اثرات لمس های ما از آغوش هایی که کشیده ایم هیچگاه پاک نمیشود.
شاید تمام شب های بیداری ما به امید مهربانی سحرگاهان ادامه پیدا میکرد.
سد بزرگ بغضی که آب روانی را از چشمانمان جاری میساخت.
عشق مگر مرهم ساختن برای زخم شب نبود؟
عشق مگر این نبود که تنهایی همدیگر را وصله بزنیم.
کجاست آن پلی که به اندازه دو تکه پوست بین قلب من و تو فاصله می انداخت و میخواستیم آن را هم خراب کنیم.
حال تو بر کدام پل بر لب چه کسی بوسه میزنی؟
کدامین گرمای دوستت دارم گفتنم، شعله زد بر قهرت که مرا در آن سوزاندی؟
کافه های شهرم دیوار هایی پژمرده دارند و شهر بی پنجره گشته است.
مگس ها حکمرانی میکنند بر تعفن لاشه شهری که جنازه عشقمان را در آن رها کردیم.
در نزدیکترین فاصله از هم کل دنیا را قدم میزدیم.
ولی الان در دورترین فاصله از من، شاید لحظه ای هم در خاطرت قدم نزنم.
پس از رفتنت...
نمیدانستم به مغزم چه بگویم که آرام گیرد.
از من متنفر بود و میخواست برود و هر روز بر من حمله میکرد گویی عشقش را از او گرفته بودم.
عین بچه ای لج کرده بود و قهر کرده بود با زمین و زمان و مرا معلق در تختم ول کرده بود.
آرام آرام رویایی برایش بافتم و بر تنش کردم.
رویایی از زندگی با تو.
از آن روز، هر روز جنگیست بین من و رویایی که به زندگی با تو ادامه داد.
و هر روز رویابافی برنده شد و الان که مینویسم به بلندای شبی رسیده که رفتی.
شاید تا همیشه در این رویا زندگی کنم شاید هم روزی کسی بیاید که موی رویای جدیدی ببافد.