ویرگول
ورودثبت نام
گنجشک
گنجشکبازمانده‌ای حساس و بی‌قرارم که زیر آوارِ تاریخ و زخمِ حافظه، در پیِ نجاتِ معنا از دلِ ویرانی و ابتذالِ زمانه سرگردان مانده ...
گنجشک
گنجشک
خواندن ۷ دقیقه·۵ سال پیش

کابوسی که زندگی کردم...(6)

فکر کنم یه سری دلشون برای این نوشته های دارک تنگ شده بود :)))))))

این دفعه میخوام ترکیبی از دو تا خوابم رو با کمی نمک و فلفل و پیاز داغ تحویلتون بدم

خواب در برابر یه آینه شروع شد و اتفاقات پشت سرم رخ میداد و من از انعکاس آینه اتفاقات رو رویت میکردم. توی ساحل تنها بودم و خیره شده بودم به آینه و پوست زردم. جزئیات از سر و روم میبارید خودم رو با 5 سال پیش مقایسه میکردم لاغرتر، پیرتر، پخته تر، سردتر و ... ناخودآگاه زنی به ساحل قدم زد لباس یه سره سفید و موهای بلند و مشکی. صدای گریه هاش تو صدای موج ها خفه میشد.

برگشت به سمت من ولی موهاش تو صورتش ریخته بود هرچند همچنان صورت واضحی نداشت ولی میتونستم حدس بزنم فرد آشناست حتی کمی شبیه منه سنش خیلی پایین بود...

کمی صورتم رو جابه جا کردم تو آینه که بهتر ببینمش یه بچه تو بغلش بود که نمیشد گریه اش رو از دختر تشخیص داد با صدای یه دختر بزرگسال گریه میکرد. دختر سرش رو داد عقب و موهاش از صورتش عقب رفت. آره درست حدس زدم میشناختمش واسه همین زیاد جا نخوردم. شروع کرد به کِل کشیدن و رقصیدن. رقصی شبیه رقص قبایل آفریقایی و کمی شبیه دیوانه ای که سعی میکرد دیوانگی رو با رقص از تنش جدا کنه.

هر بار که دور خودش میچرخید دامنش خونی تر میشد و دختر میخندید و کودک گریه میکرد. آهنگی آشنا پخش شد و رقص دختر مفهوم بیشتری گرفت، Abel Korzeniowski - Dance For Me Wallis، فریاد های کودک بلندتر میشد و کل کشیدن دختر هم بلند تر. این چه وضع آروم کردن بود، بغض کرده بودم، خیلی وقت بود دختر رو ندیده بودم یک لحظه اشکی که داشت جاری میشد از چشمم رو پاک کردم و چشمم رو از آینه برداشتم.

وقتی دوباره شروع کردم به دیدن دامن دختر غرق در خون بود و یه مرد تو بغلش بود که صورت نداشت و یه جمجمه توی دستاش بود. دختر داشت برای مرد شعر میخوند : "تولد تولد تولدت مبارک مبارک مبارک تولدت مبارک" با یک صدای رعد و برق همه چیز به هم ریخت و آسمون سیاه شد و کلاغ های سفید شروع کردن به پرواز کردن. بارون شدید شد. کلاغ ها میرفتن به سمت صورت خالی مرد و بهش نوک میزدن و دختر سعی بر دور کردنشون داشت و دستش رو سپر صورت مرد میکرد. کلاغ ها کوتاه نمیومدن و نوک میزدن و تکه ای میکندن و به خورد جمجمه تو دست مرد میدادن. یک آن یادم رفت که خوابم و باید خون سردیم رو حفظ کنم فریاد زدم: بس کنییییییییییید. توجه همه به من جلب شد، حتی کلاغ ها. صحنه ترسناکی بود که سعی میکردم هق هق گریه هام رو خفه کنم. انگار یه لشکر میخواد بهت حمله کنه. دختر دوید سمتم و میخواستم برگردم که منم بدوم سمتش معلوم بود که برای به آغوش کشیدنم داشت میومد ولی عاجز بودم از برگشتم پاهام توی شن فرو رفته بود مثل یه درخت ریشه کرده بودن تو خاک یک آن یک بوسه به پشت کتف راستم زده شد. سردترین بوسه ای بود که به بدنم زده شده بود. دنیا عوض شد، بارون همچنان میبارید ولی ستاره ها تو آسمون بودن و من نشسته بودم رو لبه باریک پشت بوم خونم با اینکه احساس لغزیدن داشتم که از بالا بیوفتم پایین ولی غم صحنه قبل نمیذاشت هیچ حسی بهم ورود کنه.

آیدان( اسم گلم) کنارم روی لبه پشت بوم بود و خشک شده بود و آب بارون از گلدونش داشت شره میکرد، یه حسی بهم میگفت میخواد خودکشی کنه. دست کشیدم به برگهای کمی که ازش باقی مونده بود و پژمردگی همون برگ ها رو هم به عینه دیدم.دست هام میلرزید توی فشار این چند وقت بهترین تصمیم خودکشی بود.

حس کردم دهنم یه مزه گس پیدا کرده. خون از دهنم بیرون ریخت ولی دردی نداشتم بالا آوردن خون نمیذاشت نفس بکشم و این نفس نکشیدنم داشت منو گیج و گیج تر میکرد و تعادلم رو داشتم از دست میدادم آیدان رو رو به عقب به سمت پشت بوم هل دادم و خودم به سمت جلو افتادم از ساختمون پایین. همه چیز آهسته شد. حس لذت بخشی داشت که معلق بودم و تا چند لحظه دیگه هیچ مسئولیتی قرار نبود به گردنم باشه.سرم رو برگردوندم سمت پنجره خونه اولین خونه اتاق خودم بود. یک میز بود و یه قفس که یه گنجشک توش بود و یه تُنگ که سوراخ بود و داشت ازش آب میچکید. گنجشک به این در و اون در میزد و ماهی با عشق آخرین شنایش را میکرد. متوجه شدم گنجشک خودش رو محکم میکوبه به قفس تا خونش پرتاب شه سمت تنگ ماهی و غرق شدنش به تعویق بیوفته. صحنه دردناکی بود. گنجشک در آخرین تلاشش بین میله های قفس گیر کرد و مجبور شد تماشا کنه شنای ماهی تو خون خودش رو و ماهی همچنان جانانه میرقصید و گنجشک دیگه تلاش نمیکرد.

طبقه رو رد کردم و خوشبختانه جون دادن ماهی رو ندیدم به طبقه بعد رسیدم. یک شهر رو دیدم که ساختمون هاش پنجره نداشتن و مگس ها توی کوچه پس کوچه های شهر میپلکیدن. هر از گاهی یک آدم مست از خیابون هاش رد میشد و بالا می آورد تا جمع مگس ها رو شاد کنه. هیچ انسان سالمی تو اون شهر نبود. همه در حال مرگ بودن... از سیاسیون پشت تریبونی که به سختی نفس میکشیدن تا رفتگری که زباله ها را از سطل آشغال در می آورد و زمین رو با آن ها تزئین میکرد.

تو اون همهمه یک جای شهر توجه من رو به خودش جلب میکرد. طناب داری بود که از آسمون آویزون شده بود و پسری رو میخواستن اعدام کنن پسرک داشت گریه میکرد ولی اشک شوق بود انگار با تمام وجود میخواست به دار آویخته بشه. خیلی سریع رفت رو صندلی و طناب رو انداخت گردنش و گفت بزن زیر صندلی چند بار هم تکرار کرد اما جلادی نبود ناگاه فهمیدم داره با من حرف میزنه و همه اهالی شهر به من چشم دوختن. حس اولین باری که قرار بود جلوی یه جمع 50 نفری انشا بخونم رو داشتم. صندلی رو نمیتونستم بکشم خیلی دور بود فقط با جزئیات تمام میدیدمش اشک شوق پسر تبدیل به گریه شد و با اشک میگفت بزن زیر صندلی.

به طبقه ای پایین تر سقوط کردم این پنجره هم کسی داشت سقوط میکرد به سمت بالا انگار پشیمون بود از کاری کرده. نمیخواست سقوط کنه. دست و پا میزد و فریاد میکشید. انگار زمین رو بیشتر از آسمون دوست داشت. هیچ شوقی برای پرواز نداشت شاید چون سقوط اون بی انتها بود و همیشه میتونست بالا بره ولی من بلاخره به زمین میخوردم و تموم میشد. در یک ثانیه میشنیدم صدای خورد شدن استخون هام رو و صحنه از بین میرفت ولی اون میرفت و میرفت تا تاریک ترین و تنها ترین قسمت های دنیا. بهش حق دادم که بترسه حتی خودمم ترسیدم که این صحنه آروم نکنه تا ابد تو من زندگی کنه ولی به خودم یادآوری کردم که خوابم. سرما داشت پوستم رو میترکوند و بارون مثل سوزن به پوستم میخورد حتی کند شدن زمان هم از برخورد سریع بارون به من جلوگیری نمیکرد. شاید حتی این بارون بود که هلم میداد سمت زمین. نگاهم به آسمون جلب شد. هنوز ستاره ها تو آسمون بودن. جذاب ترین و غیرواقعی ترین عنصری که تو دنیای اطرافم دیدم آسمونه. هیچیش طبیعی نیست انگار یه نفر نقاشی کرده چسبونده بالا سرمون این دست نیافتنی بودنش رو مغزم تحلیل نمیکرد برگشتم سمت خونه به نزدیکیه در رسیده بودم.

دختری از در بیرون میومد آرایشش بر صورتش ماسیده بود و سیگاری میخواست روشن کند اما طبق معمول فندک ها روشن نمیشوند.افتادنم توجهش را جلب کرد. پر هاش باز شد و روی سرش گرفت فندکش شعله زد و سیگارش رو روشن کرد و به من داد آخرین نخ سیگارم قبل از سقوط. ازم پرسید زندگی چه حسی داره گفتم فعلا که فقط سقوط. تو روی زمین چی میکنی؟ جواب داد منم مثل تو تبعید شدم به زمین. گفتم من قرار بمیرم دیگه درسته؟ گفتش آره تو این خواب میمیری و تو واقعیت زنده میشی تا جایی که توی یکی از خواب هات به یاد بیاری که بال داری و میتونی پرواز کنی اون موقعست که تبعیدت شروع میشه. من بهت زده و گیج جواب دادم یعنی هرگز قرار نیست از زمین برم؟ جواب داد تو اونقدری اشتباه داری که باید زمین رو قطعه به قطعه بگردی و اشتباهاتت رو پاک کنی. خوشحال شدم که حداقل از ابد یک روز کمتر روی زمین خواهم بود. سیگارم به آخرش رسیده بود و اثری از فرشته نبود. حالا تنها شده بودم و هیچکس پیشم نبود تاریک و تنها مثل یه قبر خیلی فرقی نکرده بود با اونی که به سمت بالا سقوط میکرد. نه اشک میریختم نه خشمگین بودم تمام حس ها را یادم رفته بود فقط مرور میکردم خاطراتم رو، عشقم رو، پدر و مادرم رو، دوستام رو، اون لحظه ای رو که نورون های بازسازی شده مغز موش رو دیدم و ... به زمین رسیدم انگار نه انگار که سقوط کردم.خیلی آروم فرود اومدم و دراز کشیدم ولی حس میکردم بارون ها سنگین تر میشدن و پوستم رو میشکافن و من چسبیده بودم به زمین و بسته بودنم به زمین و بیدار نشده بودم این درد قرار بود تا ابد با من باشه؟ فقط شکستن استخون هام رو میشنیدم سقوط همچنان ادامه داشت....


کابوسترسناکخوابداستانزندگی
۱۴
۱۱
گنجشک
گنجشک
بازمانده‌ای حساس و بی‌قرارم که زیر آوارِ تاریخ و زخمِ حافظه، در پیِ نجاتِ معنا از دلِ ویرانی و ابتذالِ زمانه سرگردان مانده ...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید