پنجره

امروز که به خانه می آمدم صدای آهنگ آشنا باز پخش شد...
آهنگی که ناخودآگاه دلهره به جانم انداخت، هر روز میشنیدم ولی این دفعه پنجره از من دور بود و من در کوچه بودم باید خودم را به پنجره میرساندم. کاش میتوانستم پرواز کنم.
آهنگ عجیبی هم نبود همان همیشگی را میزد کمی دست و پای شکسته نواختنش را فقط کمی چسب زده بود.
آسانسور انگار هیچوقت نمیخواست برسد. از این همه عجله در تعجب بودم عکسی از چشمان نگرانم گرفتم و در نیمه باز آسانسور را به سمت خانه دویدم.

چشم دوختم از پنجره به دختری که بالای پشت بام خانه رو به رو داشت ویالون مینواخت.
قیافه خاصی ندارد نه آنقدر زشت که نتوانی نگاهش کنی نه آنقدر زیبا که نتوانی نگاهش کنی.
عجیب است این همه سادگی مرا به تماشا واداشته.
ویالون را با تمام جانش میزد پشت به آفتاب رخ به رخ سایه اش مینواخت.
نمیدانم رنجش را مینواخت، کیفش را کوک میکرد، حالش را وصف میکرد هر چه بود من خیره و مات پشت پنجره زل زده بودم به حرکت دستانش و بادی که در موهای کوتاهش میوزیدند، راستش تنها چیز زیبایی که داشت برایم موهای کوتاهش بود.
چیزی کم است، نمیتوانم چشمانم را از پنجره بکنم که هیچ میخواهم نزدیک تر هم بروم جایی در مرز او و من باشم.
کاش برگردم به خانه ویران و کار های عقب مانده ام ولی انگار نه انگار... هیچ کدام از سلول هایم تا بدرقه اش نکنند برگشت را نمیپذیرند.
سمعکش را میگذارد، ویالونش را در جایش میگذارد و از نظرم محو میشود و من هم از پنجره خداحافظی میکنم ولی انگار روحی از او همچنان مینوازد و روحی از من از پشت پنجره خیره میشود به او.
منتظر میمانیم تا زندگی اجازه دهد باری دیگر با روح هایمان یکی شویم.