به هر چی عمیق فکر میکنم ازش خسته میشم
از عمیق فکر کردن خسته ام
از سطحی فکر کردن خسته ام
از فیلتر ها و زندگی های قشنگ تو اینستاگرام خسته ام
از آدم هایی که فکر میکنن میدونن و بقیه هم فکر میکنم اونا میدونن خسته ام
از خیال خسته ام
از واقعیت خسته ام
از درد ندونستن خسته ام
از درد دونستنم خسته ام
از دویدن و نرسیدن خسته ام
از مرگ خسته ام از مرد خسته ام از ایستادنم خسته ام
از معادله زندگی خسته ام از معادله ریاضی خسته ام از ملال خسته ام
از آدم ها خسته ام
از کلمات خسته ام
از چایی که وقتی میرم تو فکر سرد میشه خسته ام
از تئاتری که 4 تا دلقک بهش میگن فاخر خسته ام
از گرمای آفتاب خسته ام
از بوی بارون خسته ام
از نردبون شدن خسته ام از نردبون کردن بقیه خسته ام
از اینکه راهی بیشتر از پشت بوم نیست خسته ام
از اینکه طرح ثابتی روی بوم خسته ام
از صدایی که ضبط میکنم خسته ام
از سیگار روی لبم، خس خس سینه ام، ابرو های تو همم، لبخند کجم، از این ریش کریهی که بلند کردم خسته ام
از اینکه ظرف ها کثیف میشن خسته ام
از اینکه هر روز باید بیدار بشم خسته ام از اینکه هر روز باید بخوابم خسته ام
از اینکه غمناکم خسته ام از اینکه یه موقع هایی میخندم خسته ام
از اینکه یه آدم بساز کنارم نیست خسته ام از اینکه با چیزی نمیسازم خسته ام
از هنر خسته ام از درون خسته ام از بیرون خسته ام
از خستگی ...
از خستگی بیزارم
فکر کنم این خودش یه قدم نویی برای زندگیه