیدوارم با این کار کوچک ولی مهم توانسته باشم اندکی حس خوب به دوستانم منتقل کرده باشم.
از همهی دوستانی که این مطلب را میخوانند دعوت میکنم تا از افرادی که در زندگیشان تاثیرگذار بودهاند قدردانی کنند.
به امید روزهای بهتر